Zaterdag 15 juli 2006
De Dood
De Dood.
Is de dood de tegenstelling van het leven?
Moeten we de dood maar ondergaan
En is het leven ons gegeven?
Wat dient er te onstaan
Om het leven te zien als dood
En dood als leven.
Hoe kunnen beiden samen gaan?
Het "ego", het "ik", het "zelf",
Opgebouwd in het verleden
Door het denken, het bewuste,
Al wat ons is doorgegeven
En waaraan we stevig hechten,
Al dat geconditioneerde
Dienen we te ontvlechten.
Zie toch eerst dat ene feit,
Dat wat wij leven noemen
Die afschuwelijke aangelegenheid,
Hoe kunnen we die begrijpen,
Met al zijn wedijver, wanhoop, kwellingen,
Jalousie, geweld, oorlog, coruptie,
Eenzaam- en neerslachtigheid.
Natuurlijk proberen mensen ergens zin te geven,
En zeggen dan dat je zus of zo moet leven.
Maar als wij al deze geromantiseerde, verzonnen,
Idealistische onzin ter zijde schuiven,
En alleen kijken naar het feit
Dat alles voortkomt uit het denken,
Dan zien wij de ware werkelijkheid,
En zal men begrijpen dat al wat men
Denkende heeft opgebouwd,
Als het niet wezenlijke
Dient te worden beschouwd.
Als wij zo onder de druk van het denken leven
Dan hebben wij, wat onder dood wordt verstaan
En proberen te vermijden,
M.I. "het beëndigen van iets"
Van het leven afgescheiden.
Maar als wij alles wat het denken
In onszelf tot stand heeft gebracht
Te niet doen, wat moed en durf vereist,
Want het doet pijn,
Wat blijft er dan over?
Dan beleeft men het "dood zijn".
Leven is "afsterven" en zodanig steeds weer nieuw.
Een leven zonder centrerend ik bestaat,
Een leven wat daarom nauw met "dood zijn"
Samen gaat.
Het "ik", het "ego", het "zelf",
Zorgvuldig door het denken uitgelijnd
Gaat verloren,
En het individu verdwijnt.
Wij zien dan in dat wij die wereld zijn,
En dat die wereld is in ons,
Dat het "jij"en "ik" is opgeheven.
Natuurlijk is dat even wennen,
Maar toch, mijn huis niet uitgaand,
Leer ik de wereld kennen.
Jomeij.
Ik ben er voor ongeveer een maand even tussen uit.
Is de dood de tegenstelling van het leven?
Moeten we de dood maar ondergaan
En is het leven ons gegeven?
Wat dient er te onstaan
Om het leven te zien als dood
En dood als leven.
Hoe kunnen beiden samen gaan?
Het "ego", het "ik", het "zelf",
Opgebouwd in het verleden
Door het denken, het bewuste,
Al wat ons is doorgegeven
En waaraan we stevig hechten,
Al dat geconditioneerde
Dienen we te ontvlechten.
Zie toch eerst dat ene feit,
Dat wat wij leven noemen
Die afschuwelijke aangelegenheid,
Hoe kunnen we die begrijpen,
Met al zijn wedijver, wanhoop, kwellingen,
Jalousie, geweld, oorlog, coruptie,
Eenzaam- en neerslachtigheid.
Natuurlijk proberen mensen ergens zin te geven,
En zeggen dan dat je zus of zo moet leven.
Maar als wij al deze geromantiseerde, verzonnen,
Idealistische onzin ter zijde schuiven,
En alleen kijken naar het feit
Dat alles voortkomt uit het denken,
Dan zien wij de ware werkelijkheid,
En zal men begrijpen dat al wat men
Denkende heeft opgebouwd,
Als het niet wezenlijke
Dient te worden beschouwd.
Als wij zo onder de druk van het denken leven
Dan hebben wij, wat onder dood wordt verstaan
En proberen te vermijden,
M.I. "het beëndigen van iets"
Van het leven afgescheiden.
Maar als wij alles wat het denken
In onszelf tot stand heeft gebracht
Te niet doen, wat moed en durf vereist,
Want het doet pijn,
Wat blijft er dan over?
Dan beleeft men het "dood zijn".
Leven is "afsterven" en zodanig steeds weer nieuw.
Een leven zonder centrerend ik bestaat,
Een leven wat daarom nauw met "dood zijn"
Samen gaat.
Het "ik", het "ego", het "zelf",
Zorgvuldig door het denken uitgelijnd
Gaat verloren,
En het individu verdwijnt.
Wij zien dan in dat wij die wereld zijn,
En dat die wereld is in ons,
Dat het "jij"en "ik" is opgeheven.
Natuurlijk is dat even wennen,
Maar toch, mijn huis niet uitgaand,
Leer ik de wereld kennen.
Jomeij.
Ik ben er voor ongeveer een maand even tussen uit.
Geschreven door Jomeij om 00:00
Reageer op dit bericht