Berichten van politici. Ik ben zo vrij om de antwoorden, die ik op mijn brieven aan onze hooggeachte politici schreef…
Berichten van politici.
Ik ben zo vrij om de antwoorden, die ik op mijn brieven aan onze hooggeachte politici schreef, samen te vatten.
a. Slechts een partij is voor een referendum, wel is waar op een andere wijze georganiseerd dan ik mij voorstelde, maar zij achten gezien hun eerdere ervaringen, een referendum politiek niet haalbaar.
b. Een aantal andere partijen zijn absoluut tegen een referendum, op welke wijze dan ook georgeniseerd. Het volk heeft genoeg mogelijkheden tot inspraak zeggen zij. Of het volk dat ook vindt is nooit onderzocht.
c. Sommige partijen vinden wel dat er iets moet gebeuren en vinden dat er een parlemantaire commissie moet kommen die dit gaat onderzoeken. Wat ze nu precies willen onderzoeken is mij niet duidelijk. Kennelijk moeten ze daar eerst eens grondig over nadenken.
d. Wel zijn er een paar partijen die het er mee eens zijn dat ons politieke stelsel is verouderd. Een commissie met wijze mannen zou uitkomst kunnen bieden. Dat heb ik heel lang geleden ook al eens meer gehoord.
Kort samen gevat komt het er op neer dat eigenlijk niemand een referendum wil zo als ik die heb voorgesteld. Vanuit de politiek kunnen we initiatieven tot verandering m.b.t. een referendum wel vergeten. De door hen veroverde macht willen zij niet
delen. De initiatieven zullen van uit het volk zelf moeten komen.
Misschien een webside Waarin het Volk zijn eisen stelt aan de politiek met betrekking tot meer inspraak (Referendum) met als inzet het wel of niet gaan stemmen bij de volgende verkiezingen. De webside zou de titel kunnen dragen:
" Een stem voor een referendum" Deze webside zou men via Google moeten kunnen vinden. Ik denk dat ik een commissie van wijze mannen ga zoeken die mij hierover kunnen adviseren. Tot de volgende keer.
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer. Ik heb het momenteel nogal druk met het schrijven aan alle politieke partijen. Jullie wete…
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer. Ik heb het momenteel nogal druk met het schrijven aan alle politieke partijen. Jullie weten dat ik niet eerder ga stemmen voordat mijn eisen aan de politiek werkelijkheid zijn geworden.
Mijn eis aan de politiek heb ik wat verder uitgewerkt en deze luidt nu als volgt:
A. Iedere nieuwe of verandering in de Nederlandse Grondwet krijgt een automatisch bindend referendum.
B. Bij het vormen van een nieuwe regering moeten in Nederland altijd compromissen worden gesloten voor het verkrijgen van een meerderheid. Deze compomissen kunnen nooit in een partijprogramma van een politieke partij worden vastgelegd omdat men van te voren niet kan weten met wie men gaat regeren. Deze compromissen worden door mij dan ook gezien als ondemocraties, hier heeft de bevolking namelijk geen enkele stem in.
Ik stel dan ook voor dat als er een regeerakkoord is gesloten de 3 meest omstreden of belangrijkste besluiten die van grote invloed zijn op de bevolking te bundelen en deze bij een automatisch en bindend referendum aan de bevolking voor te leggen.
C. Verder kan in deze regeerperiode dan nog bij zeer belangrijk te nemen besluiten, die van grote invloed zijn voor de bevolking, ten hoogste 2 maal een automatisch bindend referendum worden gehouden.
D. Iedere politiek partij verbind zich hieraan met ingang van de eerst volgende regeerperiode, mogelijk dus pas in 2010-2011.
Dit lijkt mij een haalbare en redelijke eis.
De onvrede t.a.v. de huidige politiek is groot evenals de afstand die er is gegroeid tussen de bevolking en de politiek. Moge dit een bijdrage zijn tot verbetering. De politiek zal zich moeten gaan realiseren dat zij de dienaren van het volk zijn en niet omgekeerd. De bevolking kan eissen stellen aan de politiek en dit zal de bevolking zichzef in de komende tijd ook moeten gaan realiseren. Wees geen slaaf van de politiek, maar stel er eissen aan.
(tot de volgende keer)
Op heffen Tweede Kamer een feit. Na een veertigjarige discussie over het opheffen van de Eerste Kamer, die geen enke…
Op heffen Tweede Kamer een feit.
Na een veertigjarige discussie over het opheffen van de Eerste Kamer, die geen enkel resultaat heeft opgeleverd, is het veel zinniger om de Tweede Kamer op te heffen. Het zou een groter democratie gehalte, met een bindend referendum, in Nederland kunnen opleveren.
Laten wij bijvoorbeeld is beginnen om de leden van de Eerste Kamer rechtstreeks te kiezen en deze Eerste Kamer die rol en plaats toe te kennen die nu de Tweede Kamer vervult. Het eerste voordeel wordt dan al direct duidelijk; een besparing aan salaris en onkostenvergoeding van vijf en zeventig leden. Ook het aantal vragen die nu door deTweede Kamerleden worden gesteld, en die 2000 euro per vraag kosten voor het beantwoorden van één enkele vraag, wordt hiermee gehalveerd.Vragen zoals nu gesteld m.b.t lingo, bingo, of een foto van een vrouw in bekini in de Uterechtse binnenstad, en die het i.q. van de vragenstellers weergeeft, wordt niet meer toegelaten. Ook dit zal een flinke besparing opleveren.
Door deze verandering kunnen er tevens vele ambtenaren worden ontslagen wat opnieuw een flinke besparing zal opleveren.
Hoe dienen wij echter een de vervangende Tweede Kamer te kiezen om zo dicht mogelijk bij de bevolking te blijven, die zich nu langzaam maar zeker van de politiek afkeert, en het vertrouwen in het Parlement te herstellen?
Het eerste wat bij mij opkomt is dat er een piramide dient te onstaan die van "onderaf" wordt opgebouwd. Dat betekent dat er per stad of regio een aantal mensen beschikbaar dienen te zijn, niet gebonden aan welke politieke partij of politieke visie dan ook, die de kar gaan trekken. Het lijkt mij goed om uit te gaan van regionale beroepsgroepen zoals bijvoorbeeld mensen uit het onderwijs, verpleging, verzorging en welzijn, afgevaardigden van regionale werkgevers en werknemers organisaties afkomstig uit de bouwwereld, van de sectoren landbouw en veeteeld, regionale belangenvereenigingen op het terrein van sport, cultuur, vrijwilligerswerk, afgevaardigden van uit de midden en kleinbedrijven. Maar zeker ook afgevaardigden uit organisaties van - en ervaringsdeskundigen uit de AOW, WAO, dak - en werkelozen en bijstandstrekkers.
Deze en eventuele andere afgevaardigden kiezen per provincie uit hun midden vijf en tewintig personen die zij aanbevelen voor een functie in de nieuw te vormen Eerste Kamer. Zij dienen zich, als zij zich beschikbaar stellen voor deze functie, een verklaring te hebben getekend dat zij in stemmen met het invoeren van een bindend referendum met betrekking tot nieuwe wetgeving of verandering van wetgeving die van belang is voor de bevolking van Nederland. Ook andere van belang zijnde beslissingen voor het land dienen aan de bevolking, per bindend referendum, worden voorgelegd. Indien zij deze verklaring niet wensen te ondertekenen, kunnen zij niet in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
Op deze wijze onstaat er een kieslijst van vijf en twintig personen per provincie. Daar er twaalf provinciën zijn, staan er landelijk 300 personen op de kieslijst die per provincie worden weergegeven.
Deze verdeling per provincie lijkt mij, gezien de tot nu toe samengestelde kieslijsten, een eerlijker en meer in balans zijnde landelijke verdeling.
De Nederlandse bevolking kan nu per provincie, via verkiezinge, uitmaken welke acht personen uit hun provincie in aanmerking komen voor een zetel in de Eerste Kamer. De provinciale lijst kent geen lijstrekker en de lijsten worden ook niet genummerd van 1 tot 25. De namen van de in aanmerking komende personen voor de Eerste Kamer worden in willekeurige volgorde samen gesteld. De bevolking heeft zodoende een meer vrije keuze dan een lijst die suggereerd dat alleen de bovenste acht personen, de meest gewenste personen zijn om in aanmerking te komen voor een zetel in de Eerste Kamer.
De acht personen die per provincie worden gekozen komen alle in aanmerking voor een functie in het landelijke bestuur, diet zijn dus zes en negentig personen.
Zij kiezen uit hun midden De Minister President, en verdelen onderling de taken en functies met betrekking tot tien ministers en tien staatsecretarissen. Vijf en zeventig personen nemen zitting in de Eerste Kamer. De Eerste Kamer heeft evenals de regering recht op een gelijkwaardig ambtenarencorps om de regering beter te kunnen controleren dan nu het geval is.
De zeventien mensen die op de provinciale kieslijst stonden en niet door de bevolking zijn gekozen, kunnen indien gewenst, in aanmerking komen om zitting te nemen in een provinciale raad, ter advisering en ondersteuning van hen die wel zijn gekozen. Deze raad vergaderd tenminste één maal per maand en ziet er op toe dat de gekozen leden van de Eerste Kamer een niet te zelfstandig leven gaan lijden. Tevens onderhoud de raad actief contact met de provinciale bevolking en luistert naar hun wensen en ongenoegens.
De huidige provincie bestuurders worden voortaan niet meer gekozen vanuit de politieke partijen, waarvan slechts twee procent van de bevolking lid is, maar wordt op de zelfde wijze gekozen als de voornoemde Eerste Kamer. De huidige Eerste Kamer komt te vervallen.
Verdere details zullen nog moeten worden ingevuld, maar dit raamwerk dient er voor te zorgen dat nu ook de huidige TWEEDE kAMER WORDT GEPRIVATISEERD.
De meeste politici zullen hier, gezien wat zij aan privatisering de laatste jaren tot stand hebben gebracht, hier nauwelijks bezwaar tegen hebben.
LEVEN de DEMOCRATIE!!!
Mijn reactie op een onzinnige discussie. Verbindt een eis aan het uitbrengen van je stem. Het vorige artikel ging over de discussie tu…
Mijn reactie op een onzinnige discussie.
Verbindt een eis aan het uitbrengen van je stem.
Het vorige artikel ging over de discussie tussen voor of tegen het afschaffen van de Eerste Kamer. Een veertig jaar durende, onzinnige discussie. En via dit soort onzinnige discussies modderen wij al jaren verder zonder dat er sprake is van een bindend referendum waarin de bevolking een duidelijke stem zou kunnen hebben. Er is geen beweging in te krijgen, maar de burger wordt wel om de vier jaar opgeroepen vooral te gaan stemmen.
Ik ga zelf, terwijl ik vroeger heel acttief ben geweest in de politiek, al twintig jaar niet meer stemmen. Dat lijkt erg lang maar in feite ben ik dus vijf maal niet naar de stembus geweest. In Nederland heet dit geen gebruik maken van je democratische rechten en volgens velen mag je dan ook niet meer mee praten of kritiek hebben op of over het gevoerde politieke beleid. Nou, meepraten mogen we toch al niet. En niet stemmen is wel degelijk een democratisch recht. Daarnaast kennen we het recht op vrije mennings uiting, een van de belangrijkste democratische rechten. Dus waar hebben die politici het over als ze zeggen dat je dan ook niet meer mee zou mogen praten??? Wel heel simpel, over Macht met een hoofdletter. Maar goed, zou ik dus wel gestemd hebben dan zou ik vijf maal mijn stem hebben mogen laten horen in twintig jaar tijd en verder niet.
Er heerst ook op lokaal en provinciaal niveau hetzelfde machtsvertoon als op landelijk niveau. Men wil het voor het zeggen hebben en men voegt zich altijd naar het partij belang. Voeg je je niet naar het partij belang, dan wordt dit de volgende jaren afgestraft met een niet meer verkiesbare plaats op de verkiezingslijst de jaren daarna. Vrije meningsuiting is in de politiek een relatief begrip. De bevolking, ach die moet alleen maar even tot stemmen te worden bewogen. Dat is de Nederlandse democratie in een notendop. En de bevolking vindt dit over het algemeen dan ook zijn democratische plicht. Let wel, Plicht met een hoofdletter. Zo is hij geconditioneerd, zelfs zo geconditioneerd dat hij er niet aan zal denken om ook maar een enkele eis te stellen aan het weggeven van zijn stem aan een bepaalde partij. Bijvoorbeeld: een partij stelt dat zij voor een meer democratische staatsvorm is en wil een referendum invoeren. Wat voor referendum? Een niet bindend correctief referendum? Of een referendum waar bij de overheid zegt we houden ons aan de uitslag van dat referendum. Dan stem je op die partij, en dan? De andere partijen willen geen referendum waaraan zij een uitvoeringsplicht willen verbinden, dus komt er geen referendum.
Toen er wel een referendum mocht worden gehouden over een grondwet voor Europa, en de bevolking van Nederland stemde massaal tegen die grondwet, noemde vele politici de bevolking dom, zij hadden het niet begrepen. Zij waren eigenlijk niet tegen de grondwet, neen, zij namen wraak op de regering vanwege de invoering van de Euro, tegen deelneming van Turkije en tegen de snelle uitbreidingsplannen van meer dan tien landen, waarvan meer dan de helft er nog niet rijp voor was om nu al toe te treden en waar ze niets over te zeggen hadden gehad.
De politiek vond de burger maar dom. Maar een politiek die zijn burgers niet meeneemt in een meer directe besluitvormingsprocedure en alles van bovenaf wil regelen tegen de wil van die bevolking in moet er wel op verdacht zijn dat diezelfde bevolking zich niet meer serieus genomen voelt. Zou de politiek hier iets van geleerd hebben? Ik waag het te betwijfelen. De Nederlandse bevolking is de laatste jaren veel meer geëmancipeerd, mondiger geworden, de politici hebben die emancipatie kennelijk gemist. Toevallig las in deze week in de krant dat twee politici hadden gezegt de kiezers dom te vinden. Een hand in eigen boezem steken was er niet bij. Maar misschien hebben ze in zekere mate ook wel gelijk. Waarom stelt de kiezer bijvoorbeeld geen enkele eis aan het uitbrengen van zijn stem. De betrokkenheid van de bevolking bij de politiek is groot genoeg al wordt deze dan ook steeds weer gefrustreerd.
De uitslagen van de verkiezingen waren duidelijk. Politiek gezien wordt er echter zeer ondemocraties mee omgesprongen. De kiezer verliest steeds meer het vertrouwen in de politiek maar gaat bij de volgende verkiezing toch weer trouw naar de stembus zonder kennelijk ook maar iets geleerd te hebben van de vorige lessen.
Waarom vraag ik mij verbaast af gaat hij/zij nog stemmen zonder van te voren ook maar een enige eis te stellen aan het uitbrengen van zijn/haar stem. Zeg bijvoorbeeld "Ik ga niet meer stemmen als over vier jaar door alle politieke partijen geen verklaring is afgegeven dat er bij het ingaan van een volgend kabinet er een bindend referendum komt voor iedere nieuwe wet of verandering van wetgeving. Ik gan niet meer stemmen als er door politiek Europa geen bindend referendum komt voor iedere nieuwe Europese wet en andere soorten van wetgeving die ingrijpend zijn voor de Europese bevolking.
Democratie betekent immers dat de macht bij het volk ligt. Eis hem dan ook op en laat politici niet bepalen wat jij dient te verstaan onder democratie. Politici willen alleen maar dat de bevolking de macht bij hen neerlegt en hebben hier jaren geleden al een, zeer bewust uitgedachte, stategie gekozen die voor hen van belang is. Vandaar ook bij iedere verkiezing weer die kreet "het geeft niet op wie u stemt maar ga stemmen, maak gebruik van u stemrecht."
Maar ik heb ook het democratische recht om niet te gaan stemmen als aan mijn eisen voor een bindend referendum geen gehoor wordt gegeven.
Ik weet dat ook in België de eisen van een bindend referendum aanwezig zijn. Voor hen die hier meer over willen weten: type op zoekprogramma Google het woord democratie in en ga naar Democratie Nu. Ik ben zelf niet voor een nieuwe politieke partij. Ik eis echter wel een bindend referendum op, zo niet dan ga ik niet meer stemmen.
(Volgende week: Het zou veel beter zijn de Tweede Kamer af te schaffen in plaats van de Eerste Kamer.)
Vervolg: opheffen Eerste Kamer. Argumenten Bert van den Braak. Politici moeten eens ophouden met de discussie over het opheffen…
Vervolg: opheffen Eerste Kamer.
Argumenten Bert van den Braak.
Politici moeten eens ophouden met de discussie over het opheffen van de Eerste Kamer. Er is nog nooit een meerderheid geweest voor het afschaffen hiervan. Ik acht het nuttiger om het bestaan van de Eerste Kamer als feit te aanvaarden en vandaar uit te bezien welke nuttige rol die Kamer kan spelen.
Er zijn wel degelijk positieve argumenten voor een tweekamerstelsel. Onze parlementaire democratie wordt immers alleen maar sterker als daarin "checks and balances" zijn ingebouwd. De Eerste Kamer kan zo nodig corrigerend optreden. Zolang dat met terughoudendheid gebeurt, levert dat geen problemen op.
Opvallend is dat in de partijen die tegenstander van de Eerste Kamer zijn, de waardering voor de senaat vaak groeit bij de leden als ze daar zelf zitting in hebben. Dat gold bij de PPR voor Bas de Gaay Fortman, bij de PvdA voor Erik Jurgens en bij D66 voor Jan Vis en Jan Terlouw.
In het verleden heeft de Eerste Kamer enkele malen ongelukkige wetgeving voorkomen, zoals de invoering van een huurbelasting in 1968, de Nabestaandenwet van staatssecretaris Ter Veld, de verdeling van Rotterdam in wijkgemeenten en samenvoeging van Hengelo en Enschede. Recentelijk werd de splitsing van de energiebedrijven dankzij de Eerste Kamer in de ijskast gezet. Niet veel, maar dat geeft juist aan dat de Eerste Kamer geen "hindermacht" is.
Ook, aldus van den Braak, heeft de Eerste Kamer indirecte invloed. Een voorbeeld hiervan is dat tijdens het kabinet - Balkenende 2 de Eerste Kamer bij diverse ingrijpende wetsvoorstellen belangrijke toezeggingen aan het Kabinet wist te ontlokken. ( Wie daarvan kennis wil nemen, raadplege www.toezeggingen.nl). Als voorbeelden kunnen worden genoemdde Wet Werk en Bijstand, de regeling van Vut en Pensioen en de Zorgverzekeringswet.
Dat betekend niet dat er geen kantekeningen te maken zijn bij het functioneren en vooral de verkiezing van de Eerste Kamer. Soms brengt de indirect gekozen Eerste Kamer de direct gekozen Tweede Kamer min of meer in een dwang positie om een voorstel te wijzigen.
Bovendien ontbreekt een conflictregeling. Aangezien de Staten, de kiescolleges van de Eerste Kamer, niet ontbindbaar zijn, is het voorleggen van een conflict aan de kiezers evenmin mogelijk. Ongelukkig is ook dat de Eerste Kamer "getrapt"wordt gekozen. Dat maakt voor de kiezers en positieve keuze bij de Statenverkiezingen erg lastig.
Daarna gaat van de Braak in op het feit dat het soms goed is dat de Tweede Kamer niet het laatste woord spreekt, maar dat er vóór burgers nieuwe wet - en regelgeving krijgen opgelegd, nog een heroverweging plaats vindt. Dat biedt kans om vragen te stellen over de doelmatigheid van de nieuwe wetgeving, over de uitvoerbaarheid en over de wijze waarop het overgangsrecht is geregeld. Bovendien hebben de burgers ( en organisaties) de mogelijkheid om nog eventuele bezwaren naar voren te brengen.
Voor alle staatkundige oplossingen geld dat er altijd voor - en nadelen zijn: een ideaal stelsel bestaat niet. Dat geld ook voor mogelijke alternatieve voor de Senaat. Voor een correctief referendum geldt bijvoorbeeld dat je dat niet te vaak kunt organiseren.
Zolang de Eerste Kamer een behoedzame rol blijft spelen is er geen reden om haar bestaan ter discussie te stellen. Los van het praktische feit dat die discussie toch tot niets zou leiden. Aldus van den Braak.
En met deze laatste opmerking van hem ben ik het roerend eens. Misschien moet er dan ook een totaal andere discussie op gang worden gebracht, maar daarover volgende week meer.
Een politieke discussie. Gezien mijn laatste twee artikelen met betrekking tot de Nederlandse politieke democratie, zal he…
Een politieke discussie.
Gezien mijn laatste twee artikelen met betrekking tot de Nederlandse politieke democratie, zal het U wel duidelijk zijn dat ik niet zoveel op heb met deze op macht beluste politici en de politieke partijen die zij vertegenwoordigen. Het is dan ook mijn overtuiging dat het verder ontwikkelen van de democratie, met dit allang achterhaalde politieke systeem waarin het volk zich niet meer vertegenwoordigt voelt, op de schop moet.
Sommige politici die hier in feite al lang van overtuigd zijn proberen nog te redden wat er te redden valt. Zo werden er b.v. al twee ministers van bestuurlijke vernieuwing versleten, die overigens niet veel verder kwamen dan een voorstel om de burgemeesters direcht door de plaatselijke bevolking te laten kiezen te laten kiezen. Inmiddels is dat voorstel al weer afgeblazen.
Ook wordt al jaren gesproken over de voor en tegens van de Eerste Kamer, opheffen vindt de een, neen zegt de ander, ze hebben een zuiverende taak met betrekking tot nieuwe wetgeving die al door de Tweede Kamer werd geloodst. Zowel het voorstel van de gekozen burgemeester als wel de voorstellen tot opheffing van de Eerste Kamer ligt natuurlijk politiek gevoelig. In beidde organen, plaatselijk en provinciaal zitten immers vertegenwoordigers van verschillende politieke partijen. Dit zou betekenen dat die politieke partijen aan kracht en macht zouden inboeten. Zij zullen het dan ook altijd blijven zoeken binnen het voor de politiek aanvaardbare. Een gekoze burgemeester die niet voortkomt uit een politieke partij is voor hen onaanvaardbaar. Een provinciaal bestuur, dat niet zou voortkomen uit de vertegenwoordigders van politieke partijen, of zo maar wordt opgeheven is niet haalbaar. Het zou bijten zijn in eigen staart. Zolang de vertegenwoordigers van de politieke partijen het voor het zeggen hebben zullen deze, en/of andere gelijke voorstellen, gedoemd zijn te sneuvelen.
Laten we als voorbeeld nu eens een ex minister bestuurlijke vernieuwing, de heer Alexander Pechthold, die voorstander is van het opheffen van de Eerste Kamer en Dr Bertvan den Braak, verbonden aan het parlementaire Documentatiecentrum van de Universiteit van Leiden, en tegenstander van het opheffen van de Eerste Kamer, aan het woord laten met betrekking tot hun argumentatie. ( zie ook hun publicaties hierover in handelsblad NCR van 19 maart j.l.)
Argumentatie Pechthold: De Eerste Kamer werd in 1815 ingesteld als bolwerk tegen de invloed van het volk. Deze remmende en conservatieve functie vervult de senaat nog steeds. De Eerste Kamer leden zeggen vooral wetsvoorstellen nog eens zorgvuldig te bekijken. Zij claimen wetsvoorstellen op rechtmatigheid, uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid te toetsen. In de praktijk blijken politieke overwegingen echter de doorslag te geven voor het eindoordeel. Dat was in de negentiende eeuw al zo en dat is nooit veranderd.
De Eerste Kamer heeft haar belofte als "chámbre de refléction" nooit geheel waar kunnen maken en gedraagt zich als een tweede, Tweede Kamer die vooral de belangen van de partijpolitieke elite behartigt.
Zijn partij, D66, pleit dan ook al meer dan veertig jaar voor het afschaffen van de Eerste Kamer. Wij willen, zegt Pechthold, als partij van zelfbeschikking enzelfontplooiing, iedereen toegang tot de macht geven en mensen zoveel mogelijk zelf laten beslissen. Maar gezien de eerdere vergeefse pogingen van Groen van Prinsterer, Thorbecke, Troelstra en Drees om de Eerste Kamer af te schaffen maakt hij zich weinig illusie.Het huidige politieke systeem maakt opheffing van de Eerste Kamer zo goed als onmogelijk is zijn conclussie. Fracties in de Eerste Kamer stemmen vrijwel altijd het zelfde als hun partijgenoten in de Tweede Kamer. Wetsvoorstellen worden om politieke redenen verworpen. Coalitiefracties voelen zich ten onrechten verbonden aan het regeerakkoord en loyaliteit aan de coalitie geldt ook in de Senaat als hoogste goed.
Hierna wijst hij ook nog op het zwakke mandaat van de Eerste Kamer als gevolg van haar indirecte verkiezing en de aanzienlijk lagere opkomst bij de Statenverkiezingen. Dit mandaat zou daarom onvoldoende rechtvaardiging bieden voor de zware bevoegdheden die de Eerste Kamer nog heeft.
Naast de argumentatie voor het opheffen van de Eerste Kamer, geeft hij echter ook een aantal suggesties voor verbetering zoals: De samenleving eerder betrekken bij de tot stand koming van wetgeving. De bevoegdheid van rechters gebruiken om wetten aan de grondwet te toetsen. Het beoordelen van kwaliteit en uitvoorbaarheid van wetgeving te leggen bij juristen en praktijkdeskundigen. Het laatste woord over wetswijzigingen kan door de invoering van het correctief referendum worden gelegd daar waar het thuis hoort: bij de bevolking. Leg het begrotingsrecht exclusief bij de Tweede Kamer.
Tot zover de heer Alexander Pechthold.
(volgende week is Bert van den Braak aan het woord.)
Politieke democratie, wat is dat? In mijn vorige artikel stelde ik o.a. dat politiek een machtsspel is en dat dit, gezien vanuit de …
Politieke democratie, wat is dat?
In mijn vorige artikel stelde ik o.a. dat politiek een machtsspel is en dat dit, gezien vanuit de "zijnsmodus", het tegendeel is van democratie. Een van de vragen die ik ontving was, hoe ik dan naar de democratie kijk van uit "hebbende modus".
Ik zal dan ook proberen duidelijk te maken hoe ik hier als niet politiek gebonden en nog maar weinig in politiek
geïntereseerde persoon naar kijk.
In de eerste plaats zou politieke democratie gebaseerd moeten zijn op het vertegenwoordigen van de burger.
In de grondwet wordt bij mijn weten niet gesproken over politieke partijen. Partijen zijn pas ontstaan op het einde van de negentiende eeuw. De Antierevolutionaire partij, intussen opgegaan in het huidige CDA, was in 1879 de eerste. In de loop van de tijd hebben de politiek partijen langzaam maar zeker de macht gegrepen, die volgens de beginselen van onze rechtstaat, het parlement toekomt.
Ons parlement is ouder dan de politieke partijen die er deel van uit maken. Partijen zijn ooit opgericht om de belangen van bepaald bevolkingsgroepen te behartigen en hun emancipatie te bevorderen. Dat dit echter al lang voorbij is,
daar willen de politieke partijen kennelijk nog niets van weten. Afgezet tegen het aantal kiezers, hebben de politieke partijen een verwaarloosbaar klein ledental. (ongeveer 2%)
Niet voor niets zijn in de afgelopen jaren in de verkiezingsuitslagen grote onderlinge verschuivingen te zien geweest, vooral in 1994, 2002 en 2006. Dit kwam doordat de qua traditie of overtuiging ongebonden kiezers zijn gaan "zweven".
In Nederland heeft door de jaren heen een volledige ontzuiling plaats gevonden. De traditionele kaders van de aloude verzuiling, ofwel opdeling van onze samenleving in een viertal levensbeschouwelijke blokken zijn al lang
achterhaald. Al moet ik toegeven dat enkele restanten nog lijken te volharden, soms tegen beter weten in, in deze oude tradities.
Ik denk dan vooral aan de publieke omroepen en aan het bijzonder onderwijs.
Zonder te overdrijven kun je zeggen dat de politieke partijen in hun orginele gedaante een rem vormen op de ontwikkeling van de parlementaire democratie.
Gezien de ontwikkelingen en voornoemde grote onderlinge verschuivingen in de verkiezingsuitslagen van de laatste jaren kun je stellen dat steeds meer individuele burgers niet meer op partijen stemmen, maar dat politieke partijen personen rekuteren om aan de macht te komen en vooral ook te blijven. Ze vormen coalities met andere partijen, soms zelfs van tegengestelde aard en doelstelling ( zie b.v. het CDA met de VVD en D66 in de regeer periode 2002-2006 en nu 2007 CDA met de PvdA.) alleen maar om machtsuitoefening mogelijk te maken. Dat het vooral om machtsuitoefening gaat en daarom in de regering wil zitten wordt ook niet tegen gesproken, integendeel het wordt zelfs met enige trots bevestigd.
Dit proces van machtsvorming vindt echter niet in het openbaar plaats, zoals vroeger nog wel het geval was, maar nu gebeurt dit in de beslotenheid van het Friese Beesterzwaag, in het Catshuis of op het Binnenhof.
Daarbij overheerst het partij belang, of eigenlijk het fractie belang. Politici noemen zich nog wel volksvertegenwoordigers maar zijn natuurlijk vooral partijrepresentanten. Van hen wordt niet verwacht dat zij binnen hun fractie en zeker niet binnen het politieke orgaan waarvan zij deel uit maken, een persoonlijk standpunt innemen. (zie b.v. de kwestie Irak, waarin de Partij van de Arbeid voorstander was van het geven van openheid betreffende de besluitvorming voor het ondersteunen van de Amerikanen, maar eenmaal afgesproken in de coalitieonderhandelingen deze zaak nu wil laten rusten.
Alle leden van de PvdA stemden toen, al of niet met bloedend hart, tegen een ingediende motie van de oppositie die vroeg om opheldering van de toenmalige besluitsvorming.) Door de politieke leiding opgelegde fractiediscipline is, als het er op aan komt alles overheersend. Mijn conclussie kan dan ook niet anders zijn dat het parlement zo langzamerhand nog de enige plek in ons "vooruitstrevend" Nederland is, waar de vrijheid van meningsuiting nog niet is doorgedrongen. Overal elders is dat wel het geval, behalve daar waar het als eerste verwacht mag worden. Het beeld, ter nagedachtenis van de vermoorde van Gogh, "De Schreeuw", het symbool voor de vrije meningsuiting, had mijn inziens dan ook beter op het Binnenhof geplaatst kunnen worden.
Er is in de dagelijkse politieke praktijk ook geen sprake meer van een scheiding der machten, zo ooit aangegeven door De Montesquieu en waarop onze staatsinrichting is gebaseerd.
De machten, en zeker de wetgevende macht ( Parlement) en de uitvoerende macht ( Regering) zijn verstrengeld. Zo heeft men de mond vol van het dualisme ( scheiding tussen regering en parlement) maar ondertussen vergaderen bij het minste of geringste de fractievoorzitters van de regeringspartijen en het kabinet urenlang in beslotenheid om te pogen er ook deze keer weer eengezind uit te komen.
Dit gebeurt ongeacht kleur of gezindte. Het behoud van de macht staat altijd centraal. Natuurlijk roepen de politici om het hardst dat U eens in de vier jaar, om redenen van democratie, U stem moet gaan uitbrengen. Hiermee scheppen zij de illusie dat zij nog echte volksvertegenwoordigers zijn. Maar wij weten wel beter, toch? Neen, de democratie in Nederland is al jaren lang gedevalueerd.
Slotconclusie ten aanzien van Politiek - Godsdienst. Mijn conclusie is dat politiek en godsdienst twee onverenigbare grootheden zijn. De pol…
Slotconclusie ten aanzien van Politiek - Godsdienst.
Mijn conclusie is dat politiek en godsdienst twee onverenigbare grootheden zijn.
De politici die volgens een bepaald geloof ( religie) in de regering zitten zijn voor mij dan ook totaal ongeloofwaardig. Ik denk trouwens dat ze dit zelf ook wel weten, want als zij echt gelovig zijn en willen leven volgens de essentie en de ethiek van hun Christelijke geloofsovertuiging, kan het niet anders zijn dan dat ze bij regelmaat in een spagaat terecht komen.
Immers ten aanzien van oorlog en geweld telt nog altijd ; gij zult niet doden, heb Uw vijanden lief als Uw zelf. Het ondersteunen van Amerika en het zenden van militairen naar Irak was een zuivere oorlogsdaad. Het excuus da Sadam Hoesein een wrede dictator was en niet voldeed aan de VN nornen doet aan het feit zelf niets af.
Ten aanzien van de groter wordende armoede in Nederland en hiervoor geen enkele verantwoordelijkheid willen dragen, wat heeft dat te maken met het eerste en grootste Liefdes gebod?
En over het beleid ten aanzien van assiel zoekers, zouden de christenen hun christelijke geschiedenis eens moeten oprakelen, ze vinden dan vast wel een aatal paralellen. Het Liefdes gebod telt echt niet alleen voor Nederlanders en/of Europeanen. Wilt U deze "gelukzoekers" terug sturen naar hun armoede?
Politiek is een niet te onkennen machtsspel, waarin iedere betrokkenen zijn idee of ideaal wil verwezenlijke. Politiek, maar ook Godsdienst verbroederen niet. Het schept tegenstellingen en verwarring en waar verwarring heerst komt er onvermijdelijk chaos en conflict.
Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk, hoewel ik tot geen enkele politieke - of geloofsovertuiging behoor, dat zich christelijke noemende mensen dit politieke spelletje willen meespelen. Zij verlochenen niet alleen zichzelf, maar ook de essentie en de ethiek van het christendom en daarme verlochenen ze zelfs de God waarin ze zo heillig geloven.
Men kan inderdaad zeggen God is dood, maar men kan ook zeggen God is een mooi woord van drie letters, verder kan men er niets over zeggen.
Politiek en Godsdienst zijn het tegendeel van democratie, want waar macht als spel wordt gezien ontkend men het ware menszijn.
Politiek en Godsdienst hebben dan ook veel meer gemeenschappelijk dan op het eerste gezicht lijkt.
Maak je van de beidde grootste machten in de wereld niet afhankelijk.
Zowel van politiek als Godsdienst valt niets te verwachten ten aanzien van een verbetering van de wereld. Zij brengen alleen scheidingen aan, geen eenheid.
Zie hiervoor ook mijn artikelen betreffende wetenschap en religie van 14-08 en 21-08-2006.
Regeeroeriode 2007 - ? Voorspelbaar. De verschillen tussen rijk en arm zullen toenemen. Steeds meer mensen komen op en onder de armoede …
Regeeroeriode 2007 - ? Voorspelbaar.
De verschillen tussen rijk en arm zullen toenemen.
Steeds meer mensen komen op en onder de armoede grens.
Meer werkende mensen komen eveneens op of onder de armoede grens.
De voedselbanken zullen blijven bestaan en mogelijk nog uitbreiden even als de kleding banken.
Steeds meer mensen zullen zich machteloos gaan voelen.
Psychologische kwalen nemen toe. (stress en burn out)
De luchtvervuiling zal toenemen.
Klimaatsverandering is mensenwerk en dus moeilijk onder controle te krijgen. Hieraan zullen hoge kosten verbonden zijn die wij gaan betalen, niet uit zorg voor, maar uit angst.
Sociale zorg neemt in kwantiteit toe maar in kwaliteit verder af.
De premie van de sociale verzekering neemt nog fors toe.
Het energie gebruik neemt toe en de kosten zullen verder stijgen, misschien met een tijdelijke verlaging van de grotere energie bedrijven om de klanten van de kleinere bedrijven weg te trekken om zo het monopolie te verkrijgen.
Mensen met modale inkomens gaan erop achteruit.
De salarissen en bonussen voor top managers kunnen niet in de hand gehouden worden en lopen in de miljoenen. De politiek heeft zich ondergeschikt gemaakt aan de multinationals.
De schuldenlast, als wel het aantal mensen met een schuldenlast zal verder toenemen.
De schuld van deze schuldenlast zal nog meer bij het individu worden gelegd door steeds meer nadruk te leggen op de eigen verantwoordelijkheid.
Maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt wel verkondigt, maar dan alleen om de politieke verantwoordelijkheid af te schuiven.
Er komt een sociale dienstplicht om de kosten in de gezondheidszorg te drukken.
De thuiszorg zal mogelijk in kwantiteit toenemen maar in kwaliteit afnemen.
Artikelen met angst vergrotende inhoud zal u worden aangereikt.(angst houd de mensen klein) zodat ze hun privacy makkelijker opgeven en controlerende maatregelen sneller toestaan.
Intussen zal meer nadruk worden gelegd op oude waarde en normen, eventueel zullen ze met geldboeten worden opgelegd.
Mogelijk zullen meer mensen terug vallen op oude religieuze tradities.
Ik negatief? Nee hoor realistisch.
Naar aanleiding van mijn vorige artikelen met het thema Politiek en Godsdiens, en de daarin genoemde feiten, kom ik volgende week met mijn slotcoclusie.
Woensdag 28 februari 2007
Groter wordende verschillen tussen rijk en arm. Het zal intussen wel duidelijk zijn dat de verschillen tussen rijk en arm in Nederland st…
Groter wordende verschillen tussen rijk en arm.
Het zal intussen wel duidelijk zijn dat de verschillen tussen rijk en arm in Nederland sterk is toegenomen. Momenteel zijn er ongeveer één miljoen inwoners die onder of net op de armoedegrens leven.
Het zijn niet, zoals men maar al te vaak wordt aangenomen, alleen maar werkeloze mensen. Ongeveer 200.000 mensen in loondienst, leven onder de armoedegrens en maken in veel gevallen gebruik van de voedselbanken en/of kledingbanken. Armoede is altijd ellendig maar extra triest als mensen de hele maand ploeteren voor hun baas en aan het eind van de maand geen tijd en geen geld overhouden. In Nederland, toch een van de rijkste landen ter wereld, heerst aantoonbare honger.
Scholen klagen er over dat er kinderen zijn die zonder te hebben gegeten op school komen en soms geen warme kleding dragen bij koude en zeer koude dagen. Sommige scholen zijn er toe overgegaan de kinderen een ontbijt op school aan te bieden. In Nederland zijn in veel grote steden maar ook in dorpen voedeselbanken ontstaan. Opgericht en bemand door vrijwilligers die zich het lot van deze mensen aantrekken. De laatste tijd onstaan er ook kledingbanken, er zullen er minstens vijftien komen zo is de verwachting.
Veel lager opgeleiden belanden in een vicieuze cirkel van het ene in het andere deeltijdbaantje dat onvoldoende oplevert. Of ze werken met flexibele contracten die veel onzekerheid bieden. Dit zijn de zogenaamde draaideurwerkelozen.
Werkgevers klagen vaak over het dure ontslagrecht, maar het zou goed zijn als ze zich eens bezinnen op het goedkoop dumpen van personeel en het steeds verder oprekken van de flexwet.
Huishoudens met een uitkering vormen de grootste groep armen, maar de groep "werkende armen" loopt intussen stevig op. Veel vaste lasten voor energie, ziektekosten en woonlasten stijgen, terwijl de inkomsten daarmee geen gelijke tred houden. De belangrijkste oorzaak echter is dat de werkende aan de onderkant van de arbeidsmarkt te zwaar belast worden. Ook de mensen met een onvolledige AOW vormen een groeiende groep die aanwijsbaar in de problemen raakt.
Voormalige gastarbeiders die in Nederland zijn blijven wonen en een levenlang hard hebben gewerkt, zakken bij het verkrijgen van hun pensioen door de armoedegrens.
Het werkeloosheidscijfer zo las ik in en van de dagbladen is de laatste tijd gedaald, maar men mag zich afvragen of zij die nu niet meer tot de werkelozen worden gerekend, zie bovenstaande beschrijvingen, niet in de armoedeval terecht komen; het levert ze netto weinig op.
Vooral dit laatste baart me zorgen, mooie werkelozencijfers kunnen veel verbloemen, maar het wil nog niet zeggen dat daarmee de armoedeval in Nederland zal stoppen. De toekomst zal het uitwijzen. Voorlopig is het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft, in de regeerperiode 2002-2006, alleen maar toegenomen.
Voor de laatste keer vraag ik dan ook met nadruk aan onze Christen Democratische President en al zijn partijgenoten mij duidelijk te maken, waar ik in deze regeerperiode, de Christelijke essentie en ethiek kan terug vinden? Ik kan ze niet ontdekken, U wel?
Tot mijn grote verbazing hebben de pas gehouden verkiezingen uitgewezen dat het CDA. opnieuw de grootste partij van Nederland is geworden en dus dat de zelfde Minister President, van de vorige regeerperiode, opnieuw mag aantreden. Nu echter gaat hij regeren met de Partij van de Arbeid en de Christen Unie. Dit zal betekenen dat de globalisering zal doorzetten evenals de liberalisering en de privatisering.
(denk aan luchthaven Schiphol).
Een aantal zaken lijken mij dan ook zeer voorspelbaar.
Daarover de volgende keer.
Voort zetting van onze politieke soap.