Berichten van 7 november 2005 tot 13 november 2005

Nu ik er niet meer ben......laat me los.
Er zijn nog zoveel dingen die jullie moeten zien en doen.
Je moet jezelf niet in tranen aan mij binden.
Ben dankbaar voor de jaren die we samen hadden.

Ik gaf jullie mijn liefde, je kunt alleen maar raden, hoeveel geluk jullie mij gaven.
Ik dank jullie voor de liefde die jullie mij toonden.
Maar nu is het tijd om alleen verder te reizen.

Dus treur even om me als je wilt treuren.
Maar laat daarna je verdriet getroost worden door vertrouwen.
Het is slechts voor korte tijd dat we gescheiden worden.
Dus zegen alle herinneringen in je hart.

Ik zal niet ver weg zijn.....jullie leven gaat door.
Als je me nodig hebt, roep me en ik zal er zijn.
Ofschoon je me niet kunt zien en aanraken,
zal ik dicht, héél dicht bij jullie zijn.

En als je met je hart luistert, zul je me horen.
Met al mijn liefde voor jullie, zacht en duidelijk.
En als jullie straks deze weg alleen moeten gaan,
zal ik klaar staan om je met een glimlach te begroeten.
En welkom thuis te heten.

( Deze tekst is gevonden op een grafsteen in Ierland)