Dinsdag 9 januari 2007
Leven en sterven als eenheid. (vervolg)
Leven en sterven. (vervolg)
Vanuit de Aziatische landen is over de hele wereld het idee van de reïncarnatie overgenomen. Het geloof in reïncarnatie wil zeggen dat de ziel, het ego, het "mezelf", dat uit een bundel herinneringen bestaat, in het volgende leven in betere omstandigheden geboren zal worden als ze zich juist gedragen. Dit houdt in, dat ze zich rechtschapen betonen en een leven zonder geweld, zonder hebzucht en zo meer leiden. Dan krijgen zij in hun volgende reïncarnatie een prettiger leven en een betere maatschappelijke positie. Maar zo'n geloof in reïncarnatie is niet meer dan een overtuiging, zoals er zovele religieuze overtuigingen zijn, want diegene die hier zo stellig van overtuigd zijn, leven toch geen rechtschapen leven. Het is even als al die andere geloven niet meer dan een loos denkbeeld. Het huidige leven is zo verwrongen, zo veeleisend, zo gecompliceerd, dat we onze hele overtuiging er door vergeten. Dat is één aspect van het sterven, dat geloof in een volgend leven.
Maar dat wat zich gaat reïncarneren, wat is dat eigenlijk? Wat precies zet zich voort? Wat bezit in ons leven continuïteit? Dat is de herinnering aan belevennisen, genoegens. angsten en spanningen van gisteren, en dat soort continuïteit blijft ons hele leven lang bestaan en zal worden overgedragen van generatie op generatie, zoals dat al eeuwen lang aan de gang is. Tenzij.... we daar mee breken en uit de stroom stappen.
De vraag is nu, of dat mogelijk is, terwijl je aan het leven bent met alle onrust, met alle energie en vermogens waarover je beschikt, een einde maken aan die gehechtheid? Want als je sterft gaat dat gebeuren.
Nu ben ik misschien sterk aan mijn vrouw gehecht, aan je man, aan je kinderen, aan je bezittingen hoewel ..... dat is tegenwoordig erg riskant; dan maar liever aan een geloof, aan je geloof in god. Dat geloof is echter niet meer dan een projectie of een bedenksel van het denken, maar we zijn er aan gehecht omdat het hoe illusoir ook, een zeker gevoel van geborgenheid geeft, een gevoel ergens bij te horen. En sterven betekent de beeïndiging van die gehechtheid, van die band.
En de vraag is nu, of we terwijl we ons leven leven, vrijwillig, zonder enige moeite, een einde kunnen maken aan die vorm van gehechtheid?
Wat inhoudt af te sterven aan iets dat we goed gekend hebben. Zijn we daartoe in staat?
Want dat betekent dat je gelijktijdig leeft en sterft en niet gescheiden door een periode van vijftig of honderd jaar, in afwachting van een of andere ziekte die me het hoekje omhelpt. Integendeel, het betekent dat we met inzet van onze volle vitaliteit, energie en intellectuele vermogens en machtige gevoelens, tevens een einde maken aan allerlei gevolgtrekkingen, aan stokpaartjes, hebbelijkheden, ervaringen, gehechtheden en gekwetstheden, dat we aan dit alles een einde maken.
Zodanig dat sterven geen veraf gebeuren is, dat de dood niet iets is aan het eind van je leven, door ouderdom, ongeval of ziekte. Maar beeïndiging van alles, wat met herinnering te maken heeft, dat is sterven. Dat wil dus zeggen, dat sterven niet gescheiden is van leven.
Vanuit de Aziatische landen is over de hele wereld het idee van de reïncarnatie overgenomen. Het geloof in reïncarnatie wil zeggen dat de ziel, het ego, het "mezelf", dat uit een bundel herinneringen bestaat, in het volgende leven in betere omstandigheden geboren zal worden als ze zich juist gedragen. Dit houdt in, dat ze zich rechtschapen betonen en een leven zonder geweld, zonder hebzucht en zo meer leiden. Dan krijgen zij in hun volgende reïncarnatie een prettiger leven en een betere maatschappelijke positie. Maar zo'n geloof in reïncarnatie is niet meer dan een overtuiging, zoals er zovele religieuze overtuigingen zijn, want diegene die hier zo stellig van overtuigd zijn, leven toch geen rechtschapen leven. Het is even als al die andere geloven niet meer dan een loos denkbeeld. Het huidige leven is zo verwrongen, zo veeleisend, zo gecompliceerd, dat we onze hele overtuiging er door vergeten. Dat is één aspect van het sterven, dat geloof in een volgend leven.
Maar dat wat zich gaat reïncarneren, wat is dat eigenlijk? Wat precies zet zich voort? Wat bezit in ons leven continuïteit? Dat is de herinnering aan belevennisen, genoegens. angsten en spanningen van gisteren, en dat soort continuïteit blijft ons hele leven lang bestaan en zal worden overgedragen van generatie op generatie, zoals dat al eeuwen lang aan de gang is. Tenzij.... we daar mee breken en uit de stroom stappen.
De vraag is nu, of dat mogelijk is, terwijl je aan het leven bent met alle onrust, met alle energie en vermogens waarover je beschikt, een einde maken aan die gehechtheid? Want als je sterft gaat dat gebeuren.
Nu ben ik misschien sterk aan mijn vrouw gehecht, aan je man, aan je kinderen, aan je bezittingen hoewel ..... dat is tegenwoordig erg riskant; dan maar liever aan een geloof, aan je geloof in god. Dat geloof is echter niet meer dan een projectie of een bedenksel van het denken, maar we zijn er aan gehecht omdat het hoe illusoir ook, een zeker gevoel van geborgenheid geeft, een gevoel ergens bij te horen. En sterven betekent de beeïndiging van die gehechtheid, van die band.
En de vraag is nu, of we terwijl we ons leven leven, vrijwillig, zonder enige moeite, een einde kunnen maken aan die vorm van gehechtheid?
Wat inhoudt af te sterven aan iets dat we goed gekend hebben. Zijn we daartoe in staat?
Want dat betekent dat je gelijktijdig leeft en sterft en niet gescheiden door een periode van vijftig of honderd jaar, in afwachting van een of andere ziekte die me het hoekje omhelpt. Integendeel, het betekent dat we met inzet van onze volle vitaliteit, energie en intellectuele vermogens en machtige gevoelens, tevens een einde maken aan allerlei gevolgtrekkingen, aan stokpaartjes, hebbelijkheden, ervaringen, gehechtheden en gekwetstheden, dat we aan dit alles een einde maken.
Zodanig dat sterven geen veraf gebeuren is, dat de dood niet iets is aan het eind van je leven, door ouderdom, ongeval of ziekte. Maar beeïndiging van alles, wat met herinnering te maken heeft, dat is sterven. Dat wil dus zeggen, dat sterven niet gescheiden is van leven.