AMC Eerste keer chemo 8-6-2011

Leven en werk

Visser volgde van 1948 tot 1949 een studie architectuur aan de Technische Hogeschool in Delft en aansluitend tot 1951 beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Na een studiereis in Engeland en Frankrijk vestigde hij zich in 1952 in Amsterdam. Hij creëerde aanvankelijk gestileerde, ijzeren vogelsculpturen en had zijn eerste solo-expositie in 1954 bij Galerie Martinet in Amsterdam. In 1957, toen zijn beeldhouwstijl abstracter was geworden, brak een periode met enkele reizen aan: een studiereis naar Italië (Sardinië) met een beurs van de Italiaanse overheid in 1957, een verblijf als visiting professor aan de Washington University, Saint Louis (Missouri) (V.S.) in 1962 en een studiereis naar Mexico met een Nederlandse staatsbeurs in 1965. Visser was docent aan de Koninklijke Academie in Den Haag van 1958 tot 1962.

In 1968 werd Visser uitgenodigd voor de 4.documenta in Kassel en de Biënnale van Venetië. In het zelfde jaar werd door Jonne Severijn een documentaire film gemaakt over zijn werk. Visser vestigde zich in 1981 in Rijswijk (Gelderland). Hij was van 1966 tot 1998 docent aan de Ateliers '63 in Haarlem

Carel Visser wordt gezien als een van de belangrijkste constructivistische beeldhouwers van Nederland. Zijn latere werk kenmerkt zich door assemblage van een veelheid aan materialen, zoals autobanden, olievaten, autoruiten, leer, schapenvacht, eieren enz. Hij maakt geordende verbindingen met deze zogenaamde grote en soms kleine objets trouvés. Een aantal van zijn werken wordt ook wel vergeleken met een muziek compositie waarbinnen herhaling en variatie een belangrijke rol spelen. Zijn werken uit de periode 1975-1985 zou men environments kunnen noemen, in tegenstelling tot het meer sculpturale werk zoals het stervend paard (circa 1949).

Rond 1960 houdt hij zich bezig met de massieve gesloten kubus van ijzer en de "slappe " kubus van draad. Visser laat zich onder andere inspireren door de natuur (plant en dier) wat ook zijn natuurlijke materialen zoals hout, wol, zand, veren, botjes, touw en leer verklaart.

Zijn werk bevindt zich in de collectie van musea en beeldenparken, onder andere:

• Tate Modern in Londen
• Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam
• Kröller-Müller Museum en beeldenpark in Otterlo

Geef ze hoop

Kanker ontziet niemand. Jong of oud, sportief of niet sportief. Iedereen wordt ermee

geconfronteerd in zijn of haar naaste familie of omgeving. Iedereen kan eraan ten prooi

vallen. Je kan er je niet op voorbereiden. En iedereen denkt dat het hem of haar niet

overkomt. Tot op zekere dag…

In mijn eigen familie en bij naaste vrienden heb ik helaas de gevolgen van kanker

gezien.

hebben ze ongelooflijk moedig gestreden. Met ups en downs. En soms zaten ze

compleet in de put. Sommigen hebben het gehaald, anderen hebben de strijd verloren.

Lang geleden overleed mijn dooppeter aan longkanker. In vier maanden was hij weg.

Zoiets laat je nooit meer los, als je dat meemaakt op jeugdige leeftijd. Begin de jaren 90

verloor ik een zeer goede vriend. Hij was zeer sportief. Toen hij zich voorbereidde om

een marathon te lopen, kreeg hij pijn in de knie. Overbelasting dacht hij – de dokters

stelden botkanker vast. Nadat een stukje bot operatief was verwijderd, werd hij

gedeeltelijk invalide. De zware chemokuren maakten hem onherkenbaar en putten

hem compleet uit. En hij bleef maar hervallen.

pijnen geleden. Maar hij is moedig blijven vechten.

heel speciale diëten tot bedevaarten naar Lourdes. Hij was nauwelijks 45 jaar toen hij

overleed. “Unreal”, maar o zo reëel! Moed dat die man en zijn entourage heeft gehad!

Vier jaar geleden werd bij de echtgenote van een zeer goede vriend eveneens

borstkanker vastgesteld. Net op het moment dat zij haar laatste chemokuur verwerkt

had, stelden de dokters bij een routine onderzoek slokdarmkanker vast bij haar man.

Hij was 57 jaar. Hij bleef hopen, want ‘hij was er toch vroeg bij geweest.” Binnen de

twee jaar is hij overleden. We hebben hem zien aftakelen tot hij nog slechts een schim

van zichtzelf was. Zijn vrouw heeft haar kanker overwonnen maar nu is bij haar

kersverse schoonzoon (net getrouwd!) tijdens een onderzoek voor het bekomen van

een levensverzekering chronische leukemie vastgesteld. De dokters denken dat hij nog

zeven of acht jaar kan leven.

De vrouw van een andere goede vriend heeft haar borstkanker ook overwonnen. Nu al

zes of zeven jaar. Maar de vrees blijft. Twee jaar geleden is mijn eigen schoonzus

geconfronteerd met eierstokkanker – moeilijk te genezen. Na haar eerste chemokuur is

zij hervallen. Nu wordt zij opnieuw behandeld. Iedereen duimt voor haar.

De klap die al deze mensen te verwerken kregen is verschrikkelijk. Iemand zei me: “We

kijken niet meer vooruit. We plannen niets meer. Er valt zoveel weg.” Je staat op en

gaat slapen met dat hatelijke woord voor je.. Je hele omgeving lijdt eronder. En de

vrienden hebben het ineens moeilijk om je op te bellen – want ook zij weten niet hoe

ermee om te gaan.

Het enige wat er voor kankerpatiënten en hun omgeving overblijft is hoop.

zeggen: “De geneeskunde gaat er toch op vooruit.“ Wat ik vraag is: Geef hen die hoop.