Berichten van 16 juli 2012 tot 22 juli 2012

OVER FRATSEN IN DE KARABIJNCLUB ‘CLUB DES DIX’

t’ was banket bij mijn schoonbroer, ik was toen al getrouwd.

na t eten was het gezellig samenzijn, het 1^ste bedrijf: we moeste nog aan den dessert beginnen, petje Camiel hadt op zijne koer ne ganse dierentuin, vogels konijne, kiekes en wat weet ik al, onder andere een kiek met ne lamme puùt

welke charel dat beestje had binne gebracht, weet ik niet, in al geval het liep rond op de tafel en hof zijne puut op over de gateau en liet een eitje vallen, ja, de carabeiners waren niet difficiel, namen een stukje papier, een mes, krabte het eitje schoon af en terug aan t smullen.

2^de bedrijf: tafels en stoelen vlogen door de venster t vestje in, gelukkiglijk t’ was stil water of anders koste ze gaan vissen hebben aan t sluske achterkant van St.-Rochusstrotje, de wonderbare visvangst begon, en d’haken waar Camiel zijn vleesch aan hing, want hij was slachter, en koorde aan hingen, begon de concoer. Dat ze dien nacht in t volkshuis niet geslapen hebben, weet ik zeker, toen woonde er Miel Van Vlemmeren en zijn vrouw Emmerans, er zijn nog afstammelingen die er nog zulle kunnen over mee praten en welk plezier ze hebben er van genoten. t was warm weer, klaar licht, de vensters wijd open en van den over kant konden ze alles goed afzien

3^de bedrijf: we veranderde van plaats van de restaurant naar de café met de 3 reuzen, ik zat in den hals van de reus Mars, t was de kleine Trip en al zingende rond de café, ja, ik had al rap die prop die in het gat stak waar de buis der stoof zat, gezien, rond gedraaidt en getrokke, den eerste keer lukte het niet, ik dacht me achteruit te trekken als ik die prop goed heb en den Trip heeft alles op zijn kadaver, maar t’ was mis. Die schauw was in geen twee jaar gekuist en wel 2 emmers gelijk ploefte het over onze kop de grond op. We kwamen er al erger vóór dan 2 schouw vagers. De club des dix mannen, altijd gedienstig, liepen om eemers water en borstels en op uw oogen open en toe erkende men de café en de mannen niet meer, zoo min dan ik en Robert in plaats van vet of boter te gebruike, zooals we gewoon waren te doen, namen we ook zeep en koud water en wierden we zwarter om zwarter. juist op dien oogenblik kwam de vrouw binnen en alle man was aan t lachen en met Cesar Heessens te zeggen: Gust is hier niet en ze zag me afkomen dacht ze weer een werk van Cesar, na uitleg was de bui over (…),

GUSTJE, DE KARABIJNSCHUTTER

Hier een ander sport waar ik deel van maakte: t‘ was de carabijnschutters Club des Dix, eerst bij den Thure Coppens kerkstraat en later bij mijn schoonbroeder Camiel Moens Brusselsestraat waar we door een buis schoten in zijn slaapkamer om den afstand regelmatig te kunnen zijn.

Ik maakte deel uit dier maatschappij van voor 14, heb er verscheidene feestjes en schietingen bijgewoond tot na 18, einde van den oorlog, met t’ ongelukkig gevolg waar ik nimmer wil over spreken (de dood van Gustjes eerste vrouw, jp) en ben verhuisd naar Londen,

ik wierd buitenlands eerelid gemaakt. De koningschieting greep plaats natuurlijk met een brokske eten er bij. ik wierd uitgenoodigd, mogt mee eten, maar niet mee schieten, t’ mocht geen buitenlands eerelid zijn

Ik kwam toch af, de leden met hun Koning aan t hoofd stonden me af te wachte aan de statie (…)  Het gevolg van die koningschieting zullen we maar daar late, t’is al te lang geleden en ben terug naar Londen gevaren.

Onder de carabijners waren bezondere goeie schutters, onder andere garde civiekmannen zooals R. Vertongen, Jène Vertongen, Cesar Heessens, Jef Heessens, Felix Heyvaert, Louike Lentdecker, Gustje Mestag, den Thuur om maar deze te noemen,

stond de club opgeschreven voor schietinge zooals bij Boeykens Huyvelde nabij den ijzere weg, d’oude en nieuwe kroon Zele of aan den anker café dicht bij t’ strùe huiske, t’ mocht nog naar de vlammende keskes voor paling zijn, allen hadden schrik van ons.

De schieting van Appels wil ik nog eens vernoemen, ik was toen nog in Londen, t’ volgende had zich voor gedaan bij Petje Camiel zooals men mijn schoonbroeder noemde, t’ was Appels kermis, schieting bij Sacré op t zand en kreeg een uitnoodiging om te komen schieten. In Londen bestaan er huizen waar alle sporten gedaan worden en ik daarheen, er waren juist 2 Engelsmans naar blazoen schieten met carabijn, 2 vlak in de roos en 1 dichtbij

ik vroeg me dit blazoen en stuur het op naar Dendermonde: Ge moogt me verwachte, zoo ben ik me hier aan t’ entraineeren, kom met dien trein in Dendermonde en de mannen stonden aan den trein en vertrokke gezaamentlijk naar Appels met bezoek aan eenigte kapelletjes. T’ was den toer aan Club des dix en omdat ik buitenlands eerelid was, moest ik eerst beginnen.

Pardon Heeren, wij in Londen zijn niet gewoon te werken, dit wordt voor ons gedaan, wil zoo goed zijn mijn carabijn te laden, ik was op dien oogenblik niet in staat het zelf te doen. dit wierd seffens gedaan, ik had nog al last om te viseeren, eenige kalseien tegen mijn voeten en ik stond vast en t was roos ook,

Ja, de mannen hadden er moed op, we moeten onze voorman volgen en ze deden het ook. De tweede ronde begon, t was wederom aan Gust, maar ik weigerde, ik zeg: ik ben hier niet gekomen om de boeren hunne centen uit hunne zak te schieten, maar ik wist heel goed dat ik het blazoen niet meer zou geraakt hebben. ten tweede, Cesar Heessens was me in mijn ooren komen blazen, hier over in de danstent is een Engelse en ik daar heen, t was bij Verstraeten, waarlijk er was een engelse die mee gekomen was met haar twee kameraadjes, Marta Geerinck die ze in Londen had leere kennen en Lewiske Huau. T’ was juist nen halve, dus voor niet, t is de moment om te probeere, we draaide rond en bleven ronddraaien en dat er van schieten niets meer in huis, kwam moet ge niet vragen. Maar dat we na dien alle gezaamtlijk naar huis zijn gegaan, was zeker.

Bij ondernemingen zegt men nog al eens: den dien of de geen heeft den eerste steen gelegd en zoo was het met Cesar die de weg tot de liefde heeft getoond en t’ is later mijn vrouw geworde.

GUSTJE, WIELRENNER EN WIELERSUPPORTER

Ik heb in Hamme zelf op de velodrom gereden vóór de beroemde koereurs Van Hauwaert, Stol de vliegende Hollander en de zot Buys, zoo als men toen Leon noemde. Het kuipke was nog niet vol of Gustje Mestag was al met een prim van 2 fr. weg, geschonken door Franske Roels, nen Hamse coereur die nog gekoppeld is geweest met De Neef van Lokeren

Het velorijden was ook mijn geliefkoost sport, vermits ik zelf op de velodroom van kareveld (in Sint-Jans-Molenbeek, jp) heb gereden op die kleine lattekes, er was geen koers of ik was er tegenwoordig

ik heb er Van Hauwaert, Lapize, zoo wel als Karelke Verbist, Aerts achter motors wete rijden en veel andere.

Parijs Brussel: aankomst op Berchem St. Agatha (…) waar ik Van Hauwaert zijn velo heb zien wegsmijten, toen hij op t laatste geklopt was door Lapize Men verkocht er reeds de photo van Van Hauwaert als overwinnaer, gans den doortocht hoorde men door de luidspreker Van Hauwaert, Van Hauw. en nog Van Hauwaert en al met eens op het plein Van Hauwaert met in zijn wiel Lapize, die op t laatste zijn wiel vooruitsmeet en won.

Bij ronde van Belgie reedt ik naar Antwerpen, Brussel en Oostende om de vóór match koersen te zien en terug na de aankomst gezien te hebben naar Dendermonde. Den arrivé in Oostende was gewonnen in de sprint toen ik er was door Vandenberghe.

Om een gedacht te geven dat ik zoo wat in alle sporten dée, is t’ volgende: t’ was de eerste maal dat de concoer in Luchtballonnen in Belgie plaats had, t was op het plein Berchem St. Agatha, t’ regende gans den dag, maar Gust bleef tog altijd daar en kwam maar terug naar Dendermonde, wanneer aangekondigd wierd: vertrek morgen om drie uur. En of ik er weer stond, want ik moest het vertrek zien

Berchem is voor mij een slecht aandenken, t was nen arrivé van de ronde van Belgie op Karreveld t’ was schrommeleik warm en om beschermd te zijn van de zon had ik ne parasol mee genomen, ik was al driemaal plat gevallen, veel tijd verspeeld, ik was geen kwartier voor de aankomst toen de eerste coereurs me voorbij vlogen, en ik kon niets anders doen dan bedrukkelijk naar huis keeren.

GUSTJE, DE KAATSER

Het kaatsspel in Dendermonde meer dan 50 jaar geleden

volgende ploeg wijd en zijt gekend als beste kaatsers ploeg: Veraerts sergeant in den depot, Camiel Moens slachter, Gabriel Baillon zoon der firma Baillon, Raymond Wielants kassier bij Heyvaert (…), Jules De Wolf koloniale waren, Fred Vermeir pachter en Mil Goossens, zoon van De Platte uit de Palais

De volgende ploeg was ook niet te verleggen: Mestag Leon mijn broer, Dieltjens Pierre vertegenwoordiger Firma De Bruyn, Louis De Lentdecker ijzermagazijn, Pierre Van Der Mijns brugge student in t’ Collège en kreeg altijd de toelating om mée te spelen van den Superior Ledoux, ne waal onderofficier bij de piotte, en Adjudant Vandermeir ook ne waal en bij de kanoniers.

En hier mijne ploeg: Gustje Mestag, Paulinus wachtmeester kanonier geboorte Denderbelle, de witte - zoo noemde men Louis De Rakker - brigadier bij de kanoniers, Fonske Goossens, de broer van Mil ook ne Platte uit de palais en onze vervanger, de kilo van St. Gilles stoker Machinist bij den ijzere weg

We zijn ook de ploeg die laatst aangebleven zijn van de 32 ploegen en die laatst gespeeld hebben op de Groote Markt

(naderhand zijn ze verhuisd naar de Kerkstraat vóór t collège)

We bleven dus met drie: Lebbeke, Hofstade en mijne ploeg, er wierd geloten, we komen eerst uit, dan Lebbeke, dus Hofstade viel in den hoed

we speelde dus tegen de ploeg van Hector Dubois, Honoré Mertens, Waegeman van Grembergen doch schoolmeester in Lebbeke, Uitersprot van Buggenhout geleende man, en Jef De Moor van Aalst, dien tijd mogt ge twee geleende mans nemen

We wierde bij t’ Comiteit geroepen die ook jurijleden waren: de Heere Octaaf en Charles De Leije, René Vertongen, René D’Hondt en Raymond Wielants

ze zouden gaarne hebben dat we de prijze konde afspelen tegen Hofstade en zegde: ge moet uw ploeg versterke, in plaats van kilo neemt Rieke Moens van Herdersem, wij zorgen er voor en t’ kost geen centiem.

Het wierd gedaan, we speelde, wonnen en de prijzen wierde afgespeeld. Dendermonde Hofstade.
Het is de laatste maal dat de wijme schermen vóór de vensters van t’ stadhuis zijn geplaatst, als ook deze van de W^we Bijl en dat de stedelijke harmonie op die houte kiosk voor kaatsspele heeft moete blaze.

Er was schrikkelijk veel volk, Hofstade had zich nog versterkt en kwam op met Jef Moreau, Fr. Verheijde (de slinke), Van Nest van Herp, Jef De Moor en de Lep van Aalst en mijn ploeg met Moens.

Fonske die altijd roeiman hadt gestaan, wilde absoluut kleine kier spelen, een plaats die ik gans mijn leven had gedaan, zelf jaren lang als vervanger bij de gebroeders Moortgat uit de boomwijk en waar ik verscheidene prijzen heb mee helpe winnen

ik stond mijn plaats af en t spel begon. Fons speelde slecht, maar wilde van geen verandere weten, we stonden 0-6, mil zijn broer sprong van tussen t volk, nam Fons hupt en geknupt op en zet hem op mijn plaats en ik kleine keer, t’ spel erneemt en we spelen 6-6 toen 7-6 en t 8^ste verliezen we, dus rust.

Moens gaat bij Moreau: in t kaatsspele was dit kat en hond. Jef, durf ge wedde dat Ge verloren zijt, maar Moreau durfde niet, t’ was nog goed afgeloope voor Henri, want we zijn er verloren met 14 spelen gelijk, en de laatste bal ging 2 maal om en weer, de Witte had maar zijn hand tege te legge, de kaats lag achter hem en slaat den bal over de meet, dus mauvaise en we waren verloren.

De stedelijke Harmonie had het lastig voor de laatste maal, want er moest 30 maal gespeeld worden, hetgeen na elk gewonne spel gebeurde, en zoo eindigde de kaatspelen op de Groote Markt tot tijdens den oorlog 14-18

GEVAARLIJKE TOESTANDEN TIJDENS WO II

Zoo was er ne Zondag foetbalmatch te Grembergen, t’ was vóór de middag, zwart Immy (vrouw die Gustje nogal eens inlicht over toekomstige Duitse acties, jp)  komt bij mij: Nonkel Gust, zegt ze, verwittigt uw vrienden, want er wordt control gemaakt door den duits op het plein, (…) ja, ik wist dat er verscheidene zouden gepakt worden, want er waren mannen die regelmatig de match bijwoonde en Gust was weer de velo op en de mannen gaan verwittigen niet naar Gremberegen te komen, er is control vandaag.

Rap geëten en naar Grembergen om deze te verwittigen van buite de stad, binds de match liep ik nog eens rond om te zien of ik geen achterblijvers zag.

De match was maar aan gang of Duits en zwarte deden hun verschijning op het plein en alles wierd afgesloten. (…)
of er mannen genomen zijn, weet ik niet, mijn dienst was gedaan zonder commandement en zonder witte brigade, man alléénlijk, eige voldoening.
En wilt ge nu nog eens weten wat ik nog deed binds den oorlog, wel te verstaan den 2^de, vraagt dan eens aan Victor Goossens, gepensioneerde onderofficier, hoe dikwijls per dag ik naar de radio kwam luisteren en we van kamer zijn moeten verhuizen en er goed nieuws kwam uit Frankrijk, hoe dikwijls Gustje Mestag ‘Ma Normandie’ zong dat men beneden (want we waren al op t’ eerste versukkeld met onze radio) dacht: t’ is Frankrijk dat zingt, kwam ik niet klaar bij de Fikke, ik walste weg naar Jef Bijl, zijn echte naam was Jef Van Damme, maar daar was het gevaarlijker, rechtover woonde Jan Verriest, ne zwarte, maar Jef trok het hem niet aan,

Goed nieuws? hij gaf volle gaz met den brabançone, ik had al wel te zeggen: kom het aan d’oore van Jan, we zitten er allemaal tussen, er was niets aan te doen.

ik dacht niets dan vrienden te tellen en toch was zulks niet waar, op zekeren dag kwam er nen naamlozen brief bij de veldgendarmerie astridlaan over mij, juist zooals binds den eersten oorlog met dit verschil toen wierd ik verwittigt door nen duitsen officier, zekere Bisshofs, die nevens mij zijn appartement had en niet kon lijden dat de belgen naamloze brieven stuurde en nu door nen agent van politie, die zijn orders moest gaan nemen. Den duits (…) had dien brief op zijn pupiter laten liggen en Verhas, want t was hij, had t’ volgende kunnen lezen: Het huis van Mestag moet dag en nacht bewaakt worden, t’ is lokaal der wite brigade en hij staat aan t hoofd

(…) Dus Verhas is direkt naar huis gegaan, zich in burger gezet en me komen verwittigen: Gust, als ge soms t’ een of t ander hebt uit England, maak het weg, want ge kunt al oogen blikke de duitse politseij krijgen

Het verbranden van papieren was het werk van de vrouw, beelde en t overige was het werk van Gust zijn hamer om het zoo klein mogelijk te maken, ne zak in en recht naar t land van den akker, alwaar ik de ransels van de brusselse garde civik mannen hadt ondergedolven die ze bij mij thuis hadden achtergelaten binds den oorlog 14-18.

Al mijn voorzorgen waren dus goed genomen dank zij Charel.

OVER OPERETTEGEZELSCHAP “KENTERING” TIJDENS WO II

Ik durf verzekeren dat Kentering een club is buiten alle politiek en ik er geen deel zou hebben van gemaakt in geval het tegen overgestelde, sedert den oorlog 14 heb ik niets anders deel uitgemaakt dan van onpartijdige maatschappijen en altijd de meeste vriendschap mèe ondervonden, en zóo is Kentering ook

Met hart en ziel was ik spelend lid zoo lang ik kon, en met groot spijt heb ik moeten stop zeggen, er blijven me nog de zoete herinneringen over van herhalingen en vertooningen en ik hoop dat men iemand in de maatschappij zal vinden die Gustje zal kunnen vervangen in geval van tombola en kaarten verkoopen, dit is mijn vurigste en laatste wens.

Ik herinner me nog heel goed ons vertooninge binds den laatste oorlog in Moerzeke, regen, kar en paard, t’ water meer binnen dan buiten, en we moesten er toch door, kaarte verkocht, de zaal bom vol, we speelde ‘Hare Hoogheid wil niet trouwen’, onze naam was ginder gemaakt en hadde ne schromelijke groote bijval en zoo dikwijls we naar Moerzeke vertooning kwamen geven, hoorde men anders niet dan t is de groep van t’ Prinseske en Erna. Het volk was ten uiterste tevrede, maar wij niet, we moesten terug naar de stad met een vlaag regen op onze cadaver.

De volgende keer was het slechter, we waren aan t’ spelen, was het nu ‘Gasparone’ of ‘de Graaf Van De Luxemburg’, juist durf ik het niet zegge, maar wat ik weet dat het den tijd was van de vliegende bommen en de zaal weer stampvol, ik was juist op de koer toen er nen bom overkwam en ontplofte in Baesrode, ik had het goed gehoord, zweeg om geen paniek te verwekken, maar verwittigde toch de spelers en t is maar na het einde dat het publiek geweten heeft wat er voor gevallen was.

Daar kentering de eenigste operette gezelschap hier in de stad was en met eige volk speelde, zoo als George Dierickx, Fredje Lentdecker, de Vander, Antoinette en Celineke De Deijn om maar deze te noemen en onder t’ Voorzitterschap van mijne vriend Willem De Decker, broeder Alexis en Pa Armand en kentering altijd onder de beste vriendsbanden werkten, waren we hier de geliefkoze en overal welkom zoo als in Schoonaerde, Berlaere, Baesrode, Appels, Lebbeke, Zele waar we ook eens van de oorlogsbrokke hebben gedeeld. (…)

Welke moed die maatschappij gehad heeft om den oorlog door te brengen. Vooreerst t’ was om ontspanning te bezorgen voor het volk en door ons volk, we mochte geen ander stukken spelen dan gecensureerde, vooral geen joodse of Franse schrijvers, voor herhalingen moesten we toelating hebben om later op straat te zijn, want we hadden toen twee leden uit Lebbeke, ik zal ze hier maar noemen: t was onze Jan en Hector, t waren onze beste oppassers niet tegenstaande ze begonnen als figuranten en later als acteurs In alle weer en het zij regen, wind, hagel, sneeuw, vorst, ons Lebbekaars waren daar en altijd van de eerste, ik heb ze nog wete komen bij ijzel met hun kousen over hun schoenen zonder morren omdat de leden van de stad niet waren opgekomen

(…) Ne volgende avond waren we terug aan t’ repeteeren, t’ was in de Roxy, toen vliegers overkwamen en hun eitjes liete vallen, juist achter de statie, al ons spelers waren ook verdwenen, ik stond nog alleen in de zaal, ik dacht: de kelders zijn groot genoeg, ze zullen daar wel schuil vinden en ik blijf hier.

Zekeren avond gaven we vertooning in Zele, prachtig weer, t’ was weer t’ zelfde spel met de vliegers, de vertooning liep ten einde, alles was ingepakt en t’ was of Dendermonde stond in brand, schooner vuurwerk kon men zich niet voorstellen, we vertrokken met kloppend hart en buiten Zele (…) vernamen we maar eerst dat het t’ afweergeschut van Antwerpen was dat naar de vliegers der bondgenoten schoot en toch ging kentering zijn weg voort. (…)

De vertooning in schoonaarde t’ was op ne Maandag, een autocar was aangesproken en in pan gevallen, van schoonaarde telefoneerde men gestadig: waar blijft Kentering, t’ volk is ongeduldig en wij van hier zonder nieuws van de garagist, ik stuurde Nancy, mijn vrouw, bij den overste der Engelse - hier waren we al bevrijdt - ons geval uitgelegd en er wierden aanstonds twee chauffeurs gecommandeerd die moesten gratis de reis naar schoonaerde doen. Binds den tijd dat de chauffeurs om de wagens waren, was men bezig met grimeeren aan deze die eerst moesten opkomen, alsook de kostumeering en we kwamen juist in tijds binnen, want ne gewone chauffeur zou in zoo een record tijd dien afstand niet kunnen berijkt hebben. De plank op en aan den trok en alles liep goed van stapel.

BRADERIE IN DE DIJKSTRAAT

De braderij in de Dijkstraat, daar kan M^r De Herde best over mêespreken, hij was toen Voorzitter van het comiteit en is me komen vragen: Gustje, uw harmonie is onpartijdig, zou ik niet mogen rekenen op uwe medewerking
 en mijn antwoord was: welken dag en uur, mijn mannen zullen er tegenwoordig zijn,
tot wanneer moeten ze spelen, moest ik niet vragen, mijn artiste vroegen niet beter zoo lang mogelijk muziek maken, hier moet ik bij voegen M^r De Herde had mijnen tamboerslager, Emiel Van Gool, al aangesproken en was al verzekerd van den uitslag.
Het huis nevens Pier Coppens, ne verkens slachter, stond leeg, wierd ingericht om concert te geven met uitzending per radio, ik en nog eenige vrienden lieten eenige liedjes horen als afwisseling en na ons volledig program uitgevoerd te hebben, maakte we een wandelconcert in de wijk langs alle kanten toegewijfd.

Hoe lang dit heeft geduurd, weet ik niet en aan den Heer Bestuurder van de Banque d’Alost wil ik dit niet gaan vrage, het is toch al zoo lang geleden en sedert dien tijd heeft dien vent al zoo veel aan zijn ooren gehad.

Het heeft niet lang geduurd of ik had weer zijn bezoek, ge moet me nog eens uit den nood helpen, t’ was Mijnheer August, de passerel moet ingehuldigd worden, er zijn volksspelen, zonder muziek gaat dat niet. (…) ik had zelf niet noodig mijn muziekanten te raadplegen, zeg me datum en uur en ge moogt op ons rekenen.

Bij de inhuldiging op gestelde uur kwam Gustje al spelende met de Marche Sambre et Meuse aan bij M^r De Herde waar het comiteit ons stond af te wachten en stoetsgewijze naar de passerel, alwaar Heer Alfons Goossens het lint doorsnee onder t spelen van den brabançon. Na t einde van de ceremonie wierd er door mijn harmonie een aubade aan den Heer Voorzitter en leden van t’ comiteit gebracht, de gevolge kunt ge zelf wel denken, telken male er een potje wierd gedronken met muziek rond astridlaan, dijkstraat en Bogaerdstraat wierd er gesignaleerd voor de volgende café, altijd nieuw leven in de wijk.
In de Veerstraat hadden ze ook volksfeesten ingericht, maar van niets en over niets gesproken en op hun program stond hulde betoon aan Peeke Mertens, den oudsten inwoner van de Veerstraat,
die dachten t is gedaan met de passerel, dat muziek komt bij ons, niemand was aangesproken en ik was in regel met de kant Bogaerdstraat en volgde wat me was opgelegd. Het comiteit met muziekanten waren ons goed aan t amuseeren bij Irène Bal tot Guillaume Pets kwam binne gestormd met een franse coleire: eh wel, waar blijfde, we wachte al zoo lang.

Wat schilt er, man?

waar blijft die serenade van Peeke.

Wie hebt u er voor aangesproken en ik ben in accoord met den Heer Bestuurder voor deze kant. Ik moet nog een aubade geven aan Jean De Groote en t’ word toegestaan; komen we naar de Veerstraat, maar eerst ne kleinen halt Kasteelstraat bij P. Rooms

en alzoo kwam alles in orde en iedereen tevreden.