Carnaval 2020...

Uit de jaren zestig...

1960... Circus in de stad...

Winters zicht op de Schelde aan de Killeweg - 1969.

Vacature stedelijke politie - 1962.

Een stukje natuur aan de Kalendijk (november 2019)...

Een stukje natuur aan de Kalendijk (november 2019)...

Achter het stadhuis en in de schaduw van het justitiepaleis staat nog steeds 'Manneke Vis'...

Dragers van de Gildenreuzen in de jaren tachtig...

1990... Vissen aan de Brusselse Forten...

Tekening van 't Saske...

Een mooi stukje groen in de Bijlokestraat... In de volksmond wordt dit de pit van de Lathouwer genoemd...

31 juli1969..., hoewel toen de stoomtrein al een museumstuk was reed dit exemplaar voor een bepaalde gelegenheid van Oostende naar Leuven via het station van Dendermonde...

Een pull tegen de koude??? Neen, het betreft een onderdeel van het project

De kunstenaars Staf Vinck en Martin Claessens hebben de bomen in de Kerkstraat een kleurrijk jasje gegeven (september 2019).

Van half de zestiger jaren tot 1999 bewoonden mijn ouders de conciërgewoning van het statige justitiepaleis te Dendermonde. Het woongedeelte was ondergebracht op de gelijkvloerse verdieping. De ingang was, zoals mijn in de volksmond zei: "langst de kant van de post" (toen nog gevestigd in hetzelfde gebouw in een afgesloten gedeelte - Franz Courtensstraat). Zelf sleet ik er een groot deel van mijn jeugd...

Beide foto's tonen het gedeelte waar de conciërgewoning was.

Jeggpap met buitenlandse gast in de bloemencorso van Sint-Gillis (eind zestiger jaren, begin zeventiger jaren?).

Met Miel Leybaert, Luc Van Hoeteghem, Paul Van Den Durpel, een buitenlandse gast, Bert Heuvinck en Alajos Van Peteghem.

Ballons boven de stad (november 2018)...

(Foto's F. Beeckman)

Van tekenaar Guy...

Noodwoningen te Dendermonde.

Een stil beeld...

Een verhaal van vroeger...

(Ingezonden door R. De Bock)

Waar de Begijnhoflaan een knik maakt, stond - en staat nog altijd - de statige woning van het gezin Pien. Vergeleken met de bewoners van de Sint-Rochusbuurt, was mijnheer Pien een welstellend man. Hij deed in Verzekeringen en alvorens je bij hem kon aankloppen op de voordeur, moest je eerst door een smeedijzeren poort, doorheen een geurige tuin met bloemen en voorbij een grote kersenboom. En die kersenboom was nu precies datgene waar wij als kind zo interesse in hadden. Nog meer dan in mijnheer Pien zijn dochters. In de zomer droeg die boom joekels van kersen waar je ‘t water van in de mond kreeg als je ’r gewoon al naar keek. Erbij komen was moeilijk omdat ‘den hof van Pien’ ommuurd was. Onze aanval op de verleidelijke vruchten bestond erin om langs de Rommelaarsluis op de muur te geraken en zo verder te klauteren tot bij de boom en daar een tak af te breken en met de buit op onze stappen terug te keren. Maar op een dag had Pien het gezien. Onze klauwende handen waren nog maar pas uitgestoken of daar zwaaide de voordeur open en Pien stormde naar buiten.
‘Hela kom eens naar beneden!’ riep hij.
Wij kropen uit de boom en met gebogen hoofd ondergingen we een bolwassing.
‘Zijt gij niet ene van De Bock?’ vroeg hij streng. ‘Wat doet gij in mijne hof?’
‘Kersen eten, mijnheer Pien’ zei ik.
‘Awel manneke’ zei hij, ik wil niet dat ge ooit nog kersen pikt, hebt ge mij gehoord?’
‘Als ge goesting hebt in kersen’ zei hij ‘dan komt ge eens bellen en dan moogt in mijn boom kersen eten zoveel ge wilt, maar ge moogt er geen meepakken, akkoord ?’
‘Ja, mijnheer Pien’ zei ik.
Maar ik heb nooit nog een kers geplukt in den hof van Pien. Noch ergens anders.
Ik was betrapt geweest en mijn goesting was over.