"Paulus de Boskabouter"

In een klein Italiaans plaatsje troffen vrienden van mij op vakantie een Mariakapelletje aan met dit verweerde en door de tijd aangevreten beeld van een Madonna. Ze lieten me daarvan een foto zien en die heeft als inspiratie gediend voor dit olieverfschilderij van 40x50 cm .

Ondanks de opgelopen schade heeft deze Madonna toch nog een zekere waardigheid en minzaamheid behouden die ik heb geprobeerd in dit schilderij tot uitdrukking te brengen.

Jozef

 

 

 

Dit is de vrouw waarmee ik nu 27 jaar door het leven ga. Ze heet Jeanny maar ik noem haar mijn Dulcinea. Het portret is toch wel 15 jaar geleden gemaakt  in pastel - 50 x 65

cm . Ze heeft nog donker haar maar aan de slapen begint het zoetjesaan zilvergrijs te worden maar dat mag als je 76 bent en geverfd heeft ze het nog nooit.

Jozef

 

 

 

Op vakantie in Wylre - in het Zuid-Limburgse Geuldal - zijn dit soort aparte vakwerkhuizen al gauw een dankbare "prooi" voor mijn schilderdrift.

Jozef

 

 

Veel zijn er al uitgebloeied maar deze is nog mooi.

Ik schilder ze ieder jaar omdat ik het zulke prachtige bloemen vind die na de grijze winter ook nog altijd het prille voorjaar en de warmte van de zomer aankondigen.

Jozef

 

 

Een poosje geleden heb ik pentekeningen laten zien uit mijn soldatentijd in Indië - van 1948 tot 1950 - en in de kampong daar vond ik een toekan penjahit (kleermaker) die voor mij een tropenhoed heeft gemaakt van groene uniformstof , met een lekkere brede rand om de zon uit je gezicht te houden. Ik heb die hoed daar heel vaak gedragen en mee terug naar Nederland genomen. Op Arendonk moesten wij een serie zelfportretten maken en voor één daarvan heb ik mijn ouwe trouwe tropenhoed gebruikt.

Geschilderd in gouache op Karton van formaat 40 x 50 cm.

Jozef

 

 

Gisteren had ik het over mijn aquareldoos en vandaag krijgen mijn kijkers die te zien, samen met een ouderwets blauw melkkannetje  waarin annemoontjes staan.

Er zitten wel veel kleuren in mijn doos maar ik gebruik daarvan maar een klein deel heel intensief, o.a. french ultramarijn (blauw) en gebrande sienna (bruin) . Als je die twee met elkaar mengt krijg de mooiste grijstinten. Van de cadmiumkleuren geel, oranje en rood heb je telkens maar heel weinig nodig en die zitten dan ook al 15 tot 20 jaar in mijn aquareldoos. Ze zijn bij aanschaf duur maar als je bedenkt hoe lang ze meegaan is de prijs te verwaarlozen.

Jozef 

 

 

In Knegsel - een van de Brabantse Acht Zaligheden -

hebben wij jarenlang een oppasadres gehad in een mooie bungalow midden in de bossen. Het huis had ook een bijzondere tuin en in dit hoekje stond een keramisch beeld dat wij het kikkervrouwtje noemden.

Het zat ingetogen te kijken naar een klein vijvertje met waterlelies en wat kikkers die zo hun eigen manier hebben om duidelijk te laten horen dat ze er zijn....  

En ja, zo'n prachtig stukje tuin, daar moet mijn aquareldoos aan te pas komen natuurlijk.

Het formaat is 40 x 50 cm.

Jozef

 

 

 

Dit is een romantisch bruggetje over de Dommel in de omgeving van Nuenen.

Ik kwam er bij een fietstochtje langs en kon de verleiding niet weerstaan.

Gedaan met olieverf op canvasboard van 30 x 40 cm. Op dit soort plekjes moeten we zuinig zijn en zorgen dat ze niet verdwijnen in een of ander hervormingsplan.

Jozef

 

De laatste portrettekening in kleurpotlood die ik van mijn kleindochter Floor maakte, een jaar of zo geleden, al een volwassen tiener en hard op weg een mooie vrouw te worden. We hebben nog steeds een hechte band. Ze heeft een bijbaan als cassière bij AH en heeft daar ook een vriendje opgedaan. C'est la vie.

Jozef

Hier is het onschuldige kind al op weg naar haar tienertijd. Ik zette haar mijn te grote pet op en maakte een foto, die is gebruikt voor dit portret in olieverf van mijn kleinkind Floor, dat ongelooflijk snel groter groeit. Als opa wil je dat afremmen maar dat lukt helaas niet.

Ze heeft hier iets uitdagends in haar blik maar ze heeft toch een lief en meegaand karakter en trekt graag op met kleinere kinderen waar ze goed over moedert.

Jozef

 

 

En hier ze weer, mijn kleinkind Floor, een jaar of vier denk ik. Ze fietste op straat op haar driewielertje en daar heb ik haar gefotografeerd. Zo is deze Karisma kleurpotloodtekening ontstaan. Toen ik haar die liet zien bij haar thuis, liep ze meteen naar de kapstok en kwam terug met de jas waarin ik haar getekend had

en die hield ze me voor met een gezicht van hier kijk deze jas, klopt helemaal. Of ze zelf ook leek op mijn portrettekening vond ze blijkbaar niet zo van belang.

Dat was dus alweer een dame die anders reageert op haar eigen portret dan je zou verwachten. Het is me later nog diverse keren gebeurd. 

Jozef

 

Mijn kleinkind Floor kwam wel eens bij ons logeren en sliep dan in de huiskamer op een stretcher. Zo heb ik haar getekend, Ze weet van de prins geen kwaad en van de prinses ook niet en haar eeuwige zakdoekje beschermt haar tegen alle onheil. Zo vertederend om te zien en een klein documentje om te tekenen.

Jozef

 

 

Dit is Floortje, mijn eerste kleinkind, nog in de wieg en twee maanden oud. Ze is nu een middelbare scholier van 16 en een mooie dame met alles er op en er aan en je moet nu Floor tegen haar zeggen maar zoals ze was op deze tekening met Karisma kleurpotlood stond ze dichter bij me. Ik heb zeer genoten van haar eerste jaren en ben samen met oma veel met haar opgetrokken. Als ze eenmaal naar de lagere school gaan is het grotendeels afgelopen want dan moeten ze op zwemles en naar aerobics en met vriendinnetjes op vakantie maar ik ben nog steeds een trotse opa.

Jozef

 

 

Een vreedzaam tafereeltje, een visser in z'n bootje met hengel en leefnet, op een heerlijk plekje op de wijde plas, midden in de natuur. Het gekwetter van de vogels kan ik er niet bijleveren helaas. Aquarel van 30 x 40 cm.

Jozef

 

 

Een zeilschip loopt de haven binnen, altijd een beeld waar ik graag naar kijk. Het roept automatisch vragen op. Hoe lang weggeweest en wat was het doel van de reis? Terwijl hij binnenloopt laat de schipper de fok al zakken. Aan de boeggolf te zien heeft het schip nog een aardige vaart. Deze tekening is gemaakt met een ronde dikke viltstift op formaat 30 x 40 cm.

De grijze tonen in de lucht zijn gedaan met een oude, half lege viltstift, de enige manier om die grijzige toonwaarden te realiseren.

Jozef

 

 

En dan is hier nou een aquarel van narcissen en bij het schilderen zijn de tekeningen in mijn schetsboek (zie de vorige afbeelding) een welkome steun geweest.

Het vaasje spreekt hier ook duidelijk mee. Het effect van kristal ontstaat vooral door

de grote contrasten tussen licht en donker , ook in de geslepen kleine vlakjes van de onderkant.

Jozef

 

 

Bloemen hebben veel verschillende en vaak ook typische vormen. Een voorbeeld is de narcis, met zijn trompetjes en stervormige bloemblaadjes  onder. Als je dat goed wilt schilderen moet je een studie maken van die vormen door ze nauwkeurig te tekenen, zoals op deze bladzijde van mijn schetsboek. Het kost tijd maar het is ook leuk om te doen naar mijn smaak.

Jozef

 

 

Als schilder kom je heel veel verschillende onderwerpen tegen. Bloemen horen daar -  in mijn optie althans - nadrukkelijk bij. Er is zo'n ongelooflijk grote verscheidenheid van bloemen in soorten, vormen en kleuren dat het een onuitputtelijke bron van inspiratie is voor een schilder die er oog voor heeft. Men zegt dat dat dan voornamelijk vrouwen zijn maar als man laat ik me de kans om bloemen te schilderen toch zeker niet ontnemen. En... eenmaal geschilderd hoef je ze nooit geen water meer te geven en blijven ze toch altijd mooi.  Met een mooi lijstje er om aan de muur heb je er geen omkijken meer naar.

Jozef

 

 

Dit olieverf-portret van een lief dametje is een van mijn vroege werken. Haar dochter - een notarisvrouw - zat op onze schilderclub en had haar moeder meegebracht als model. Ze vertelde dat ze in België woonde maar nu bij haar dochter en schoonzoon in Waalwijk logeerde omdat ze er eens even tussenuit wilde. Ze vond het wel leuk om voor ons model te zitten.

Ik heb heel geconcentreerd een paar uur aan haar portret staan werken achter mijn schildersezel en hoopte dat ze tevreden zou zijn over haar gelijkenis maar toen ik haar het resultaat van mijn inspanningen liet zien riep ze alleen maar heel spontaan: "Oh, wa hedde gij maan colleke mooi geschilderd !" Haar witte kraagje dus. Daar kon ik het dus mee doen. Vanaf die tijd heb ik zo mijn reserves als ik een vrouwenportret ga schilderen.

Jozef