Openness doesn't necessarily mean that you have to make yourself available to the other person all the time. Openness is knowing the situation -- if it's healthy and helpful to the other person to involve yourself with them or if it is more healthy not to involve yourself, if showing this kind of commitment is not healthy for the other person. It works both ways. Openness doesn't mean you have to take everything in at all; you have a right to reject or accept -- but when you reject you don't close your self; you reject the situation.
Whether you accept or reject it depends on whether it's a healthy situation for the other person or not; it's not purely what they want. Openness doesn't mean that you are doing purely what the other person wants. Their wantingness may not be particularly accurate....So you just work along with what's valuable there.
Chögyam Trungpa
From TRANSCENDING MADNESS: THE EXPERIENCE OF THE SIX BARDOS edited by Judith Lief, pages 89-90
miljoenen galaxieën vormen enkel wat schuim op die strandloze zee.
wij zijn draaiend uit het niets voortgekomen, sterren rondslingerend als stofdeeltjes. de sterren maken een cirkel en in het midden daarvan dansen we. draaien en nog eens draaien splijt het gehecht zijn in twee.
elk atoom draait perplex rond en het is enkel god die om zichzelf draait.
But the very, very, present moment, if we can really experience the moment without mental commentary, just experience it – there is no ‘I’ there. And this is why it is so difficult for us.
There is an open spacious awareness. It doesn’t mean that we become unconscious. On the contrary it’s when you, for a moment, you wake up. It’s like we enter a whole completely much more vivid awareness. But because it is something which we are not habituated to, immediately the ego jumps in and starts commenting, and then we’ve lost it again. —
tijd die je doorbrengt in nepal is een stof die je kunt inademen.
in het westen schiet de tijd voorbij met de meedogenloze en angstwekkende doelbewustheid van een wurgende klimplant - als in een versneld afgedraaide film.
een week, twee maanden, tien jaar vliegen voorbij als geheugenverlies, als een doorlopend spervuur van werkdagen, afspraken, televisieprogrammas, deadlines, etentjes, wassen en plassen, betalingen en telefoongesprekken.
gisteren, vandaag en morgen vallen over elkaar heen als sambo en de tijger, en vermengen zich tot een ondoorzichtige en kleverige siroop.
iets als nu bestaat niet; er is alleen een opeenvolging van laters, die hun hechtranken om de kalender slaan. de klauwen van de klimplant.......
sakyong mipham rinpoche
