Zaterdag 28 oktober 2006
Eenzaam, hechting en afhankelijkheid; een drie eenheid.
Een drie eenheid.
In de voorgaande delen over "eenzaam - zijn" kunnen we drie centrale begrippen onderscheiden: eenzaamheid, hechting en afhankelijkheid. Drie begrippen die niet los van elkaar te begrijpen zijn als we spreken over eenzaam - zijn.
Hechting leidt tot afhankelijkheid en afhankelijkheid versluiert de eenzaamheid die diep in een ieder van ons altijd aanwezig is en ook wel "de grote leegte" wordt genoemd.
Ik denk dat vele van ons zich er soms, misschien bij vlagen, bewust van zijn dat het denken leeg is. En met dat bewustzijn, zijn we bang voor die leegte.
Ik spreek dus niet meer over de indivuduele eenzame mens die een probleem zou hebben. Ik spreek nu over de leegte van een ieder van ons iets dat zich over de gehele wereld voordoet.
We kennen die leegte niet. We zijn er bang voor en dwalen er van weg. We willen die leegte niet leren kennen en zijn vreselijk actief. We vullen onze leegte met handelingen, met aanbidding, rituelen, gebed, kennis, politiek, het scheppen van illusies, met opwindende zaken waaronder afhankelijkheid van mensen en ideeën en/of idealen.
We hebben de toestand van die leegte nooit onderzocht, we zijn er nooit werkelijk op ingegaan. De angst houdt ons er van weg.
Kunnen we het waarnemen, kan het denken zich bewustzijn van die leegte zonder het te benoemen, zonder er een naam aan te geven, zonder weg te rennen, zonder te oordelen, er alleen maar bij zijn? Want dat is bewustzijn.
Dan is er niet de waarnemer die er naar kijkt geen cencor die het veroordeelt, er is alleen die toestand van leegte waarvan we allemaal, bewust of vaag bewust, weten dat die er is, maar die we allemaal vermijden.
Waarom zijn we afhankelijk van anderen voor ons geluk? Is het omdat we in onszelf leeg zijn en naar anderen kijken om die leegte te vullen? En moet die leegte, die eenzaamheid, dat gevoel van uitzonderlijke bepertheid overwonnen worden door een of ander vermogen?
Als die leegte overwonnen moet worden door een systeem, of vermogen, of een idee, dan zal je afhankelijk zijn van dat idee of dat systeem.
Ik ben misschien afhankelijk van een persoon, Ik voel me leeg, eenzaam, een volledig gevoel van isolatie, en ik reken op iemand (vrijwilliger, een kennis, een familielid, een maatschappelijkwerker, een psycholoog, enz.)
En als ik een methode heb ontwikkeld of krijg aangereikt die mijn eenzaamheid moet overwinnen of dragelijk maken, en die tevens mijn afhankelijkheid zou moeten overwinnen, dan reken ik op die methode. Ik heb mijn afhankelijkheid van een persoon alleen maar vervangen door een methode.
Dus is het van belang, er achter te komen wat het betekent om leeg te zijn.
Alleen maar dat feit onder ogen te zien en er bij blijven, wetend dat elke beweging van het denken om het feit te veranderen een andere vorm van afhankelijkheid is, daarin is vrijheid.
Tenslotte, hoeveel ervaring , geloof en ideeën je ook hebt, op zich zelf, als je waarneemt, is het bewustzijn leeg.
Kan het bewustzijn die leegte, dat feit onder ogen zien, en bij het feit blijven? Het is moeilijk en vraagt veel concentratie omdat het denken zo gewent is aan verstrooiing, zo getraind om weg te gaan van wat is, de radio aan doen, een boek lezen, praten, naar de kerk gaan, naar een politieke of ander bijeenkomst te gaan, het maakt niet uit wat, als we maar weg dwalen van het centrale feit dat het bewustzijn leeg is.
Men kan echter heel goed instaat worden gesteld zijn eigen "eenzaam - zijn" op te heffen. Wat hier voor nodig kan zijn is het instrument wat in Oosterse landen, vooral in India voorhande is. Het instrument van de meditatie. Het is geen methode, het is alleen het gericht zijn op de waarneming van de geest, op wat is.
Men hoeft hier geen dure cursussen voor te volgen, niet afhankelijk te zijn van een meester, goeroe of een andere autoriteit. Wel dient men een hoge motivatie te hebben en zich volledig kunnen concentreren. Het is een uitdaging die moed en durf vereist en het is hard werken.
Het is een uitdaging hiermee aan de slag te gaan. Het is immers geen probleem, in tegendeel, eenzaam -zijn is een proces van loslaten, van vrijmaking, het hoort bij het leven.
Laten we de moed opbrengen het oude conditioneringsproces van het problematiseren los te laten.
Eenzaamheid met een doel, als uitdaging en met perspectief.
Daar men mij ongetwijfeld zal vragen hoe ik eenzaamheid wens te definieren, geef ik U de keuze uit verschillende definities. U kan dan zelf Uw keuze maken, U bent tenslotte niet afhankelijk van mij.
1. Definitie van eenzaamheid als probleem:
De onmogelijkheid onafhankelijk te zijn en te onthechten aan zowel matriële als immatriële zaken inclucief het eigen Ego.
Eenzaamheid is in feite een onthechting - probleem.
2. Definitie van eenzaam -zijn als proces:
Het aangaan van de uitdaging onafhankelijk te worden van zowel matriële als immatriële zaken, en een proces aan te gaan van het "niet zijn.
"Want alleen in het "niet zijn" ondekt men de heelheid.
3. Positieve definitie van eenzaam - zijn;
Alleen in het ware eenzaam -zijn vindt men het geluk van het heel - zijn.
In de voorgaande delen over "eenzaam - zijn" kunnen we drie centrale begrippen onderscheiden: eenzaamheid, hechting en afhankelijkheid. Drie begrippen die niet los van elkaar te begrijpen zijn als we spreken over eenzaam - zijn.
Hechting leidt tot afhankelijkheid en afhankelijkheid versluiert de eenzaamheid die diep in een ieder van ons altijd aanwezig is en ook wel "de grote leegte" wordt genoemd.
Ik denk dat vele van ons zich er soms, misschien bij vlagen, bewust van zijn dat het denken leeg is. En met dat bewustzijn, zijn we bang voor die leegte.
Ik spreek dus niet meer over de indivuduele eenzame mens die een probleem zou hebben. Ik spreek nu over de leegte van een ieder van ons iets dat zich over de gehele wereld voordoet.
We kennen die leegte niet. We zijn er bang voor en dwalen er van weg. We willen die leegte niet leren kennen en zijn vreselijk actief. We vullen onze leegte met handelingen, met aanbidding, rituelen, gebed, kennis, politiek, het scheppen van illusies, met opwindende zaken waaronder afhankelijkheid van mensen en ideeën en/of idealen.
We hebben de toestand van die leegte nooit onderzocht, we zijn er nooit werkelijk op ingegaan. De angst houdt ons er van weg.
Kunnen we het waarnemen, kan het denken zich bewustzijn van die leegte zonder het te benoemen, zonder er een naam aan te geven, zonder weg te rennen, zonder te oordelen, er alleen maar bij zijn? Want dat is bewustzijn.
Dan is er niet de waarnemer die er naar kijkt geen cencor die het veroordeelt, er is alleen die toestand van leegte waarvan we allemaal, bewust of vaag bewust, weten dat die er is, maar die we allemaal vermijden.
Waarom zijn we afhankelijk van anderen voor ons geluk? Is het omdat we in onszelf leeg zijn en naar anderen kijken om die leegte te vullen? En moet die leegte, die eenzaamheid, dat gevoel van uitzonderlijke bepertheid overwonnen worden door een of ander vermogen?
Als die leegte overwonnen moet worden door een systeem, of vermogen, of een idee, dan zal je afhankelijk zijn van dat idee of dat systeem.
Ik ben misschien afhankelijk van een persoon, Ik voel me leeg, eenzaam, een volledig gevoel van isolatie, en ik reken op iemand (vrijwilliger, een kennis, een familielid, een maatschappelijkwerker, een psycholoog, enz.)
En als ik een methode heb ontwikkeld of krijg aangereikt die mijn eenzaamheid moet overwinnen of dragelijk maken, en die tevens mijn afhankelijkheid zou moeten overwinnen, dan reken ik op die methode. Ik heb mijn afhankelijkheid van een persoon alleen maar vervangen door een methode.
Dus is het van belang, er achter te komen wat het betekent om leeg te zijn.
Alleen maar dat feit onder ogen te zien en er bij blijven, wetend dat elke beweging van het denken om het feit te veranderen een andere vorm van afhankelijkheid is, daarin is vrijheid.
Tenslotte, hoeveel ervaring , geloof en ideeën je ook hebt, op zich zelf, als je waarneemt, is het bewustzijn leeg.
Kan het bewustzijn die leegte, dat feit onder ogen zien, en bij het feit blijven? Het is moeilijk en vraagt veel concentratie omdat het denken zo gewent is aan verstrooiing, zo getraind om weg te gaan van wat is, de radio aan doen, een boek lezen, praten, naar de kerk gaan, naar een politieke of ander bijeenkomst te gaan, het maakt niet uit wat, als we maar weg dwalen van het centrale feit dat het bewustzijn leeg is.
Men kan echter heel goed instaat worden gesteld zijn eigen "eenzaam - zijn" op te heffen. Wat hier voor nodig kan zijn is het instrument wat in Oosterse landen, vooral in India voorhande is. Het instrument van de meditatie. Het is geen methode, het is alleen het gericht zijn op de waarneming van de geest, op wat is.
Men hoeft hier geen dure cursussen voor te volgen, niet afhankelijk te zijn van een meester, goeroe of een andere autoriteit. Wel dient men een hoge motivatie te hebben en zich volledig kunnen concentreren. Het is een uitdaging die moed en durf vereist en het is hard werken.
Het is een uitdaging hiermee aan de slag te gaan. Het is immers geen probleem, in tegendeel, eenzaam -zijn is een proces van loslaten, van vrijmaking, het hoort bij het leven.
Laten we de moed opbrengen het oude conditioneringsproces van het problematiseren los te laten.
Eenzaamheid met een doel, als uitdaging en met perspectief.
Daar men mij ongetwijfeld zal vragen hoe ik eenzaamheid wens te definieren, geef ik U de keuze uit verschillende definities. U kan dan zelf Uw keuze maken, U bent tenslotte niet afhankelijk van mij.
1. Definitie van eenzaamheid als probleem:
De onmogelijkheid onafhankelijk te zijn en te onthechten aan zowel matriële als immatriële zaken inclucief het eigen Ego.
Eenzaamheid is in feite een onthechting - probleem.
2. Definitie van eenzaam -zijn als proces:
Het aangaan van de uitdaging onafhankelijk te worden van zowel matriële als immatriële zaken, en een proces aan te gaan van het "niet zijn.
"Want alleen in het "niet zijn" ondekt men de heelheid.
3. Positieve definitie van eenzaam - zijn;
Alleen in het ware eenzaam -zijn vindt men het geluk van het heel - zijn.
Geschreven door Jomeij om 00:00
Reageer op dit bericht