hilda koops

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest

ergens moeten uw handen nog bezig zijn

te zorgen dat ik niet verloren ga.

woorden, aan dit besef ontstaan,

willen zingend en eeuwig zijn,

en zo de dood ontgaan.

je hoeft niet te sterven
om herboren te worden
........

zilverkleurig,
het maanlicht in het duister
waar niemand spreekt
wordt wel verwoord
op stenen tafels en op kruisen

waar ’s nachts
de geesten spoken
als ‘t leven kust
de dromen van de doden
die nog leven in gedachten

waar de dood waakt
in het schimmenrijk
en de geest der mensen
stil verhult de tijd
waaraan men heeft geroken.

alles hunkert nog
naar een nieuwe dag

boven de bergen
de nevel, het vogelspoor

hoorbaar alleen

de hartslag van zuiver water

het lied van de rivier

Ik voel mij als iemand,

die u aan uw kindertijd moet herinneren.

nee, niet alleen aan de uwe:

aan alles, wat ooit kindertijd was.

want het gaat er om,

herinneringen in u op te wekken,

die niet de uwe zijn,

die ouder zijn dan u.

verhoudingen moeten worden hersteld

en samenhangen vernieuwd,

die van ver voor uw tijd zijn.

A mind
that is stretched by a new experience
can never go back to its old dimensions.

op nachten waarop ik van heimwee niet kan slapen,
denk ik aan jou - heimwee, wrede en welkome plaag -
en voel me ellendig en gelukkig als ik er in slaag
mijn vele herinneringen aan jou samen te rapen.

was ik een dwaas door zo goddeloos met je te dwepen?
ik zou het nu zijn als ik over elke nederlaag
ooit geleden, zou klagen, zeker nu ik me zo graag
opnieuw door vertedering door jou mee laat slepen.

ik laat me boeien door de beelden waarin ik jou aanbad.
weer zwerf jij heimweeïg en haveloos door de stad,
kruipt bij mij, de ene bij de andere rioolrat.

sta me nu toe, kat en keizerin, dat ik je noem: zus!
en, herstellend een oude, bijna vergeten ritus,
heimelijk en met weemoed je kleine borsten kus.

sluit maar je poriën
verhard snel je bast
laat je bladeren gelen
zet je wortels vlug vast

want in een herfstige
wind oogst de zomer
haar kind in de val
van de tamme kastanje

nachten gaan lengen
kou voelt naar vorst
die de ochtend versiert
met haar ijzige franje

is jouw hart nog open
in een nazomerse gloed
het roodkoper van herfst
brengt stilaan
een winterse groet

ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan


ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke liefde
gevuld


ik zou je willen
schenken
het wonder in jezelf
onaantastbaar,
niet te krenken
ga dan je weg
van milde stilte
zonder gedachten
te denken

langer blijf ik op reis.

verder van huis sta ik stil,

heimwee dwarsboomt mijn wil.

heengegaan om een gril,

om een bloem, om een wassende maan

om de schijn van een ander bestaan,

ben ik alleen die ik ben,

voortlevend om het gemis,

dat er de drijfveer van is.

elk afscheid
betekent
de geboorte van een herinnering

ik bemoei mij met mijn zaken - ik ben ik
jij bemoeit je met jouw zaken - jij bent jij
de wereld is onze opgave
zij is niet zoals we haar zouden willen,
maar als we ons om haar bekommeren, zal ze prachtig zijn.
indien niet, dan zal ze niet zijn

alles
 wat je doet
 in het leven
is onbetekenend

toch is het
belangrijk dat
jij
het doet

weggaan maakt niet veel geluid
niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind
de boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar
je voetstappen
die zich verwijderen
alleen wie achterblijft
weet hoe afscheid klinkt

i’m not here

this isn’t happening

i’m not here

radiohead, How to disappear completely

ik zal weerkeren

man of vrouw, reiziger, eens,

later, als ik niet leef:

hier zoeken, zoek me hier

tussen rotsen en oceaan

in het stormlicht

van het schuim.

hier zoeken, zoek me hier

want hier kom ik weer zonder iets

te zeggen, zonder stem, zonder mond, puur,

hier word ik weer het gaan en komen

van water, van zijn

wilde hart,

hier blijf ik dan verloren en hervonden,

hier zal ik misschien rots en stilte zijn.

het interesseert me niet wat voor werk je hebt

ik wil weten wat je verlangens zijn, en
of je durft te dromen over dat
waar je in je hart naar hunkert.