allerheiligen

Onwezenlijke stilte
kleurige bloemen troosten niet
ze huilen mee.
Stenen dekken pijn en eenzaamheid toe
mensen om me heen
ze zijn dichtbij maar toch veraf
we zijn een in ons verdriet.
Ergens ligt nog de as
overschot van een armoedig bestaan
maar binnen in mij
brandt nog haar vuur.
Haar foto met een van haar gelukkige dagen
kleeft gekruld tegen de pc.
In de zon onder een parasol
hoor ik nog haar lach.
Meanders Gedicht van de Maand van januari 1999




















