
Vandaag weilde ik met mijn gedachten in Antwerpen, aanleiding daartoe zullen wel de rellen op de Turnhoutse baan geweest zijn. De lezers van mijn blog weten dat ik niet mijn hele leven als een kartuizer geleefd heb, in het begin der zeventiger jaren toen ik nog bus en trambestuurder bij de MIVA (Maatschappij voor Intercommulaal Vervoer Antwerpen) was ben ik met lijn 24 honderde malen over de Turnhoutse Baan gereden. Lijn 24 was toen de langste lijn van Antwerpen, van het Schoonselhof naar Silsburg en terug. Ik reed graag op deze lijn het waren aangename ritten, men had nog een prettig en goed contakt met de pasagiers en men zat niet in een kooi opgesloten want dat was toen helemaal niet nodig. Iedereen betaalde bij het opstappen of stak zijn twintigrittenkaart in de automaat, zwartrijders waren er toen niet. En toen ik dan als mijn vijf uren erop zaten, want meer als vijf uren mochten we niet rijden,en ik aan de Zwaantjes door mijn collega afgelost werd, nam ik afscheid van de nog aanwezige pasagiers met de woorden:"ik heb jullie veilig hierheen gebracht en mjn collega brengt jullie veilig aan het eindpunt!" En, de mensen bedankten mij. Zo was het toen in Antwerpen. Toen ik enkele jaren geleden nog eens in mijn stad was, was ik verbaasd dat de trambestuurder in een kooi opgesloten zat, ik was ook verbaasd over de stukgesneden en met allerlei opschriften besmeulde zitplaatsen, ik was ook verbaasd dat de meeste pasagiers die opstapten helemaal niet betaalden en ik was ook verbaasd over het feit dat mijn broer en ik schijnbaar de enige autochtonen waren, we reden toen met lijn elf, toen we in de Provinciestraat kwamen waande ik mij in Marokko en op het Astridplein zag ik ook meer vreemde figuren als Antwerpenaren. Dat was duidelijk niet meer mijn stad en sindsdien ben ik er niet meer geweest en ik wil er ook niet meer heen want de verloedering die ik toen gezien heb deed pijn.
Ik begrijp niet, dat de Antwerpenaren toegelaten hebben dat hun stad zo vreselijk gehavend werd, magistraten die van een stad een zo vreselijke puinhoop maken moet men toch een flinke trap onder hun broek geven en voor altijd uit de politiek verbannen, ik heb nog een klein beetje hoop dat dat dan ook bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen gebeurd.
En wat de vandalen in Borgerokko betreft, ik ben van nature een vreedzame mens, maar teveel is teveel, Vlamingen haal de goeden dag weer boven, dat is de enige taal die dit crapuul verstaat, en reinig dan eindelijk ook met de goeden dag het schoon verdiep op de Grote Markt. Ik weet wel dat ik het in mijn vorige bijdrag over de zachtmoedige Jezus had, maar ook Hij heeft eenmaal met geweld de kooplieden uit de tempel verdreven, waarom zouden wij dan niet met geweld de vernielers van onze cultuur en alles wat ons heilig is verdrijven?
Kartuizer.
Reageer.....
6 reacties op dit bericht
@victor
@ Lieve Lies
Dààrom heb ik de beplanting van mijn tuin aangepast door er, op regelmatige afstand, grote planten ( +- 1 meter hoog)
te plaatsen.
Alhoewel ik (zoals al héél mijn leven) slechts binnen een straal van 800 meter (vogelvlucht) van de zee woon, heb ik nimmer last van die hemelratten. -> ze durven wél op mijn "plat dak" lopen, doch nooit landen in de tuin... die is voorbestemd voor mussen, merels, lijsters en koolmeesjes (en in de winter ook roodborstjes).
Helaas heb ik verleden week het bezoek gehad van een ekster dat gelokt was van het getjilp uit twee merelnesten... àlle jongen doodgeprikt, en eentje mee in z'n klauwen (doch laten vallen toen ik een luchtbuksschot lostte).
Gelukkig zitten de koolmeesjongen veilig in hun huisje... het vlieggat is maar 1,4 cm in doorsnee -> 2 mm tè klein voor zelfs mussen. (^_-)
Dag Kartuizer
Leve de dieren en de natuur die zetten mij als mens geregeld terug op mijn poten als het jachtig leven mij weer parten speelt.
Dikke knuffel Lies
Een nieuwe "belevenis"
Waar men vroeger niet de hand omdraaide om het werk te doen, begint op een zeker ogenblik toch de "zwaarte van de jaren" door te wegen zodat zowel "binnen- àls buitenwerk" een lastig corvee vormen.
Paarden als buren zijn nog de lastigsten niet... zolang Uzelf niet moet instaan voor hun "onderhoud".
Het dagelijks "drenken & voederen", het stro deels verversen & de "visitkaarten" buiten gooien; dan nog het roskammen, staart & manen verzorgen, en het "platte" van de hoeven reinigen. (ooit heeft Fikken ook nog in een "Haras" gewerkt als tussenjob van een éne arbeidplaats naar een ànder)-> maar nooit meer zulke job aanvaard: men riekt.... uren-in-de-wind naar "paard", zowel lijfelijk als vestimentair. {:0D
De "reuk" bij het omgaan met paarden speelt een grote rol: een onbekende geur maakt paarden (meestal) schichtig en hun reacties kunnen (tamelijk) pijnlijke gevolgen hebben.
Het "stemgeluid" evenzeer, zodat men best éérst enige dagen de dieren toespreekt van buiten de omheining. (het is ook belangvol om de roepnaam van die dieren goed te onthouden en èlk met z'n eigen naam aan te spreken)
Of "kattengeur" iets negatiefs is bij paarden, weet ik niet, beste Kartuizer, doch... in die "haras" mochten de stalknechten de waakhonden NIET STRELEN om te vermijden dat de handen ... "naar de honden roken".
Een paard benaderd men best... door er reeds tegen te spreken vanaf +- vijf meter afstand en het "van voor" toe te treden (van opzij, bestaat de kans dat het paard BIJT.
Een paard heeft BOVEN- en ONDERTANDEN zodat een beet... een flinke blauwe plek nalaat. (triste expérience {;0D)
Achteraan een paard benaderen zonder "aan te spreken" kan een uppercut van een achterbeen opleveren; maar het is een feit, dat men, éénmaal de staart "halverwege" vast, het dier NIET meer zal de neiging hebben om te trappen.
Eenmaal die kleine regeltjes opgeslagen onder de schedelpan, kunt U gerust die paardjes aan, en zullen mettertijd dikke vrienden worden... "Het beste ermee" (¨_-)
just is just
en of je gelijk hebt Kartuizer