Archief

de innerlijke stilte bewaren
- midden in het lawaai.

open, stille, vochtige teelaarde blijven,
in de vruchtbare duisternis waarin de regen valt en het graan rijpt

- hoe velen er ook zijn die in het droge daglicht over de velden trekken,
alles vertrappend in wervelend stof.

uit Merkstenen, 1952

when it's cold and raining,
you are more beautiful.

and the snow brings me
even closer to your lips.

the inner secret, that which was never born,
you are that freshness, and i am with you now.

i can't explain the goings,
or the comings. you enter suddenly,

and i am nowhere again.
inside the majesty.

what hope is there sam?

that there is good on earth, master frodo
and that we will find it!

dit is de nacht, dit is de stille nacht,
dit is de averechtse tijd
waarin de hemel zich verblijdt,
terwijl de aarde op een teken wacht
dat er al is, dat al gegeven is.

het teken van de moede vrouw
die voortging en die baren zou
en die men wegschoof in de duisternis.

de hemel weet, alleen de hemel weet
dat vrede en welbehagen saam
reikhalzen naar een nieuwe naam.
aarde is als vanouds voor niets gereed.

al straalt de nacht, al straalt de heilge nacht
veel klaarder dan de zon vermag,
pas als het donker wordt bij dag,
zal op de aarde alles zijn volbracht.