Vrijdag 13 januari 2012
Zonder woorden
Geschreven door john om 22:55
Reageer op dit bericht
Berichten van 9 januari 2012 tot 15 januari 2012
Woensdag 11 januari 2012
Bang
Vroeger was ik nooit bang, nergens voor. Sinds ik kanker heb ben ik heel vaak verschrikkelijk bang. Bang voor de kanker, bang voor de sluipmoordenaar in me, die weer terug kan komen - wederom zonder aankondiging.
Ik was ook bang voor de chemo en alle ellende die daarbij zou komen. Maar niet zo bang als dat ik ben voor de onzekerheid of ik wel/niet gezond blijf. Het valt me enorm zwaar om hier mee om te gaan.
Misschien nog wel het zwaarste van alles. Zwaarder dan de ellende van alle onderzoeken, de chemo en de bestraling. Toen kon ik iets doen, wist ik hoe ziek ik zou worden en wist ik precies hoe lang het zou duren en wanneer ik weer in het ziekenhuis moest verschijnen voor de volgende dosis kanker-dodend-gif.
Nu weet ik niet hoe lang dit gaat duren, of mijn angst voor het terugkrijgen van kanker realistisch is of niet, of die angst ooit voorbij zal gaan. Of het verdriet ooit voorbij zal gaan. Ik weet niet of een dag huilen genoeg is, of dat ik er tien of misschien wel honderd nodig heb om het te laten slijten. Ik weet niet hoe lang of hoevaak ik boos moet zijn, of duizend keer klotekutkanker roepen genoeg is om alle boosheid uit me te laten verdwijnen. Ik weet het niet..... niemand weet het...... en daar kan ik niet tegen!
Ik was ook bang voor de chemo en alle ellende die daarbij zou komen. Maar niet zo bang als dat ik ben voor de onzekerheid of ik wel/niet gezond blijf. Het valt me enorm zwaar om hier mee om te gaan.
Misschien nog wel het zwaarste van alles. Zwaarder dan de ellende van alle onderzoeken, de chemo en de bestraling. Toen kon ik iets doen, wist ik hoe ziek ik zou worden en wist ik precies hoe lang het zou duren en wanneer ik weer in het ziekenhuis moest verschijnen voor de volgende dosis kanker-dodend-gif.
Nu weet ik niet hoe lang dit gaat duren, of mijn angst voor het terugkrijgen van kanker realistisch is of niet, of die angst ooit voorbij zal gaan. Of het verdriet ooit voorbij zal gaan. Ik weet niet of een dag huilen genoeg is, of dat ik er tien of misschien wel honderd nodig heb om het te laten slijten. Ik weet niet hoe lang of hoevaak ik boos moet zijn, of duizend keer klotekutkanker roepen genoeg is om alle boosheid uit me te laten verdwijnen. Ik weet het niet..... niemand weet het...... en daar kan ik niet tegen!
Geschreven door john om 00:15
Reageer op dit bericht
Maandag 9 januari 2012
Peer
Heel leuk gedichtje.
Adam leefde lang geleden,
eenzaam in de tuin van Eden,
met de zegen van de Heer,
wat verlangt een mens nog meer.
Hij liep lekker in z'n blootje
baadde zon en baadde pootje,
in het water van de beek,
zeven dagen van de week
Adam leefde zonder zorgen,
tot dat hij op zekere morgen,
plotseling ontdekte dat
ieder dier een vrouwtje had !
Hij zei:'Heer, ik wil niet klagen,
maar ik zou U willen vragen
onderdanig en beleefd,
of U ook voor mij een vrouwtje heeft.'
'Goed,' zei God,'ik zal mijn best doen,
maar dan moet jij zelf de rest doen.
Ik zal zorgen voor een vrouw,
die haar leven deelt met jou'
Adam liep van pret te zingen,
hij kocht twee verlovingsringen.
Prijs de Heer, ik krijg een wijf,
al kost 't me een rib uit 't lijf.'
En toen Adam lag te slapen,
heeft de Heer de vrouw geschapen,
't Was een droom van elke man,
alles d'r op en alles d'r aan.
En ze leefden heel tevreden,
samen in de tuin van Eden.
Tot dat op zekere dag,
Eva de boom met appels zag,
Eva dacht:'Wat kan het schaden
aan zo'n boom zo volgeladen.
Ofschoon de Heer het mij verbiedt,
mist men een, twee appels niet.'
Eva brandde van verlangen
toen zij al dat fruit zag hangen,
Ze nam een hap terwijl ze zei:
An apple a day keeps the doctor away.
Toen was 't gedaan het mooie leven ,
Het paradijs werd opgeheven,
Door een appel, zo ik weet,
werken wij ons nu in 't zweet,
Door het eten van die appel,
werken wij ons nu te sappel:
Het is daarom dat ik beweer:
Snoep verstandig, eet een peer!'
Adam leefde lang geleden,
eenzaam in de tuin van Eden,
met de zegen van de Heer,
wat verlangt een mens nog meer.
Hij liep lekker in z'n blootje
baadde zon en baadde pootje,
in het water van de beek,
zeven dagen van de week
Adam leefde zonder zorgen,
tot dat hij op zekere morgen,
plotseling ontdekte dat
ieder dier een vrouwtje had !
Hij zei:'Heer, ik wil niet klagen,
maar ik zou U willen vragen
onderdanig en beleefd,
of U ook voor mij een vrouwtje heeft.'
'Goed,' zei God,'ik zal mijn best doen,
maar dan moet jij zelf de rest doen.
Ik zal zorgen voor een vrouw,
die haar leven deelt met jou'
Adam liep van pret te zingen,
hij kocht twee verlovingsringen.
Prijs de Heer, ik krijg een wijf,
al kost 't me een rib uit 't lijf.'
En toen Adam lag te slapen,
heeft de Heer de vrouw geschapen,
't Was een droom van elke man,
alles d'r op en alles d'r aan.
En ze leefden heel tevreden,
samen in de tuin van Eden.
Tot dat op zekere dag,
Eva de boom met appels zag,
Eva dacht:'Wat kan het schaden
aan zo'n boom zo volgeladen.
Ofschoon de Heer het mij verbiedt,
mist men een, twee appels niet.'
Eva brandde van verlangen
toen zij al dat fruit zag hangen,
Ze nam een hap terwijl ze zei:
An apple a day keeps the doctor away.
Toen was 't gedaan het mooie leven ,
Het paradijs werd opgeheven,
Door een appel, zo ik weet,
werken wij ons nu in 't zweet,
Door het eten van die appel,
werken wij ons nu te sappel:
Het is daarom dat ik beweer:
Snoep verstandig, eet een peer!'