Berichten van 10 april 2006 tot 16 april 2006

hoe ik de bel het zwijgen opleg -
de dag buitensluit

hoe ik de kachel met vuur vul -
mijn mond met chocolade

hoe ik in kussens
mijn contouren verberg

hoe ik in schuim
van opwellende dromen verdrink

zo is dit slapen een orgelpunt
tussen heimwee en verlangen.

geur versterft, geluid verstomt.
genieten houdt op werkwoord te zijn.

hoe in dit weldadig dal van bomen
de bloesems overvloedig staan te tooien
de magere bomen van twee weken her

overgeleverd staat alles aan het leven
is dit nu wonder
in de nesten wordt gepaard gebaard geprezen

er wordt weer verwacht

De dag waarop de zon uit mededogen
met hem die haar geschapen had ontkleurde.
werd ik, o liefste, ofschoon ik niets bespeurde,
gevangen door de schoonheid van jouw ogen.

omdat jouw blikken in mijn richting vlogen
juist op een dag dat heel de wereld treurde
en rouwde om wat eens gods zoon gebeurde,
werd ik verrast en weerloos meegezogen.

en hete tranen moet ik nu vergieten
door 't schrijnen van de wonden die de schichten
diep in mijn broze binnenste achterlieten.

en ach, hoe kon zich liefde ertoe verplichten
op mij arglistig pijlen af te schieten
zonder op jou zelfs maar de boog te richten?

liefde is een valstrik waaruit
men zich nooit levend bevrijdt;

de trage wederzijdse vernietiging,
onder het mom van tederheid;

ook de vernietiging wordt een kunstwerk.

ik zal dit land verlaten.
de afgedankte dingen, zwijgend en rustig
op straat zetten
en op een ochtend van de laatste week
misschien door het raam hangen
en zien hoe beneden mij, alles
wat na liefde tot gewoonte werd, traag
geplet, verscheurd, vermorzeld wordt

uit diezelfde of iets latere tijden
zal ik vergeten: zo mogelijk
alles wat ik ken
de woorden die ik schreef.

ik zal hopen of in de waan blijven.

votre âme est un paysage choisi
que vont charmant masques et bergamasques
jouant du luth et dansant et quasi
tristes sous leurs déguisements fantasques.

tout en chantant sur le mode mineur
l'amour vainqueur et la vie opportune,
ils n'ont pas l'air de croire à leur bonheur
et leur chanson se mêle au clair de lune,

au calme clair de lune triste et beau,
qui fait rêver les oiseaux dans les arbres
et sangloter d'extase les jets d'eau,
les grands jets d'eau sveltes parmi les marbres.