Vrijdag 20 april 2007
Privatisering van de huidige Tweede Kamer.
Op heffen Tweede Kamer een feit.
Na een veertigjarige discussie over het opheffen van de Eerste Kamer, die geen enkel resultaat heeft opgeleverd, is het veel zinniger om de Tweede Kamer op te heffen. Het zou een groter democratie gehalte, met een bindend referendum, in Nederland kunnen opleveren.
Laten wij bijvoorbeeld is beginnen om de leden van de Eerste Kamer rechtstreeks te kiezen en deze Eerste Kamer die rol en plaats toe te kennen die nu de Tweede Kamer vervult. Het eerste voordeel wordt dan al direct duidelijk; een besparing aan salaris en onkostenvergoeding van vijf en zeventig leden. Ook het aantal vragen die nu door deTweede Kamerleden worden gesteld, en die 2000 euro per vraag kosten voor het beantwoorden van één enkele vraag, wordt hiermee gehalveerd.Vragen zoals nu gesteld m.b.t lingo, bingo, of een foto van een vrouw in bekini in de Uterechtse binnenstad, en die het i.q. van de vragenstellers weergeeft, wordt niet meer toegelaten. Ook dit zal een flinke besparing opleveren.
Door deze verandering kunnen er tevens vele ambtenaren worden ontslagen wat opnieuw een flinke besparing zal opleveren.
Hoe dienen wij echter een de vervangende Tweede Kamer te kiezen om zo dicht mogelijk bij de bevolking te blijven, die zich nu langzaam maar zeker van de politiek afkeert, en het vertrouwen in het Parlement te herstellen?
Het eerste wat bij mij opkomt is dat er een piramide dient te onstaan die van "onderaf" wordt opgebouwd. Dat betekent dat er per stad of regio een aantal mensen beschikbaar dienen te zijn, niet gebonden aan welke politieke partij of politieke visie dan ook, die de kar gaan trekken. Het lijkt mij goed om uit te gaan van regionale beroepsgroepen zoals bijvoorbeeld mensen uit het onderwijs, verpleging, verzorging en welzijn, afgevaardigden van regionale werkgevers en werknemers organisaties afkomstig uit de bouwwereld, van de sectoren landbouw en veeteeld, regionale belangenvereenigingen op het terrein van sport, cultuur, vrijwilligerswerk, afgevaardigden van uit de midden en kleinbedrijven. Maar zeker ook afgevaardigden uit organisaties van - en ervaringsdeskundigen uit de AOW, WAO, dak - en werkelozen en bijstandstrekkers.
Deze en eventuele andere afgevaardigden kiezen per provincie uit hun midden vijf en tewintig personen die zij aanbevelen voor een functie in de nieuw te vormen Eerste Kamer. Zij dienen zich, als zij zich beschikbaar stellen voor deze functie, een verklaring te hebben getekend dat zij in stemmen met het invoeren van een bindend referendum met betrekking tot nieuwe wetgeving of verandering van wetgeving die van belang is voor de bevolking van Nederland. Ook andere van belang zijnde beslissingen voor het land dienen aan de bevolking, per bindend referendum, worden voorgelegd. Indien zij deze verklaring niet wensen te ondertekenen, kunnen zij niet in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
Op deze wijze onstaat er een kieslijst van vijf en twintig personen per provincie. Daar er twaalf provinciën zijn, staan er landelijk 300 personen op de kieslijst die per provincie worden weergegeven.
Deze verdeling per provincie lijkt mij, gezien de tot nu toe samengestelde kieslijsten, een eerlijker en meer in balans zijnde landelijke verdeling.
De Nederlandse bevolking kan nu per provincie, via verkiezinge, uitmaken welke acht personen uit hun provincie in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer. De provinciale lijst kent geen lijstrekker en de lijsten worden ook niet genummerd van 1 tot 25. De namen van de in aanmerking komende personen voor de Eerste Kamer worden in willekeurige volgorde samen gesteld. De bevolking heeft zodoende een meer vrije keuze dan een lijst die suggereerd dat alleen de bovenste acht personen, de meest gewenste personen zijn om in aanmerking te komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
De acht personen die per provincie worden gekozen komen alle in aanmerking voor een functie in het landelijke bestuur, diet zijn dus zes en negentig personen.
Zij kiezen uit hun midden De Minister President, en verdelen onderling de taken en functies met betrekking tot tien ministers en tien staatsecretarissen. Vijf en zeventig personen nemen zitting in de Eerste Kamer. De Eerste Kamer heeft evenals de regering recht op een gelijkwaardig ambtenarencorps om de regering beter te kunnen controleren dan nu het geval is.
De zeventien mensen die op de provinciale kieslijst stonden en niet door de bevolking zijn gekozen, kunnen indien gewenst, in aanmerking komen om zitting te nemen in een provinciale raad, ter advisering en ondersteuning van hen die wel zijn gekozen. Deze raad vergaderd tenminste één maal per maand en ziet er op toe dat de gekozen leden van de Eerste Kamer een niet te zelfstandig leven gaan lijden. Tevens onderhoud de raad actief contact met de provinciale bevolking en luistert naar hun wensen en ongenoegens.
De huidige provincie bestuurders worden voortaan niet meer gekozen vanuit de politieke partijen, waarvan slechts twee procent van de bevolking lid is, maar wordt op de zelfde wijze gekozen als de voornoemde Eerste Kamer. De huidige Eerste Kamer komt te vervallen.
Verdere details zullen nog moeten worden ingevuld, maar dit raamwerk dient er voor te zorgen dat nu ook de huidige TWEEDE kAMER WORDT GEPRIVATISEERD.
De meeste politici zullen hier, gezien wat zij aan privatisering de laatste jaren tot stand hebben gebracht, hier nauwelijks bezwaar tegen hebben.
LEVEN de DEMOCRATIE!!!
Na een veertigjarige discussie over het opheffen van de Eerste Kamer, die geen enkel resultaat heeft opgeleverd, is het veel zinniger om de Tweede Kamer op te heffen. Het zou een groter democratie gehalte, met een bindend referendum, in Nederland kunnen opleveren.
Laten wij bijvoorbeeld is beginnen om de leden van de Eerste Kamer rechtstreeks te kiezen en deze Eerste Kamer die rol en plaats toe te kennen die nu de Tweede Kamer vervult. Het eerste voordeel wordt dan al direct duidelijk; een besparing aan salaris en onkostenvergoeding van vijf en zeventig leden. Ook het aantal vragen die nu door deTweede Kamerleden worden gesteld, en die 2000 euro per vraag kosten voor het beantwoorden van één enkele vraag, wordt hiermee gehalveerd.Vragen zoals nu gesteld m.b.t lingo, bingo, of een foto van een vrouw in bekini in de Uterechtse binnenstad, en die het i.q. van de vragenstellers weergeeft, wordt niet meer toegelaten. Ook dit zal een flinke besparing opleveren.
Door deze verandering kunnen er tevens vele ambtenaren worden ontslagen wat opnieuw een flinke besparing zal opleveren.
Hoe dienen wij echter een de vervangende Tweede Kamer te kiezen om zo dicht mogelijk bij de bevolking te blijven, die zich nu langzaam maar zeker van de politiek afkeert, en het vertrouwen in het Parlement te herstellen?
Het eerste wat bij mij opkomt is dat er een piramide dient te onstaan die van "onderaf" wordt opgebouwd. Dat betekent dat er per stad of regio een aantal mensen beschikbaar dienen te zijn, niet gebonden aan welke politieke partij of politieke visie dan ook, die de kar gaan trekken. Het lijkt mij goed om uit te gaan van regionale beroepsgroepen zoals bijvoorbeeld mensen uit het onderwijs, verpleging, verzorging en welzijn, afgevaardigden van regionale werkgevers en werknemers organisaties afkomstig uit de bouwwereld, van de sectoren landbouw en veeteeld, regionale belangenvereenigingen op het terrein van sport, cultuur, vrijwilligerswerk, afgevaardigden van uit de midden en kleinbedrijven. Maar zeker ook afgevaardigden uit organisaties van - en ervaringsdeskundigen uit de AOW, WAO, dak - en werkelozen en bijstandstrekkers.
Deze en eventuele andere afgevaardigden kiezen per provincie uit hun midden vijf en tewintig personen die zij aanbevelen voor een functie in de nieuw te vormen Eerste Kamer. Zij dienen zich, als zij zich beschikbaar stellen voor deze functie, een verklaring te hebben getekend dat zij in stemmen met het invoeren van een bindend referendum met betrekking tot nieuwe wetgeving of verandering van wetgeving die van belang is voor de bevolking van Nederland. Ook andere van belang zijnde beslissingen voor het land dienen aan de bevolking, per bindend referendum, worden voorgelegd. Indien zij deze verklaring niet wensen te ondertekenen, kunnen zij niet in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
Op deze wijze onstaat er een kieslijst van vijf en twintig personen per provincie. Daar er twaalf provinciën zijn, staan er landelijk 300 personen op de kieslijst die per provincie worden weergegeven.
Deze verdeling per provincie lijkt mij, gezien de tot nu toe samengestelde kieslijsten, een eerlijker en meer in balans zijnde landelijke verdeling.
De Nederlandse bevolking kan nu per provincie, via verkiezinge, uitmaken welke acht personen uit hun provincie in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer. De provinciale lijst kent geen lijstrekker en de lijsten worden ook niet genummerd van 1 tot 25. De namen van de in aanmerking komende personen voor de Eerste Kamer worden in willekeurige volgorde samen gesteld. De bevolking heeft zodoende een meer vrije keuze dan een lijst die suggereerd dat alleen de bovenste acht personen, de meest gewenste personen zijn om in aanmerking te komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
De acht personen die per provincie worden gekozen komen alle in aanmerking voor een functie in het landelijke bestuur, diet zijn dus zes en negentig personen.
Zij kiezen uit hun midden De Minister President, en verdelen onderling de taken en functies met betrekking tot tien ministers en tien staatsecretarissen. Vijf en zeventig personen nemen zitting in de Eerste Kamer. De Eerste Kamer heeft evenals de regering recht op een gelijkwaardig ambtenarencorps om de regering beter te kunnen controleren dan nu het geval is.
De zeventien mensen die op de provinciale kieslijst stonden en niet door de bevolking zijn gekozen, kunnen indien gewenst, in aanmerking komen om zitting te nemen in een provinciale raad, ter advisering en ondersteuning van hen die wel zijn gekozen. Deze raad vergaderd tenminste één maal per maand en ziet er op toe dat de gekozen leden van de Eerste Kamer een niet te zelfstandig leven gaan lijden. Tevens onderhoud de raad actief contact met de provinciale bevolking en luistert naar hun wensen en ongenoegens.
De huidige provincie bestuurders worden voortaan niet meer gekozen vanuit de politieke partijen, waarvan slechts twee procent van de bevolking lid is, maar wordt op de zelfde wijze gekozen als de voornoemde Eerste Kamer. De huidige Eerste Kamer komt te vervallen.
Verdere details zullen nog moeten worden ingevuld, maar dit raamwerk dient er voor te zorgen dat nu ook de huidige TWEEDE kAMER WORDT GEPRIVATISEERD.
De meeste politici zullen hier, gezien wat zij aan privatisering de laatste jaren tot stand hebben gebracht, hier nauwelijks bezwaar tegen hebben.
LEVEN de DEMOCRATIE!!!