Samen wandelen wij langs het strand.
En maken twee paar sporen in het zand,
en vergeten alles om ons heen.
Samen kijken wij naar dezelfde maan,
en wanen ons alleen.

Jij wilt een schelpje pakken,
maar 't bukken lukt niet meer zo
Je linkse knie is versleten,
en je rug doet ook zeer.

Samen wandelen wij langzaam verder.
De twee paar voetsporen achter ons latent,
ik pak stilletjes jouw hand.
Woorden hebben we niet nodig,
Er is gewoon die sterke band.

Wij kijken hoe de maan ondergaat.
En wij vinden alles prachtig.
'T gaat langzaam jij bent geen twintig meer.
En ik ben ook niet zo dartel meer.

En hier zeg ik!

Ho! Hilda niet te ver vooruit dromen.

Maar als het ons gegeven is,
zoals boven staat beschreven.
Zo over een aantal jaren,
dan hebben we nog een heel mooi leven ...
©Hilda

't Verlaten tuintje staat vol bloemen
Vol rozen en vergeet-mij-nietjes
En niemand die er aan komt rieken
Of mij 't kaboutertje beziet.

Mijn stenen baard is afgebroken
Mijn pinnemuts is zonder pin
Mijn jas verkleurd door de regen
Ik sta nog recht maar heeft het nog zin.

Hoe lang reeds leef ik in dit tuintje
De meisje waarvoor ik ben gekocht
Is volwassene geworden en getrouwd
Zij heeft mij nooit meer bezocht.

Waar is de tijd dat zij hier speelde
Waar is de tijd dat zij hier zong
Ja alles gaat voorbij in 't leven
Een dwerg van steen blijft ook niet jong...
© Hilda

Dit kleine meisje was weerloos,
en kon er niet tussen uit,
Jammer dat kleine kinderen vaak
worden misbruikt,
Voor een tweestrijd tussen de
beide ouders,
Met de dood als gevolg
't is een droevig eind,
Dit werd haar aangedaan door
haar eigen vader,
Hij sleurde zijn jongste mee die
kille dood in,
Nooit zullen we weten wat er
echt scheelde,
Wat hem bezielde een onschuldig
kind van het leven te beroven,
Ze was amper 5 jaar en had nog
een heel leventje voor haar,
©Hilda

Ik denkt dat niemand het ziet,
maar in mijn ogen zie ik pijn en verdriet.
Ik ben dikwijls gekwetst keer op keer,
en dat doet mij telkens heel erg veel zeer.

Belachelijk gemaakt uitgelachen en bespot,
dat maakte mijn hart van binnen kapot.
Nu is het nog maar een splinter van wat het is geweest,
mijn hart nu is van steen en wild gelijk een beest .

Een grote muur ondoordringbaar hoog en voos,
maakt al mijn gevoelens grauw en kleurloos.
Maar af en toe raakt er een steentje los,
en schijnt er een lichtstraaltje door het donkere bos.

Maar als ik probeer naar binnen te kijken,
dan ga ik mij direct ontwijken.
Ren ik weer snel en hard heen,
weer veilig achter die muur van steen.

Ik weet het ik mag niet zo denken,
er zijn mensen genoeg die aandacht.
En hun liefde aan mij willen schenken,
maar als ik dan weer in de spiegel kijk.
En zie mijn kinderen dan kan ik zeggen ik ben rijk.

Ik mag het nu niet opgeven,
er is nog zoveel moois om voor te leven.
Ik kan niet vluchten, ik weet toch niet waar heen,
dus sloop ik die muur om mij heen steen per steen...
©Hilda