Maandag 4 december 2006
Begeerte
Begeerte.
In mijn vorige artikel stelde ik dat liefde gebaseerd op herinnering en dus op denkwerk geen Liefde is. Ik hoor jullie al protesteren, kom zeg, ik houdt toch van mijn vrouw of vrindin of ik houd toch van mijn man of vriend, wat maak je me nauw. Maar is dat waar? Is liefde bestaanbaar in de aanwezigheid van jaloezie, bezitzucht en gehechtheid, dus wanneer beide op hun eigen persoonlijke ambities, begeerte, naijver en speciale gerichtheid ingesteld zijn als twee evenwijdige lijnen die elkaar nooit kruisen? Is dat inderdaad liefde?
Als het je werkelijk serieus is en wilt onderzoeken wat het probleem van ons bestaan is, dan zal je moeten uitzoeken wat begeerte eigenlijk inhoudt en waarom wij mensen altijd in alles door begeerte gedreven zijn.
Begeerte is als je het goed beschouwt eigenlijk van een onbeschrijvelijke vitaliteit en heeft een geweldige stuwkracht, een enorm overredingsvermogen en prestatiedwang. Heel het wording - en succesgebeuren is op begeren gebaseerd. Op begeren, die maakt dat we ons met elkaar gaan vergelijken, dat we elkaar naäpen en dat we met anderen in de pas lopen.
Inzicht in begeerte vereist aandacht, het is immers een veelzijdig probleem waar je maar moeilijk inzicht in krijgt; bijvoorbeeld: waarom mensen evenzeer geleefd hebben op de overweldigende energie die in begeerte ligt opgesloten, als op de in het denken geïvesteerde energie? Welke betrekking bestaat er tussen denken en begeren? Welke betrekking speelt er tussen begeren en willen? Want we leven toch voor een groot deel op onze wilskracht.
Daarom is de vraag, wat is de stuwkracht, de bron, de oorsprong is van begeren?
Als je jezelf oplettend gadeslaat, zie je wat de oorsprong van begeren is. Het begint met een zintuigelijke reactie, waarop het denken zich een beeld schept: op dat moment wordt begeerte geboren. Laten we voor de duidelijkheid een voorbeeld nemen.
Je ziet in de etalage, een lamp, een stoel, een auto, een broek, een japon of een hemd, om het even wat. Eerst komt dus het zien ervan, met de daarop volgende gevoelswaarwording, eventueel het aanraken ervan, en daarna zegt het denken "ik zal er best goed uitzien met die japon of broek aan". Of, "Ik zie me al rijden in zo'n auto, ik zie de mensen al kijken". Die gedachten schept dus een beeld, en daarmee onstaat het begeeren. Zo zie je dat de betrekking tussen begeeren en denken zeer nauw is. Het denken neemt als het ware de leiding over van de gevoelssensatie en schept de opwelling, de begeerte tot bezit. Als er geen denken zou zijn was er alleen maar sprake van zintuigelijke waarneming, zonder alle door het begeren geschapen moeilijkheden.
Overal waar in menselijke relaties het denken in werking en dus herinnering in werking is, daar waar het denken omtrent een beeld geschapen is, daar is liefde onbestaanbaar.
Een sexueel of ander soort begeren belet het bestaan van een liefde gevoel, want begeren maakt deel uit van het denken.
Het is eigenlijk vreemd dat we hier samen nooit over spreken, ook op school worden deze toch zo belangrijke zaken nooit onderwezen. Maar het is natuurlijk wel zo dat een onderwijzer of docent ook niet weet wat liefde eigenlijk inhoud. De leerkracht en de leerling hebben hier dan ook een gezamelijk vertrekpunt. De leerling zou hier tergelijkertijd de onderwijzer, de docent zijn, terwijl de leerkracht tergelijkertijd de leerling is.
Men kan alleen samen onderzoeken, samen gadeslaan zonder voorafgaand beeld, zonder oordeel of vooroordeel.
Verder zouden we bij ons onderzoek ook samen moeten overwegen, wat de aard en wezen van de agst is, want we zitten allemaal gevangen in die verschrikking, die angst heet.
(Maar daarover volgende keer)
In mijn vorige artikel stelde ik dat liefde gebaseerd op herinnering en dus op denkwerk geen Liefde is. Ik hoor jullie al protesteren, kom zeg, ik houdt toch van mijn vrouw of vrindin of ik houd toch van mijn man of vriend, wat maak je me nauw. Maar is dat waar? Is liefde bestaanbaar in de aanwezigheid van jaloezie, bezitzucht en gehechtheid, dus wanneer beide op hun eigen persoonlijke ambities, begeerte, naijver en speciale gerichtheid ingesteld zijn als twee evenwijdige lijnen die elkaar nooit kruisen? Is dat inderdaad liefde?
Als het je werkelijk serieus is en wilt onderzoeken wat het probleem van ons bestaan is, dan zal je moeten uitzoeken wat begeerte eigenlijk inhoudt en waarom wij mensen altijd in alles door begeerte gedreven zijn.
Begeerte is als je het goed beschouwt eigenlijk van een onbeschrijvelijke vitaliteit en heeft een geweldige stuwkracht, een enorm overredingsvermogen en prestatiedwang. Heel het wording - en succesgebeuren is op begeren gebaseerd. Op begeren, die maakt dat we ons met elkaar gaan vergelijken, dat we elkaar naäpen en dat we met anderen in de pas lopen.
Inzicht in begeerte vereist aandacht, het is immers een veelzijdig probleem waar je maar moeilijk inzicht in krijgt; bijvoorbeeld: waarom mensen evenzeer geleefd hebben op de overweldigende energie die in begeerte ligt opgesloten, als op de in het denken geïvesteerde energie? Welke betrekking bestaat er tussen denken en begeren? Welke betrekking speelt er tussen begeren en willen? Want we leven toch voor een groot deel op onze wilskracht.
Daarom is de vraag, wat is de stuwkracht, de bron, de oorsprong is van begeren?
Als je jezelf oplettend gadeslaat, zie je wat de oorsprong van begeren is. Het begint met een zintuigelijke reactie, waarop het denken zich een beeld schept: op dat moment wordt begeerte geboren. Laten we voor de duidelijkheid een voorbeeld nemen.
Je ziet in de etalage, een lamp, een stoel, een auto, een broek, een japon of een hemd, om het even wat. Eerst komt dus het zien ervan, met de daarop volgende gevoelswaarwording, eventueel het aanraken ervan, en daarna zegt het denken "ik zal er best goed uitzien met die japon of broek aan". Of, "Ik zie me al rijden in zo'n auto, ik zie de mensen al kijken". Die gedachten schept dus een beeld, en daarmee onstaat het begeeren. Zo zie je dat de betrekking tussen begeeren en denken zeer nauw is. Het denken neemt als het ware de leiding over van de gevoelssensatie en schept de opwelling, de begeerte tot bezit. Als er geen denken zou zijn was er alleen maar sprake van zintuigelijke waarneming, zonder alle door het begeren geschapen moeilijkheden.
Overal waar in menselijke relaties het denken in werking en dus herinnering in werking is, daar waar het denken omtrent een beeld geschapen is, daar is liefde onbestaanbaar.
Een sexueel of ander soort begeren belet het bestaan van een liefde gevoel, want begeren maakt deel uit van het denken.
Het is eigenlijk vreemd dat we hier samen nooit over spreken, ook op school worden deze toch zo belangrijke zaken nooit onderwezen. Maar het is natuurlijk wel zo dat een onderwijzer of docent ook niet weet wat liefde eigenlijk inhoud. De leerkracht en de leerling hebben hier dan ook een gezamelijk vertrekpunt. De leerling zou hier tergelijkertijd de onderwijzer, de docent zijn, terwijl de leerkracht tergelijkertijd de leerling is.
Men kan alleen samen onderzoeken, samen gadeslaan zonder voorafgaand beeld, zonder oordeel of vooroordeel.
Verder zouden we bij ons onderzoek ook samen moeten overwegen, wat de aard en wezen van de agst is, want we zitten allemaal gevangen in die verschrikking, die angst heet.
(Maar daarover volgende keer)
Geschreven door Jomeij om 00:00
Reageer op dit bericht