Dinsdag 16 januari 2007
Terug naar de vraag, wat is religie?
Een religieuze geest is gebaseerd op feiten.
Wat is eigenlijk een religieuze geest, hoe ziet die eruit? Wat betekent het woord religie in werkelijkheid?
Historisch gezien hebben de religies tot nieuwe beschavingen en nieuwe culturen geleid.
Niet tot de wereld van techeniek, niet tot computers, de onderzeeërs en het oorlogmaterieel. Evenmin zijn ze de oorsprong van zakenlieden, managers of economen.
Religieuze mensen hebben een geweldige verandering in de wereld teweeggebracht. Daarom moeten wij ons tenminste afvragen, wat we met het woord "religie" bedoelen. Wat betekent het? Is het louter een kwestie van bijgeloof, iets zinloos en onlogisch? Of bestaat er inderdaad iets veel machtiger, zoiets als oneindige schoonheid? Is het omdat te weten te komen niet nodig, dat we ons eerst losmaken van alles wat het denken over religie heeft uitgedacht? Ik wil proberen er achter te komen, wat de ware betekenis van religie is, wat er aan diepte in schuilt en waar het ophoudt. Immers de mens heeft altijd naar iets gezocht, naar wat boven het materiële bestaan uitging. Altijd heeft hij om zich heen gekeken en anderen gevraagd, hij heeft er voor geleden en soms zichzelf er voor afgepijnigd om te weten te komen, of er zoiets bestaat wat niet met tijd en denkwerk te maken heeft en dat ook geen geloof of godsvertrouwen is. En om daar achter te komen moet je volkomen vrij staan; want als je verankert zit aan een bepaalde vorm van geloof, zal juist dit je beletten dat te gaan verkennen, wat eeuwig is, als er zoiets bestaat als het eeuwige, dat alle maat te boven gaat. Als het je ernst is met je onderzoek naar wat eigenlijk religie is, moet je je daarom bevrijd hebben van alle door het denken uitgedachte en opgebouwde dingen, die als religieus beschouwd worden. Dat geld bijvoorbeeld voor alles wat het hindoeïsme ooit heeft uitgedacht, met al zijn bijgeloof, al zijn dogma,s, al zijn beelden en oude geschriften zoals de Oepanishad, daar moet je volkomen los van staan. Als je aan dit alles hangt is het uiteraard ondoenlijk datgene te ontdekken, wat oorspronkelijk is.
Met andere woorden: als mijn geest, mijn hersenen gekneed en gevormd zijn door bijgeloven en geloofsvormen, door dogma,s en afgoderij van het hindoeïsme met al zijn oude tradities, dan liggen ze voor anker, dan hebben ze geen bewegingsvrijheid meer.
Evenzo is dit het geval bij de islam, bij het boeddhisme, bij het jodendom en het christendom, maar ook bij de oude Japanse en Chinese tradities. Maar ook bij de zogenaamde Japanse "Nieuwe Religies", Shinco Shukyo"( een verzamelnaam van in de vroege 19de eeuw opkomende spirituele bewegingen) De meeste hiervan zijn van het shintoïsme afgeleid, hoewel de meest diepgaand beïvloed zijn door ideeën uit een verscheidenheid aan bronnen, waaronder het boeddhisme, Chinese tradities als confucianismeen en taoïsme, het christendom en zelfs het westerse occultisme. Wat maar wil zeggen, dat ondanks voorkomende exessen en naar mijn soms mening verhaspelde theologische onderbouwing, de "Nieuwe Religies" zowel in de Oosterse als de Westerse landen, het levende bewijs zijn, dat de oude drang naar religieuze vernieuwing nog steeds zeer levendig en vitaal is.
Maar ook hier zie je vaak een voortborduren op zowel Oosterse als Westerse tradities aangevuld met nieuwe gedachtespinsels.
En zo moet je ook volkomen losstaan van alle gedachtespinsels in de vorm van ritueel, van dogma,s, overtuigingen, symbolen, heilanden en nog veel meer van het christendom.
En dat nu wordt een stuk moeilijker, want daarme zijn we dichter bij huis.
Hoe dan ook, alle godsdiensten zijn, of het nu christendom is of islam, het hindoeïsme of het boeddhisme, de "Nieuwe religies", zonder uitzondering een denkgebeuren, dat voortgezet en in stand gehouden wordt door het element tijd, door litratuur en de symbolen, dus door de menselijke geest en de hand gemaakte dingen. In de moderne wereld wordt dit als religieus beschouwd. En vele van bovenstaande religies en godsdiensten bestrijden elkaar niet alleen in woord of geschrift, maar ook daadwerkelijk.
Let wel, ik wil niets of niemand aanvallen, maar we proberen goed te observeren: we slaan de menselijke geest in al zijn absurditeit gade en zien, hoe gemakelijk we ons laten misleiden en hoe lichtgelovig we zijn.
De religieuze geest is dus een zeer op feitelijkheden ingestelde geest: hij houd zich met feiten bezig, met wat werkelijk aan de hand is in zowel in de wereld buiten ons als in onze binnenwereld. De wereld binnen ons is de uiting van de wereld binnen ons: er bestaat geen verdeeldheid tussen binnen en buiten.
Religie moet inwerken op de manier waarop we leven, dat is de betekenis van leven. Alleen dan heerst er orde in ons leven. Maar wij leven in wanorde, dat wil zeggen: in conflict, in tegenstrijdigheid, we geloven dit en doen dat, we denken op een bepaalde manier en we handelen op een geheel andere. Dat is tegenstrijdigheid en waar tegenstrijdigheid, verdeeldheid heerst, is chaos onvermijdelijk. We zouden ons dan ook eens moeten afvragen of het mogelijk is, dat sommige mensen, die zeggen religieus te zijn en geloven in de christelijke waarden en normen, zich kunnen bewegen binnen de aktieve politiek. Immers aan een religieus geest is alle wanorde vreemd.
Een religieuze leven is daarom een leven van orde, van oplettende inzet, waaraan je werkt aan wat feitenlijk in je leeft zonder eneige illusievorming, zodat je daardoor een rechtschappen leven leidt. Wanneer dat fundament eenmaal onwankelbaar overeind staat kunnen we ons afvragen, wat meditatie is.
( meer hierover later)
Zie ook eerdere artikelen m.b.t. religie van 14-08- 2006 en 22-08-2006.
Wat is eigenlijk een religieuze geest, hoe ziet die eruit? Wat betekent het woord religie in werkelijkheid?
Historisch gezien hebben de religies tot nieuwe beschavingen en nieuwe culturen geleid.
Niet tot de wereld van techeniek, niet tot computers, de onderzeeërs en het oorlogmaterieel. Evenmin zijn ze de oorsprong van zakenlieden, managers of economen.
Religieuze mensen hebben een geweldige verandering in de wereld teweeggebracht. Daarom moeten wij ons tenminste afvragen, wat we met het woord "religie" bedoelen. Wat betekent het? Is het louter een kwestie van bijgeloof, iets zinloos en onlogisch? Of bestaat er inderdaad iets veel machtiger, zoiets als oneindige schoonheid? Is het omdat te weten te komen niet nodig, dat we ons eerst losmaken van alles wat het denken over religie heeft uitgedacht? Ik wil proberen er achter te komen, wat de ware betekenis van religie is, wat er aan diepte in schuilt en waar het ophoudt. Immers de mens heeft altijd naar iets gezocht, naar wat boven het materiële bestaan uitging. Altijd heeft hij om zich heen gekeken en anderen gevraagd, hij heeft er voor geleden en soms zichzelf er voor afgepijnigd om te weten te komen, of er zoiets bestaat wat niet met tijd en denkwerk te maken heeft en dat ook geen geloof of godsvertrouwen is. En om daar achter te komen moet je volkomen vrij staan; want als je verankert zit aan een bepaalde vorm van geloof, zal juist dit je beletten dat te gaan verkennen, wat eeuwig is, als er zoiets bestaat als het eeuwige, dat alle maat te boven gaat. Als het je ernst is met je onderzoek naar wat eigenlijk religie is, moet je je daarom bevrijd hebben van alle door het denken uitgedachte en opgebouwde dingen, die als religieus beschouwd worden. Dat geld bijvoorbeeld voor alles wat het hindoeïsme ooit heeft uitgedacht, met al zijn bijgeloof, al zijn dogma,s, al zijn beelden en oude geschriften zoals de Oepanishad, daar moet je volkomen los van staan. Als je aan dit alles hangt is het uiteraard ondoenlijk datgene te ontdekken, wat oorspronkelijk is.
Met andere woorden: als mijn geest, mijn hersenen gekneed en gevormd zijn door bijgeloven en geloofsvormen, door dogma,s en afgoderij van het hindoeïsme met al zijn oude tradities, dan liggen ze voor anker, dan hebben ze geen bewegingsvrijheid meer.
Evenzo is dit het geval bij de islam, bij het boeddhisme, bij het jodendom en het christendom, maar ook bij de oude Japanse en Chinese tradities. Maar ook bij de zogenaamde Japanse "Nieuwe Religies", Shinco Shukyo"( een verzamelnaam van in de vroege 19de eeuw opkomende spirituele bewegingen) De meeste hiervan zijn van het shintoïsme afgeleid, hoewel de meest diepgaand beïvloed zijn door ideeën uit een verscheidenheid aan bronnen, waaronder het boeddhisme, Chinese tradities als confucianismeen en taoïsme, het christendom en zelfs het westerse occultisme. Wat maar wil zeggen, dat ondanks voorkomende exessen en naar mijn soms mening verhaspelde theologische onderbouwing, de "Nieuwe Religies" zowel in de Oosterse als de Westerse landen, het levende bewijs zijn, dat de oude drang naar religieuze vernieuwing nog steeds zeer levendig en vitaal is.
Maar ook hier zie je vaak een voortborduren op zowel Oosterse als Westerse tradities aangevuld met nieuwe gedachtespinsels.
En zo moet je ook volkomen losstaan van alle gedachtespinsels in de vorm van ritueel, van dogma,s, overtuigingen, symbolen, heilanden en nog veel meer van het christendom.
En dat nu wordt een stuk moeilijker, want daarme zijn we dichter bij huis.
Hoe dan ook, alle godsdiensten zijn, of het nu christendom is of islam, het hindoeïsme of het boeddhisme, de "Nieuwe religies", zonder uitzondering een denkgebeuren, dat voortgezet en in stand gehouden wordt door het element tijd, door litratuur en de symbolen, dus door de menselijke geest en de hand gemaakte dingen. In de moderne wereld wordt dit als religieus beschouwd. En vele van bovenstaande religies en godsdiensten bestrijden elkaar niet alleen in woord of geschrift, maar ook daadwerkelijk.
Let wel, ik wil niets of niemand aanvallen, maar we proberen goed te observeren: we slaan de menselijke geest in al zijn absurditeit gade en zien, hoe gemakelijk we ons laten misleiden en hoe lichtgelovig we zijn.
De religieuze geest is dus een zeer op feitelijkheden ingestelde geest: hij houd zich met feiten bezig, met wat werkelijk aan de hand is in zowel in de wereld buiten ons als in onze binnenwereld. De wereld binnen ons is de uiting van de wereld binnen ons: er bestaat geen verdeeldheid tussen binnen en buiten.
Religie moet inwerken op de manier waarop we leven, dat is de betekenis van leven. Alleen dan heerst er orde in ons leven. Maar wij leven in wanorde, dat wil zeggen: in conflict, in tegenstrijdigheid, we geloven dit en doen dat, we denken op een bepaalde manier en we handelen op een geheel andere. Dat is tegenstrijdigheid en waar tegenstrijdigheid, verdeeldheid heerst, is chaos onvermijdelijk. We zouden ons dan ook eens moeten afvragen of het mogelijk is, dat sommige mensen, die zeggen religieus te zijn en geloven in de christelijke waarden en normen, zich kunnen bewegen binnen de aktieve politiek. Immers aan een religieus geest is alle wanorde vreemd.
Een religieuze leven is daarom een leven van orde, van oplettende inzet, waaraan je werkt aan wat feitenlijk in je leeft zonder eneige illusievorming, zodat je daardoor een rechtschappen leven leidt. Wanneer dat fundament eenmaal onwankelbaar overeind staat kunnen we ons afvragen, wat meditatie is.
( meer hierover later)
Zie ook eerdere artikelen m.b.t. religie van 14-08- 2006 en 22-08-2006.
Geschreven door Jomeij om 15:22
Reageer op dit bericht