Kant en poëzie

Aronskelk

Een aronskelk op ons terras pochte

dat hij de prontste was:

lelieblank en strak van vel

’n stevige stengel, ‘n stamper fel.

En wekenlang zonder verpinken,

stond hij kaarsrecht daar te blinken.

Tot een kanten exemplaar

wees op een jammerlijk gevaar:

Bloempjes verwelken en scheepjes vergaan

maar een mooi kantje blijft eeuwig bestaan.

Maaike Reynders