
De beelden uit mijn kinderjaren wou ik eigenlijk beeindigen met de dood van mijn moeder, maar gezien in het licht van de voortdurende beschuldigingen van katholieke priesters van misbruik in de pers, voel ik mij genoodzaakt er toch nog een bijdrag aan toe te voegen. Het lijkt er wel op dat sommige personen de paus persoonlijk zouden willen beschuldigen. Het valt echter wel op, dat dat vele zulke schandalen die nu ook aan het licht kwamen in niet katholieke internaten in Duitsland in onze vaderlandse pers niet of weinig vermeldt werden. Zo langzaam krijg ik de indruk dat er een systeem achter deze aanvallen op de Katholieke Kerk schuilt. Ik heb in mijn blog al eens de mening geuit, dat homosexualiteit en pederastie niet ver van elkaar verwijderd zijn, ik meen niet pedofilie want pedofielen zijn mensen, zowel vrouwen als mannen, die misbruik maken van kleine kinderen die zich daartegen niet weren kunnen. Pederasten zijn mensen die sex willen met puberterende jongens, doorgaans tussen twaalf en achtien jaar, als deze jongens eenmaal echter de typisch mannelijke lichamelijke vormen aannemen houdt het interesse van de pederast op. In deze gevallen gaat het meestal in de beschuldigingen van priesters. Nu kan ik mij zeer goed voorstellen, dat in het verleden sommige homoxeuelen voor het priesterschap gekozen hebben omdat zij daardoor hun geaardheid konden verbergen, de priester moest en moet noch steeds in celibaat leven.
Tot daartoe mijn inleiding.
Als tienjarige kwam ik dus samen met, mijn vijf jaar jongere broer Frans , in het jongenstehuis van de eerwaarde heer Cornelis in Niel. Ik was een zeer opstandige jongen geworden, men had mij tenslotte alles genomen, mijn moeder was dood en mijn vader zat als voormalige Fabriekswachter in de koolmijnen van Eisden als dwangarbeider.
Het was in Niel niet schlecht, maar de huiselijke vertrouwde sfeer en de genegenheid ontbrak. Tijdens het schooljaar niet, want ik was zeer leergierig, maar tijdens de vakantiemaanden liep ik regelmatig weg, soms was ik wel een week lang onderweg, waarnaartoe dat weet ik niet. Ik herinner mij nog wel, dat ik in Eisden urenlang voor de prikkeldraad heb gestaan in de hoop mijn vader te zien, wat natuurlijk niet mogelijk was.
Ik moet wel eerlijkheidshalve toegeven, dat ik af en toe een fiets leende. Uiteindelijk werd ik dan steeds weer door de politie of door de gendarmen ergens opgepakt en dan kwam ik steeds weer bij de toenmalige kinderrechter dhr. Vermeire in Antwerpen terrecht. Deze kinderrechter maakte toen eens de E.H. Cornelis daarop opmerksaam dat mij de vaderfiguur ontbrak. De E.H.Cornelis nam dat zeer ter harte, bij de volgende schoolvakantie nam hij mij mee naar Mechelen, waar hij ook een tehuis had op de Wolmarkt, tegenover het aartsbisschoppelijk paleis. In Mechelen waren echter alleen maar oudere jongens en de E.Heer Cornelis wou niet dat ik met deze oudere jongens in contact kwam en hij zal wel geweten hebben waarom niet. Hij liet in zijn slaapkamer die trouwens zeer groot was, aan de andere kant een extra bed voor mij neerzetten. Over dag mocht ik vrij in Mechelen rondlopen, maar om vijf uur moest ik thuis zijn. De maaltijden genood ik steeds met hem samen. Ik kan hier in eer en geweten getuigen, dat de E.Heer Cornelis mij nooit op een of andere onzedelijke wijze benaderd heeft, hij legde wel eens zijn arm om mijn schouders, zoals elke echte vader dat doet en als ik reeds in mijn bed lag drukte hij vaderlijk een kruisje op mijn voorhoofd zoals vroeger mijn moeder dat deed waardoor ik mij zeer geborgen voelde. Ik voel nu nog een groot respect voor deze edele priester die werkelijk verzocht een goede vader voor mij te zijn.
Het is opmerkelijk, hoe de pocopers haar uiterste best doet, de Katholieke kerk in miscrediet te brengen, wij hebben in Vlaanderen vele goede en edele priesters gekend die de naam Eerwaarde waardig waren, en ik geloof, dat we er nog hebben. Het is niet omdat zich enkele honderden onder de tienduizenden zich misdragen hebben het hele instituut schlecht is. Over de schanddaden der moslims lezen we echter in onze vaderlandse pers zeer weinig, wat steekt er achter dit systeem?
5 reacties op dit bericht
Bezoek
Groeten, R.A.A.
‘een selectieve kijk op de politiek en de actualiteit en tussendoor ook eens iets anders’ met momenteel meer dan 1100 artikels en berichten,
met oudere artikels, naar hier ‘afgevoerd’,
stem voor correcte definities.
Valse nieuwspraak werd onbeschaamd en autoritair ingevoerd en er bij wijze van spreken ingelepeld vanaf de kleuterklas. Weinigen wisten wat er gaande was en nog schaarser waren diegenen die de uitsluitend politieke bedoeling van de elkaar opvolgende neerwaarts nivellerende hervormingen in het onderwijs tijdig herkenden.
Opvallend actueel in deze nieuwspraak is de verminking van 2 begrippen: tolerantie en solidariteit.
De enige inhoudelijk echte definitie van tolerantie is: “OK we gedogen maar tot hier en niet verder”. Dit is ook de enig mogelijke definitie omdat elke andere het bestaan van de tolerantie zelf zou vernietigen.
De “Nieuwspraak” geschapen en gebruikt door zowel het Nederlandse politiek correct establishment en het Belgisch regime leidt zeer doelbewust via hersenspoeling in het onderwijs en indoctrinatie in de media naar een andere inhoud van oeroude begrippen en dwingen ieder van ons met een lawine van structureel geweld te geloven dat hun fascistoïde nieuwspraak de enige ware is. Voor een goed begrip en definitie hiervan zie de Roman van George Orwell “1984”. Niets is dus minder waar, integendeel !
Tolerantie bij voorbeeld duldt geen gedoogbeleid. Tolerantie is begripsvolle empathie die de grens legt tussen mijn en dijn, tussen mijn vrijheid en de uwe, tussen hun vrijheid en de onze. Tolerantie geeft nooit “carte blanche” noch een onbeperkte volmacht. Dat laatste is geen tolerantie maar onderdanigheid en een poging tot zelfmoord, tot zelfverminking of -in het beste geval- vrijwillige slavernij.
Hetzelfde fenomeen doet zich voor met een ander woord namelijk waar de Waalse en Brusselse Franstaligen en hun Vlaamse gijzelaars respectievelijk geïndoctrineerde buitenlanders de mond van vol hebben: het woord “solidariteit.” Het is hoogste tijd dat iedere man, iedere vrouw en ieder kind in Vlaanderen terdege beseft dat solidariteit altijd een voorafgaande gelijkwaardigheid veronderstelt en een gemeenschappelijk doel nastreeft. Met het doel om samen sterker sterker te staan tegenover hen waarmee men -om welke reden dan ook- geen solidariteit mee kan of wil tot stand brengen.
Dat is de échte definitie van solidariteit zoals "Solidarnosc" in het Pools. Met imperialisten, overheersers en leugenaars kan men onmogelijk solidair zijn behalve als men een verrader is, als men om een of andere reden -meestal geld overigens- bewust verraad pleegt tegenover zijns gelijken. Zijn "evennaaste" in Christelijke termen. Als men vrijgevigheid of barmhartigheid bedoelt dan men het dan ook zegt in plaats van ons te bedriegen en te beliegen door een woord zoals solidariteit een betekenis te geven die het niet heeft.
Iemand die zichzelf en zijn evennaaste respecteert aanvaardt geen fascistoïde en vervalste definitie noch het parasitaire misbruik ervan.
Laat ons uit respect voor ons zelf en onze taal die eigendom van het volk is en niet de eigendom van een oudbollig regime uit een 18-eeuws operette-nationalisme, onderling als Vlamingen solidair én tolerant zijn in de enige echte en ware betekenis van het woord.
Dat betekent sowieso en ongeacht voor welke Vlaamsgezinde partij men ook mag stemmen: “Vlamingen 1st” én “Het is nu méér genoeg geweest, tot hier en niet verder !”
Lieve vrijdaggroetjes en op naar het weekend......
Het zal weer een regen dag worden maar ik breng je toch lieve
groetjes en nog veel blog plezier van uit Bredene aan zee
dikke warme knuffel van Brigitta.
Hoop
Groeten, R.A.A.
‘een selectieve kijk op de politiek en de actualiteit en tussendoor ook eens iets anders’ met momenteel meer dan 1100 artikels en berichten,
met oudere artikels, naar hier ‘afgevoerd’,
@Kartuizer
Van een overwinning gesproken.
Hopelijk mogen wij zondag hetzelfde meemaken waarbij het VB niet 11%, niet 12%, niet 15% maar méér dan 20% mag halen.