laantje in Den Dungen

Bij het schilderen van witte bloemen hoort een achtergrond van donkere tinten en bij deze aquarel van een paar takken witte leeuwenbekken was dat dus niet anders. Maar ook in de witte bloemen zelf zitten hele subtiele schaduwpartijtjes die de volle aandacht van de schilder vragen. Ook is hier goed te zien dat er flink met water gewerkt is, zoals dat hoort in een rechtgeaarde aquarel en het is dat grillige spel van water en kleur, waarvan de afloop nooit tevoren vaststaat, dat mij nog altijd boeit. Een aquarel is en blijft een beetje avontuur.

Afmeting 40 x 50 cm

 

 

Een stilleven samenstellen kost meestal meer tijd dan je denkt, maar als je eenmaal weet wat je er allemaal in wilt hebben en deze voorwerpen ook verzameld hebt, ben je al een heel eind. Dan moet je nog een aantrekkelijke opstelling maken van al die onderdelen en dan kan de schilder aan de schets beginnen, tenminste... als hij voldoende heeft nagedacht over een goede compositie. In dit geval moet vooral de vis een prominente plek krijgen in het geheel want die speelt hier toch een hoofdrol.

Als achtergrond heb ik iets van een keukeninrichting willen suggereren wat ook de nodige fantasie vergt. Ik ben niet zo goed in het verzinnen van dingen, ik moet het eigenlijk gewoon voor me zien maar ja, dat kan niet altijd.

Maar de forel speelt zijn rol met verve en de witte wijn doet al denken aan het moment dat de vis lekker gebakken op je bord ligt.

Jozef

 

 

 

In een wat verfrommeld tijdschrift kwam ik een kleine zwart/wit afbeelding tegen van deze twee goedgemutste kerels die kennelijk aan een middagdutje toe waren.

Ik heb ze in hun slaap vereeuwigd  maar dan wel in fullcolor. Je hoort ze bijna snurken...!

Jozef 

 

 

 

Als schilder ben ik vaak bezig met "ontdek je plekje", ofwel een mooi landschap zoeken om vast te leggen met pen of penseel. Zelfs onder het autorijden en vooral door een schilderachtige omgeving zit ik steeds rond te kijken tot ongenoegen van mijn betere helft die mij voorhoudt dat ik voor ons beider veiligheid op de weg moet letten als ik achter het stuur zit... Ze heeft natuurlijk gelijk (zoals bijna altijd) maar het is een drang die groter is dan ikzelf en het heeft vooral tot veel aquarellen van fraaie landschappen geleid. Dit hier is er een voorbeeld van. Café Mie Pieters is in het gebied tussen Den Bosch en Tilburg een bekende pleisterplaats voor wandelaars en fietsers. Het ligt in een fraai natuurgebied bij Heukelom en Oisterwijk en in de zomer zit het terras vaak mudjevol. Onder de weg langs het café stroomt de rivier De Ley door een fraai landschap en bij een fietstocht door die omgeving maakte ik een mentale aantekening om daar eens gauw te gaan schilderen. Dus op een mooie zomerdag kon men mij daar omringd door mijn schildersspullen en een aquarelbloc op schoot op de brug zien zitten. Er is bestaat bijna niets mooiers dan zo buiten in de natuur een pittoresk stukje van onze aarde vast te leggen in een poging het onberekenbare spel van water en pigment met het penseel in je hand te dwingen om te doen wat jíj wilt!  Het vergt jaren van oefening maar als het lukt is de schilder gelukkig en gaat hij met een blij gevoel in het hart weer naar huis.

Zo heb ik ook op deze plek een paar onvergetelijke uren doorgebracht en kan ik het resultaat hier met gepaste trots laten zien.

Jozef

 

 

 

 

In een tijdschrift kwam ik deze sprekende foto tegen en werd gegrepen door de ontwapende lach en de verwachtingsvolle blik in de ogen van deze jongen, waar ook een beetje aarzeling en vertrouwen in te lezen is. Ik heb mijn aquareldoos en een pot water erbij gehaald om een en ander vast te leggen, inclusief zijn mooie krullenbol.

Het formaat van dit portret in aquarel is 40 x 50 cm.

Over het resultaat was ik wel tevreden en dat is lang niet altijd het geval want aquarelleren is een lastige techniek, omdat je weinig of niks kunt veranderen aan je penseelstreken. Alles moet ineens raak en goed zijn en dat vergt een heel directe werkwijze. Maar met geen enkele andere vorm van schilderen kun je het levendige, transparante karakter van een aquarel bereiken en ondanks dat er altijd een frisse kans is de boel onherstelbaar te verprutsen, zal ik het aquarelleren nooit opgeven.

Het blijft namelijk altijd spannend omdat je niet alles in de hand hebt .

Jozef 

 

 

Na "Boer zoekt vrouw" nog maar eens aandacht voor het mooie werk dat onze boeren dag aan dag verrichten om ons voedsel aan moeder aarde te ontfutselen. Het grommende geluid van de tractor die zijn voren trekt door de vette grond , die daardoor in glimmend zwarte kluiten uiteenvalt. Aan de rand van de akker is in de ochtendnevel de boerderij nog zichtbaar met de stallen

en misschien kun je de hond nog horen blaffen tegen de voorbij fietsende toeristen.

De romantiek van het platteland zou je dit kunnen noemen maar de boer, hij ploegde voort...! want het werk moet gedaan en zal al behoorlijk avond zijn als hij het moede hoofd te rusten kan leggen.

Als schilder heb ik getracht iets van al deze gedachten in beeld te brengen.

Jozef