Maandag 11 september 2006
Over opvoeding en onderwijs.
Doel van opvoeding en onderwijs.
Het doel, opzet en motivatie van zowel de ouders als de scholen m.b.t opvoeding dient enerzijds te zijn: het kind met de allerbeste technische vaardigheden uit te rusten opdat het gericht en doelmatig in deze moderne wereld kan functioneren. Anderzijds en dat is veel belangrijker, om het juiste klimaat te scheppen zodat het kind zich daarin tot een volledig mens kan ontwikkelen.
Dat houdt in dat het kind de gelegenheid krijgt tot bloei te komen in, wat ik het "goede" zou willen noemen. Dat wil zeggen dat hij in de juiste verhouding komt te staan tot mensen, dingen en ideeën, ja tot het hele leven. Want leven betekent in relatie-staan. En de mens heeft met niets een juiste relatie, als hij niet het juiste gevoel voor schoonheid heeft, als hij geen klankbord is voor natuur, voor muziek en voor andere kunst, als de esthetische zin bij hem niet hoog ontwikkeld is.
De doelstelling van de opvoeding van tegenwoordig richt zich in hoofdzaak op technische vaardigheden. Een goede baan en een goede economische ontwikkeleing staan hoog genoteerd.
Een zo'n eenzijdige opvoeding vult alleen de wetenschappelijke geestesgesteldheid, terwijl de religieuze geestesgesteldheid van het kind nauwelijks of niet aan bod komt. ( De lezer die mijn voorgaande stukken hebben gelezen weten wat ik versta onder een religieuze geestesgesteldheid, ik zal daar dus nu niet verder op ingaan.)
Het is dunkt mij zonneklaar, dat het concept dat wij vandaag aan de dag cultiveren en dat opvoeding heet, en aanpassing aan de maatschappij inhoudt, funest en destructief is.
Al dat eerzuchtige gedoe, al dat wetijveren met elkaar werkt in hoge mate frustrerend.
En dat wat wij allen, zowel in het Westen als in het Oosten als een, zich binnen dat hele gebeuren voltrekkende, gunstige ontwikkeling hebben gezien, heet cultuur.
Het betekent onvermijdelijk vragen om ellende en verdriet.
Het is van fundamenteel belang, de waarheid hiervan te onderkennen.
En pas als dat zonneklaar is geworden, dan pas kan de vraag gesteld worden wat juiste opvoeding zou moeten inhouden. Wat betekenen dan de woorden ontplooiing, tot volle bloei komen en juiste opvoeding?
Het moet echter wel eerst volkomen duidelijk zijn voor onszelf wat we willen, we moeten duidelijk voor ogen zien, hoe de "nieuwe mens" kan zijn, de totale mens, niet alleen de technische mens.
Als we het kind alleen toetsen op technische informatie, op toekomstige schranderheid en handigheid, zodat hij snel is met het opnemen van nieuwe kennis, en de andere kant verwaarlozen, dan groeit het kind tot een eenzijdig mens op.
En als we over de totale mens praten, bedoelen we daarmee niet alleen een mens met innerlijk begrip, het vermogen zijn eigen innerlijk, zijn innerlijke toestand te verkennen en te doorgronden, met het vermogen daar boven uit te komen; maar ook iemand die goed is in wat er van hem uit gaat. Die twee dingen moeten samen gaan.
Dat nu lijkt mij de werkelijke opgave van de opvoeding; niet door het bestraffende en belonings systeem, maar door het kind dit inzicht, geleidelijk aan zelf te laten ontdekken.
Dat is de werkelijke opgave van de opvoeding; ervoor zorgen dat bij het verlaten van de school de jonge mens een stevige basis van goedheid in zich heeft, zowel innerlijk als uiterlijk.
Jomeij.
Het doel, opzet en motivatie van zowel de ouders als de scholen m.b.t opvoeding dient enerzijds te zijn: het kind met de allerbeste technische vaardigheden uit te rusten opdat het gericht en doelmatig in deze moderne wereld kan functioneren. Anderzijds en dat is veel belangrijker, om het juiste klimaat te scheppen zodat het kind zich daarin tot een volledig mens kan ontwikkelen.
Dat houdt in dat het kind de gelegenheid krijgt tot bloei te komen in, wat ik het "goede" zou willen noemen. Dat wil zeggen dat hij in de juiste verhouding komt te staan tot mensen, dingen en ideeën, ja tot het hele leven. Want leven betekent in relatie-staan. En de mens heeft met niets een juiste relatie, als hij niet het juiste gevoel voor schoonheid heeft, als hij geen klankbord is voor natuur, voor muziek en voor andere kunst, als de esthetische zin bij hem niet hoog ontwikkeld is.
De doelstelling van de opvoeding van tegenwoordig richt zich in hoofdzaak op technische vaardigheden. Een goede baan en een goede economische ontwikkeleing staan hoog genoteerd.
Een zo'n eenzijdige opvoeding vult alleen de wetenschappelijke geestesgesteldheid, terwijl de religieuze geestesgesteldheid van het kind nauwelijks of niet aan bod komt. ( De lezer die mijn voorgaande stukken hebben gelezen weten wat ik versta onder een religieuze geestesgesteldheid, ik zal daar dus nu niet verder op ingaan.)
Het is dunkt mij zonneklaar, dat het concept dat wij vandaag aan de dag cultiveren en dat opvoeding heet, en aanpassing aan de maatschappij inhoudt, funest en destructief is.
Al dat eerzuchtige gedoe, al dat wetijveren met elkaar werkt in hoge mate frustrerend.
En dat wat wij allen, zowel in het Westen als in het Oosten als een, zich binnen dat hele gebeuren voltrekkende, gunstige ontwikkeling hebben gezien, heet cultuur.
Het betekent onvermijdelijk vragen om ellende en verdriet.
Het is van fundamenteel belang, de waarheid hiervan te onderkennen.
En pas als dat zonneklaar is geworden, dan pas kan de vraag gesteld worden wat juiste opvoeding zou moeten inhouden. Wat betekenen dan de woorden ontplooiing, tot volle bloei komen en juiste opvoeding?
Het moet echter wel eerst volkomen duidelijk zijn voor onszelf wat we willen, we moeten duidelijk voor ogen zien, hoe de "nieuwe mens" kan zijn, de totale mens, niet alleen de technische mens.
Als we het kind alleen toetsen op technische informatie, op toekomstige schranderheid en handigheid, zodat hij snel is met het opnemen van nieuwe kennis, en de andere kant verwaarlozen, dan groeit het kind tot een eenzijdig mens op.
En als we over de totale mens praten, bedoelen we daarmee niet alleen een mens met innerlijk begrip, het vermogen zijn eigen innerlijk, zijn innerlijke toestand te verkennen en te doorgronden, met het vermogen daar boven uit te komen; maar ook iemand die goed is in wat er van hem uit gaat. Die twee dingen moeten samen gaan.
Dat nu lijkt mij de werkelijke opgave van de opvoeding; niet door het bestraffende en belonings systeem, maar door het kind dit inzicht, geleidelijk aan zelf te laten ontdekken.
Dat is de werkelijke opgave van de opvoeding; ervoor zorgen dat bij het verlaten van de school de jonge mens een stevige basis van goedheid in zich heeft, zowel innerlijk als uiterlijk.
Jomeij.
Geschreven door Jomeij om 20:48
Reageer op dit bericht