Archief

    .     .

Foto’s maken, hoe leuk kan dat zijn, maar vaak echter ook confronterend.

Elke foto heeft een inhoud, bepaalde waarde en betekenis.

De waarde en de inhoud bepalen gezamenlijk wat het met je doet en de betekenis geeft je een richting aan waar je over na kunt denken.

Elke richting wordt gevoelsmatig gestuurd door eerdere ervaringen en het moment waar je in zit.

Deze ervaringen blijven in je systeem zitten. Gevoelig als ze zijn, verdrietig, pijnlijk, vrolijk, opbeurend, krachtvol en in sommige gevallen ontkrachtend.

Het is als een waarschuwing, een lering welke zegt dat er iets is wat je raakt en deze te vertalen hebt. Een vertaling waarbij de aanraking van de situatie, jou reflectie en het feit dat je geconfronteerd wordt met een of meerdere emoties ertoe doen.

Deze emotie(s) zal (zullen) je ertoe bewegen je proces gestalte te geven, te aanvaarden en tevens een antwoord te kunnen geven op dat, wat er in dat ogenblik in je op komt.

Een aanvaarding van jouw reflectie die jou in het proces stappen laat maken, om deze meer vorm te kunnen geven en zorgt voor het verder ontwikkelen van je “eigen ik”.

Zet jij je negatieven zelf om in mooie betekenisvolle foto’s…?

Werken, omdat je moet overleven...

Werken, omdat je het leuk vindt...

Werken, omdat het een soort passie is...

Werken, omdat het je voldoening geeft...

Vriendschap, omdat het er is...

Genegenheid, daar waar het hoort te zijn...

Warmte, omdat je het kunt delen...

Geborgenheid, omdat je dan kwetsbaar kunt zijn...

Luisteren naar anderen...

Tijd nemen voor anderen...

Begrepen worden door anderen...

Begrip tonen...

Samen kunnen huilen en lachen...

Om helemaal jezelf "te mogen zijn".

Allemaal "prestaties" in en van het leven die nodig zijn om te kunnen groeien. Prestaties die tijd, geduld en ruimte nodig hebben.

Tijd, om te ontwikkelen, te vormen tot iets dat gewoon en toch ook weer bijzonder is.

Geduld om te mogen ervaren en te voelen wat groei is en daarbij na te kunnen denken, hoe deze groei jou ontwikkeld.

Ruimte, om bewegingen te maken, die het beste bij je passen en dit pad te kunt bewandelen.

"Waardering" is een motivatie, er is geen enkele andere stimulans dan een ander datgene te geven, waardoor hij/zij verder kan groeien.

Het woord zegt het al; WAARDE, omdat het echt de moeite waard is om het te geven en te mogen ontvangen. RING, het heeft de werking van een cirkel, het komt ergens altijd wel op een bepaalde manier bij je terug...zodat het cirkeltje weer rond is...

***

Mitch Peters

Het Aramese Onze Vader
De oorspronkelijke taal van het Onze Vader is Aramees.

Deze taal werd 2000 jaar geleden in Palestina door Jezus gesproken. Het gebed in de Aramese taal is in zijn oorsprong één grote klankmeditatie:

Abwoen d'bwasjemaja
Net Kadesj sjemach
Teetee malkoetach
Nechv-wee tsevjanach ajkanna d'bwasjemaja af b'arha
Habwlan lachma d'soenkchanan jaomana
Wasjbwokchlan chaoebween (wachtagheen)
Ajkanna daf gh'nan sjbwo-kchan l'ghajabween
Wela taglanl'nesjoena, Ella patsan min biesje
Metol dilachie malkoeta, waghajla watesj-boechta, l'ohlam almien
Amien°

  .

Hendrik reikte mij deze twee aan

">

erg mooi

ik lees net:

Het is nog donker buiten en het diepgewortelde gevoel om te gaan schilderen begint weer te borrelen.

Schilderen voor mij gaat over mijn leven, de streken die neerkomen, zijn vanuit mijn zielgevoel op het doek terecht gekomen.

Door het schilderen leer ik ook veel over mezelf en wanneer een schilderij dan ook bij mij af is, of ik neem tussendoor een dag(en) pauze dan zijn er de woorden voor mezelf:

'Dit is het voor nu en meer hoeft er nu niet te zijn'.

en zo werkt dit dus ook voor mij

Bewustworden- ontwaken.

Mijn briefwisseling

hoe mooi om zomaar met een ander van gedachte te kunnen wisselen

hoe beleven wij onze wereld waarin we leven

vanmorgen kreeg ik dit:

***

Voelt het niet aan alsof jij in de bioscoop zit en je naar een film kijkt, dat je leven noemt. Maar jij en ik zijn het centrum van dit alles.

De film wordt niet buiten ons afgespeeld, dat is de illusie van de projectie, maar in ons.

Tijd en ruimte behoren bij de film. Ikzelf bevind mij in iets grenzeloos, ik kan geen begin of einde vinden.

Het is gewoon, en dat 'is' kent zichzelf, maar het kent ook de film door mij, de realiteit die ik gecreeerd heb door mijn verleden.

Dat is hoe deze wereld gecreeerd wordt.

Dit youtube filmpje trekt mij bijna direct uit deze film en nu zit ik hier mijzelf te bedienen met dat wat ik geleerd heb en per definitie tot het verleden behoort.

Wat mij ooit als persoon is overkomen, is totaal zonder betekenis. Het is gewoon die film. Ik ben en als zodanig verander ik nooit, ook niet als er iets ergs in de film met mij gebeurt.

Er is wel een compassie, een oneindige liefde, voor mij als persoon in die film en dat ervaar ik steeds meer en meer.

Als ik terugval in mijn film, dan zit ik er echt in.

Nu ben ik er even uitgestapt.

De advaita leraren zeggen, doe een stap opzij, opdat de zon kan schijnen.

Weet je Karin, we moet eerlijk tegen onszelf zijn en het liefst ook tegen anderen, en geen waarde hechten aan dat wat je hebt of denkt te zijn. Zie het als een verhaal en schaam je er niet voor.

Dat is waarde geven aan iets en materialiseert in jou en in mij. Het maakt mij 'zwaarder' en trekt mij in dit drama van het leven.

Verlost van het gewicht van het verleden, door er geen gewicht aan toe te kennen, maken wij de weg vrij voor de toeschouwer die wij zijn en laten we liefde toe in onszelf en de wereld om ons heen.

Liefs,

    .     .

Een ding weten we zeker over het leven:

we gaan allemaal een keer dood.

Ons lichaam sterft, maar ons bewustzijn, onze essentie blijft.

En toch is de dood een van de grootste gebeurtenissen in ons leven.

De dood is de drempel waar we allemaal een keer over heen moeten stappen. 
Daarom is het dus ook belangrijk voor mij

om tijdens mijn leven bekend te raken met het ervaren van mijn essentie, de Bron, en erover te delen .....

">

 En in het persoonlijke geeft kracht uit de Bron,

mij ook de nodige ondersteuning,

wanneer ik er open voor blijf staan..

Het leven draagt je

 Staak je pogingen maar om dingen los te laten.

Je hoeft helemaal niets los te laten.

Loslaten kun je niet ‘doen’, onmogelijk!

Hoe meer je iets probeert los te laten,

hoe meer je eraan vast komt te zitten.

Maar als je bereid bent de dingen die je

graag los zou willen laten totaal te ervaren,

dan zullen ze jou loslaten. 

***

 Erik van Zuydam

Hoeveel erkenning en waardering je ook krijgt

van de ander; het zal nooit genoeg zijn,

want waar geluk komt niet voort

uit de goedkeuring van anderen.