Vrijdag 24 maart 2006
Het Denken.
De vorige keer beloofde ik jullie dat ik een gedicht zou schrijven over het denken.
Voordat ik dit doe kan ik er echter niet onder uit om jullie iets te vertellen over mijn gedachtenstroom, die op gang kwam na mijn ontdekking dat het denken alleen maar kan fragmenteren.
Ik wil mij hier beperken tot twee voorbeelden waar ik veel tijd aan besteedde.
Deze waren \"politiek\"en \"religie\". Twee van de machtigste wereldorganisaties die we kennen.
Ik vroeg mij af wat mijn ontdekking voor invloed kon hebben op mijn politiek bewust zijn. Ik was actief lid van een politieke partij. Ik was altijd in de veronderstelling geweest dat dit een goede keuze was.
Nu zie ik in dat politiek niet anders kan doen dan onderscheid en verdeling scheppen. Politiek is tenslotte een product van het denken.
Ik leefde in de veronderstelling dat politiek de mensen met elkaar zou verbinden.
Nu zie ik in dat de politiek de mensen verdeelt en van elkaar scheidt.
Wil ik hier nog wel aan mee doen was mijn eerste gedachte. Wil ik hier nog mede verantwoordelijkheid voor dragen vroeg ik mij af.
Bij mijn gedachten over de verschillende religies besefte ik dat ook hier veel onderscheid en verdeling wordt veroorzaakt.
Ik begreep dat de bijbel, de koran, de talmoed en al die andere \"heilige\" boeken
door middel van het denken tot stand waren gekomen.
Ik begrijp nu ook waarom deze boeken voor zoveel interpretaties vatbaar zijn, waarom de mensen hier zo verdeelt over denken.
Ook reliegies, waar zoveel verschillende godsdiensten uit zijn voortgekomen, verbindt de mensen niet, in tegendeel ze scheidt de mensen van elkaar.
En opnieuw vroeg ik mij af of ik hier verantwoordelijkheid voor wilde nemen.
Daarna besefte ik plotseling dat, ga de gehele wereld geschiedenis maar na, zo goed als alle oorlogen zijn voortgekomen en nog voortkomen uit politieke en religieuze overtuiging.
Toen bleek dat dit een feitelijke constatering was, heb ik van beiden afstand genomen.
Dit heeft mij vooral veel moeite gekost t.a.v. de politiek waaraan ik stevig gehecht bleek te zijn. Met religie had ik minder moeite.
Tot zo ver mijn gedachtenstroom.
Het Denken.
In de ruimte die het denken om
Zich heen schept, is er liefdeloosheid.
Het is de ruimte die de mensen scheidt,
Waarin tot uiting komt de strijd
Om het bestaan, de zielnood en de angst.
Meditatie heft die ruimte op.
De beëndiging van het \"ik\" is dan een feit
\'Het is immers zijn \"ego\"
Waaraan de mens het meeste lijdt.
In de meditatie onstaat, onder anderen,
Die eindeloze ruimte
Waarin alle relaties veranderen.
Beëndiging van het \"ik\",
Is het beëindigen van smart,
Want die eindeloze ruimte,
Die niet door het denken wordt geschaad,
Is de ander niet
Omdat jij niet meer bestaat.
Wij weten niet wat liefde is,
En velen voelen dit ook als gemis.
Want in de ruimte die het denken schept
Is men met het \"ik\"behept.
Hier is liefde een conflict
Tussen het \"ik \"en het \"niet ik\".
Dit conflict, deze kwelling, deze pijn,
Kan geen belangeloze liefde zijn.
Wie die eindeloze ruimte mijdt
Waar het \"ik\" niet heerst,
Kent niet die gelukzaligheid
Die de mens zoekt maar niet vinden kan.
Hij zoekt het binnen de begrenzing van
Het denken, dat maakt het zo verdrietig,
Het denken wat de extase
Van die gelukzaligheid vernietigt.
Jomeij.
Natuurlijk is het denken voor andere doeleinden uitstekend geschikt met name voor ons dagelijks praktisch handelen, politiek en de wetenschap. Maar daar over volgende keer meer.
Voordat ik dit doe kan ik er echter niet onder uit om jullie iets te vertellen over mijn gedachtenstroom, die op gang kwam na mijn ontdekking dat het denken alleen maar kan fragmenteren.
Ik wil mij hier beperken tot twee voorbeelden waar ik veel tijd aan besteedde.
Deze waren \"politiek\"en \"religie\". Twee van de machtigste wereldorganisaties die we kennen.
Ik vroeg mij af wat mijn ontdekking voor invloed kon hebben op mijn politiek bewust zijn. Ik was actief lid van een politieke partij. Ik was altijd in de veronderstelling geweest dat dit een goede keuze was.
Nu zie ik in dat politiek niet anders kan doen dan onderscheid en verdeling scheppen. Politiek is tenslotte een product van het denken.
Ik leefde in de veronderstelling dat politiek de mensen met elkaar zou verbinden.
Nu zie ik in dat de politiek de mensen verdeelt en van elkaar scheidt.
Wil ik hier nog wel aan mee doen was mijn eerste gedachte. Wil ik hier nog mede verantwoordelijkheid voor dragen vroeg ik mij af.
Bij mijn gedachten over de verschillende religies besefte ik dat ook hier veel onderscheid en verdeling wordt veroorzaakt.
Ik begreep dat de bijbel, de koran, de talmoed en al die andere \"heilige\" boeken
door middel van het denken tot stand waren gekomen.
Ik begrijp nu ook waarom deze boeken voor zoveel interpretaties vatbaar zijn, waarom de mensen hier zo verdeelt over denken.
Ook reliegies, waar zoveel verschillende godsdiensten uit zijn voortgekomen, verbindt de mensen niet, in tegendeel ze scheidt de mensen van elkaar.
En opnieuw vroeg ik mij af of ik hier verantwoordelijkheid voor wilde nemen.
Daarna besefte ik plotseling dat, ga de gehele wereld geschiedenis maar na, zo goed als alle oorlogen zijn voortgekomen en nog voortkomen uit politieke en religieuze overtuiging.
Toen bleek dat dit een feitelijke constatering was, heb ik van beiden afstand genomen.
Dit heeft mij vooral veel moeite gekost t.a.v. de politiek waaraan ik stevig gehecht bleek te zijn. Met religie had ik minder moeite.
Tot zo ver mijn gedachtenstroom.
Het Denken.
In de ruimte die het denken om
Zich heen schept, is er liefdeloosheid.
Het is de ruimte die de mensen scheidt,
Waarin tot uiting komt de strijd
Om het bestaan, de zielnood en de angst.
Meditatie heft die ruimte op.
De beëndiging van het \"ik\" is dan een feit
\'Het is immers zijn \"ego\"
Waaraan de mens het meeste lijdt.
In de meditatie onstaat, onder anderen,
Die eindeloze ruimte
Waarin alle relaties veranderen.
Beëndiging van het \"ik\",
Is het beëindigen van smart,
Want die eindeloze ruimte,
Die niet door het denken wordt geschaad,
Is de ander niet
Omdat jij niet meer bestaat.
Wij weten niet wat liefde is,
En velen voelen dit ook als gemis.
Want in de ruimte die het denken schept
Is men met het \"ik\"behept.
Hier is liefde een conflict
Tussen het \"ik \"en het \"niet ik\".
Dit conflict, deze kwelling, deze pijn,
Kan geen belangeloze liefde zijn.
Wie die eindeloze ruimte mijdt
Waar het \"ik\" niet heerst,
Kent niet die gelukzaligheid
Die de mens zoekt maar niet vinden kan.
Hij zoekt het binnen de begrenzing van
Het denken, dat maakt het zo verdrietig,
Het denken wat de extase
Van die gelukzaligheid vernietigt.
Jomeij.
Natuurlijk is het denken voor andere doeleinden uitstekend geschikt met name voor ons dagelijks praktisch handelen, politiek en de wetenschap. Maar daar over volgende keer meer.
Geschreven door Jomeij om 00:00
Reageer op dit bericht
1 reactie op dit bericht
denken
Desondanks: groetjes van Popilius.