HISTORISCHE ACHTERGROND VAN PSYCHODRAMA
John L. Horowitz en Roosmarijn I. Horowitz
16 februari 2012
In 1900 publiceerde Sigmund Freud (1856-1939) zijn “Traumdeutung“. De psychoanalytische methode is op zichzelf weinig inspirerend. Een moderne versie daarvan wordt weergegeven in het televisieprogramma “In Therapie”: strikt verbaal, dialogerend met de therapeut, die tegenover de patiënt zit.
Psychodrama werd ontwikkeld door Jacob L. Moreno (1889-1974). Hij heeft nog college gelopen bij Freud. Moreno observeerde spelende kinderen in een park in Wenen en was onder de indruk van de mogelijkheden die het “alsof” gedrag bood. Zo ontwikkelde hij de methode die ook bij volwassenen een mogelijkheid biedt tot het oplossen van gedragsproblemen en droeg aldus bij aan de ontwikkeling van de actiegerichte psychotherapieën, waartoe onder andere de gestalttherapie behoort, ontwikkeld door Fritz Perls (1893-1970).
Binnen het Nederlands taalgebied worden “alsof” situaties door kinderen aangeduid met een bepaalde taalstructuur: “ik was de prins en jij was de prinses en toen gingen wij samen trouwen”. Bij volwassenen komt deze grammaticale vorm niet meer voor. Zij maken er pas opnieuw kennis mee, zodra zij zelf kinderen hebben. Dan herhaalt de geschiedenis zich.
Psychodrama is een actiegerichte vorm van groepsbehandeling. In plaats van de statische opstelling zoals bij de psychoanalyse, komen de deelnemers aan zo’n groep in beweging, nemen rollen op zich, en nemen deel aan een groepsoverleg. Dit kan tot een levendige dynamiek leiden die door de therapeut/leider/director en diens assistent/cotherapeut wordt gestructureerd.
Corsini, Raymond J.; (1966); roleplaying in psychotherapy, a manual; Aldine Publ., tweede druk 1972.
Laat, Pierre de; (2005); psychodrama; een actiegerichte methode voor exploratie, reflectie en gedragsverandering; ISBN 90-232-4184-3; Koninklijke Van Gorcum.