uitspraak van Jacques Brel tijdens een intervieuw

Toen hij uit Spandau kwam en zich moest meten met het 'ware leven', zoals hij het noemde, werd hij zeer kwetsbaar.

(Uit het boek: "Albert Speer"  van Gitta Sereny)

... is misschien wel de meest deugdzame persoon die ik ken. Zij heeft zo 'n tien jaar van haar leven gegeven om haar vader op te beuren tijdens zijn gevangenschap in Spandau.

(Uit het boek: "Albert Speer"  van Gitta Sereny)

Zijn eigen verhouding met de kinderen was heel formeel. .... / ... Ze schudden elkaar de hand zonder elkaar verder aan te raken. .. / .. Het leek alsof ze het woord 'vader' niet over hun lippen konden krijgen. .. / .. De spanning tussen hen was verschrikkelijk. .. / .. 

"Een paar kleine meisjes noemen me opa en beschouwen me als een ... ouwe zeur. .. / .. Het lijkt erop dat bij een paar van de anderen nog niet alles verpest is, maar over het algemeen is het te laat."

"Het was onmogelijk het met ze uit te praten", zei hij.

(Uit het boek: "Albert Speer" van Gitta Sereny)

Jesús de Rosario: La Paz que llevo dentro (rondeña) door Jesús de Rosario, gitaar - Karonte Distribuciones 7711 - [0:04:22] ---> een nummer uit onderstaande cd;

[CD]       Recomendado

Real Audio sample

klik op de link en (als de verbinding werkt) krijg je een heel mooi stukje muziek


http://www.youtube.com/watch?v=mosg6v6qDM0

De voorzitter van de medische commissie van de Fifa, Michel D'Hooghe, ‘misbruikt de Wereldgezondheidsorganisatie'. Dat Michel D'Hooghe met hart en ziel de vaccinatie van voetballers blijft verdedigen, brengt hemzelf steeds meer in nauwe schoentjes.

D'Hooghe belichaamt dat geld voor de ethiek komt. alle schone schijn kan dat niet verhullen op momenten dat het menens is.

 

Als je schept voel je jezelf, voel je dat je bestaat

We dansten het ene nummer na het andere, zonder te stoppen, een milonga die haar sierlijke bevalligheid nog meer benadrukte en diverse tango's van Pugliese die haar even met hun droeve dweepzucht leken te overrompelen. Ik weet niet hoelang we er zijn gebleven, want de tijd die een klok aangeeft is een ander soort tijd.
 
Op een gegeven ogenblik dook er naast ons een Afrikaanse jongen op, zo'n straatventer die ineens voor je staat met een enorme bos rode rozen in zijn armen. Er lag een witte glimlach op zijn gezicht. Hij leek doodvermoeid van alle afwijzingen van stelletjes in dure restaurants en cafés die de andere kant op kijken zodra ze hem zien. Als gefascineerd keek zij naar de bloemen. Een aarzelend lachje verscheen op haar lippen, zo rood als de rozen die de jongen aanbood. Zonder mijn arm om haar middel los te laten stak ik mijn hand in mijn broekzak, haalde er twee briefjes uit en stak ze hem glimlachend toe. Hij keek weer naar de bos bloemen. Alsof de keus heel moeilijk was, haalde hij er een gave, bijna nog dichte roos uit en overhandigde die aan haar.
 
(uit de roman : "Tangohart" van Elia Barceló)

Een communicatie met God (het Leven) via de vijf zintuigen. Geen uitschakeling van het lichaam dus. Je moet geen schim zijn van jezelf om tot God te komen. Geen 'etherische mens', maar een mens die geaard, geworteld is.

Ons lichaam is de beste vriend van onze ziel en onze zintuigen zijn heilige poorten.

Door het aardse (te omhelzen) kom je tot het hemelse.