Zondag 23 oktober 2005
Wie is de verloren generatie?
In
de krant van vandaag lees ik statistieken over "de generaties" met
name, de jongeren, de veertigers, ook wel de verloren generatie genoemd
en de ouderen. Die waartoe ikzelf behoor wordt bestempeld als
"de protestgeneratie". Inderdaad waren wij vroeger allemaal bezield om "de oude zakken" te leren dat het met de wereld veel beter kon.
Als ik nu rondom mij het egoisme zie kan ik alleen maar besluiten dat het ergens misgelopen is, in plaats van de wereld te verbeteren hadden wij er beter aan gedaan om onze kinderen een goede en degelijk basis te geven zodat vanzelf een meer opener en sociale samenleving zou onstaan zijn.
Er is geen respect meer voor anderen, enkel waar men zich zelf goed bij voelt telt nog als norm. Zo kwam ik onlangs naar mijn werk gefietst, op een gegeven moment moet ik de bocht om, de halve baan staat verspert, enkele jongeren staan daar leukweg te keuvelen, ze waren elkaar daar tegengekomen en vonden het niet nodig om aan de kant hun conversatie verder te zetten.
Gelijkaardige situaties zie ik dagelijks.
Winkelkarren die een nauwe doorgang versperren want ze moeten daar juist zijn, als je vraagt om te mogen passeren wordt je gewoon afgesnauwd.
Auto's die de baan afsluiten omdat ze een vriend tegen kwamen waar ze absoluut een praatje moesten mee maken. Fietsers die de halve weg in beslag nemen, luidruchtige stereo's in een wijk, voertuigen die staan of rijden waar ze niets te zoeken hebben. Snoeppapier, bier- en frisdankblikjes achteloos zomaar weggeworpen.
Wat ook opvalt is dat het steeds een ander is die schuld heeft, een ander die steeds moet uitwijken, steeds wordt de confrontatie aangegaan zonder ook maar één moment te overwegen dat men zelf verkeerd bezig is.
Het ergst van al is dat iedereen er over klaagt en niemand een poging doet om er iets aan te veranderen.
Dit laat het ergste vrezen voor de toekomst, aangezien publieke figuren die beter zouden moeten weten, nu ook al de leeftijdsgroepen tegen elkaar opzetten.
Stevenen we af op een "verloren" samenleving in plaats van een "verloren" generatie?
"de protestgeneratie". Inderdaad waren wij vroeger allemaal bezield om "de oude zakken" te leren dat het met de wereld veel beter kon.
Als ik nu rondom mij het egoisme zie kan ik alleen maar besluiten dat het ergens misgelopen is, in plaats van de wereld te verbeteren hadden wij er beter aan gedaan om onze kinderen een goede en degelijk basis te geven zodat vanzelf een meer opener en sociale samenleving zou onstaan zijn.
Er is geen respect meer voor anderen, enkel waar men zich zelf goed bij voelt telt nog als norm. Zo kwam ik onlangs naar mijn werk gefietst, op een gegeven moment moet ik de bocht om, de halve baan staat verspert, enkele jongeren staan daar leukweg te keuvelen, ze waren elkaar daar tegengekomen en vonden het niet nodig om aan de kant hun conversatie verder te zetten.
Gelijkaardige situaties zie ik dagelijks.
Winkelkarren die een nauwe doorgang versperren want ze moeten daar juist zijn, als je vraagt om te mogen passeren wordt je gewoon afgesnauwd.
Auto's die de baan afsluiten omdat ze een vriend tegen kwamen waar ze absoluut een praatje moesten mee maken. Fietsers die de halve weg in beslag nemen, luidruchtige stereo's in een wijk, voertuigen die staan of rijden waar ze niets te zoeken hebben. Snoeppapier, bier- en frisdankblikjes achteloos zomaar weggeworpen.
Wat ook opvalt is dat het steeds een ander is die schuld heeft, een ander die steeds moet uitwijken, steeds wordt de confrontatie aangegaan zonder ook maar één moment te overwegen dat men zelf verkeerd bezig is.
Het ergst van al is dat iedereen er over klaagt en niemand een poging doet om er iets aan te veranderen.
Dit laat het ergste vrezen voor de toekomst, aangezien publieke figuren die beter zouden moeten weten, nu ook al de leeftijdsgroepen tegen elkaar opzetten.
Stevenen we af op een "verloren" samenleving in plaats van een "verloren" generatie?