Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Liever langs de voordeur
Ons Jommeke krijgt streken, echte deugenietstreken.
Gisteren hoorde ik steeds een poezeke miauwen. Ik vond niet waar, maar het was precies beneden.
Overal ging ik kijken, in de garage, in het toilet, in de grote halkast, zelfs in de schoenkast. Niks niks niks! En nog steeds miauwde er ergens een katje. Ik begon al ongerust te worden dat ik ze maar niet zou vinden! Net toen ik naar boven wilde gaan om daar te gaan zoeken, hoorde ik het weer .. Maaauw! Ik dacht, ik doe de voordeur maar even open ... wie staat daar voor de deur? JOMMEKE! Mijnheer wilde persé langs de voordeur ipv langs het kattenluik achteraan. Ja, 't is een KANJER, ons Jommeke. Een echt karakterventje hé! Ik hou zoveel van hem, die grote kapoen van mij!!!
Liever in de regen vogeltjes kijken dan...
Gisteren heeft ons moeke Irène mij zomaar uit de tuin komen halen! Waar haalt ze het? Ikke, Emma, zomaar mee naar binnen nemen! Zat ik net zo strategisch naast de pluimenplant zonder rose pluimen, naar de vogeltjes te kijken, komt moeke mij pakken! Akkoord, het was wel goed aan't regenen, en ik ben nog niet helemaal genezen van mijn valling, maar is dat nu een reden? Ik had geen goesting meer om te slapen en binnen wilde toch geen kat met mij spelen. Toen het regenen gedaan was, en omdat ook Jommeke versterking kwam brengen (hij had al lang genoeg geslapen), mocht ons kattendeur terug open, maar alleen na véél gezaag van ons hoor. Heihei, we hebben toch ons goesting gekregen! In de bomen zitten veel vogelkes, die komen aan zo'n bollekes eten. Soms kan ik zelfs op ons ladderke om ze van dichterbij te zien maar ze zijn snel, die pittekes! Ja zeg, ik (Amy) zit daar niks mee in hoor, om binnen te blijven, zo nat aan de voeten, bah! Liever lekker warm een dutje doen, zaaalig!
Zal mij nog eens omdraaien sé.
Mijnen hof af!
Waaw! waaauwauw! Oeoeoe!Waw!Waw!Wawaaaw! (Ares)
tegelijkertijd langs de andere kant van het padje :
eeuw!èèèèè!wrèw!è è è aauw! Waaauw!
Ruggen omhoog, kop een beetje schuin en één schouder naar voor, zo ging Areske even zeggen dat dit echt niet kon, op zijn erf komen!
De andere kat, waarschijnlijk ook een kater, zat neer, meer onderdanig.
Na een kwartiertje "uitpraten" wie hier al dan niet mocht komen, zijn ze uit mekaar gegaan, IN SLOW MOTION! Heel erge slow motion, ik had het nog nooit gezien. Ze hebben niet gevochten maar het braafkes uitgeklapt dus. Wijze vent, die Ares!
Hondjes zoeken thuis

Deze hondjes zoeken een goede thuis. De fokteef is een schat van een hond, niet moeder's mooiste maar het beestje heeft heel haar leven in een ren gezeten, kleintjes baren, geen extra aandacht, geen aaike over het koppeke gekregen omdat ze zo goed is, niets.
De puppies zijn niet gratis maar moesten er mensen zijn die net een groot ras willen, deze puppies worden nu bij een vriendin gesocialiseerd want ook zij kennen niks anders dan een ren buiten. De Duitse Herder is haar eigen hond dus neen, die is niet te verkrijgen.
INTERESSE? Meer inlichtingen nick.4.you@hotmail.com of 0475/211 575
Wie weet kunnen we langs deze weg het juiste nestje vinden voor deze hondjes.
Alvast bedankt aan iedereen die wil helpen.
Liliane.









Niezen, niezen en nog eens niezen
Tommeke moest dus naar de dokter en kreeg antibiotica. Niezen, niezen en nog eens niezen ocharme. De dokter had voorspeld dat het overdraagbaar is en JA HOOR, de anderen hebben ook van jan.
Enkel nog Amy en Mi-Noes niezen niet. Emma, ons kleinste was de eerste en we zijn maar snel begonnen haar ook antibiotica te geven. Dan volgde Fientje maar dat is zo'n schrikkemie, kunnen we bijna nooit pakken om iets te geven dus dat wordt afwachten. Flupke, onze oudste, heeft het ook zwaar te pakken. Jommeke niest ook al maar dat valt nog mee tot nu toe. Nochtans willen ons beestjes toch nog naar buiten, veel minder merk ik op, maar toch, een frisse neus willen ze wel.
Benieuwd hoe lang dit in huis gaat blijven hangen dus TIPS zijn altijd welkom. We verdampen eucalyptus en pulvirex (iets speciaal om te dampen).
Onze buurman Ares, 8e kat bij ons?
Eerst kwam hij enkel even binnen om iets mee te snoepen, maar al gauw kwam die kerel elke dag mee aanschuiven. Omdat hij zo braaf wachtte op zijne pot, mocht hij blijven van ons. Spoedig kwam hij ook zijn dutje doen binnen, onze onze kattenpaal. Geen probleem, 't is een brave vent.
Na enkele weken vond ons mama hem achteraan op haar bed 's nachts en 's morgens. Ons mama vond dit op zich geen probleem, alleen, zijn ouders zullen hem wel missen. En bovendien krijgen wij nu elke dag zijn muizen die hij vangt! Mama en moeke (zij noemt haar tante irène) hebben besloten dat we hem een beetje moeten stimuleren om terug meer naar zijn thuizeke te gaan. Dus moeten wij dat bekopen! Ja ja, ons kleine deurtje (kattenluik) wordt 's avonds gesloten. Areske zat ocharme te miauwen en te miauwen! Ons hart brak natuurlijk. Maar het heeft geholpen. Wij zien hem nog wel elke dag maar niet zoveel meer, hij blijft niet meer slapen bij ons, hij gaat meer naar huis en geeft zijn muizen nu daar af. Maar ik (Emma) zie mijn vriendje nog elke dag op straat of in de tuin om mee te spelen, gelukkig. Wil je eens een foto zien van mijn vriendje?
Emma, een vrolijk levenslustig katje
Zo ziek dat ik ooit geweest ben, zo levenslustig ben ik nu wel hoor. Ik klim over omheiningen, breng zo een vriendelijk bezoekje aan het witte pluche beest in zijn hokje (ma noemt het een konijn) maar hij wil er niet uitkomen om met mij te spelen. Hoe zou dat nou komen? Daar staat ook een zwembad dat een hoog eind boven de grond steekt en ik vond het spannend om over de rand te wandelen (in 't donker, boehoe), en telkens als ik een bepaald punt passeerde ging er een licht aan! Keileuk zeg!
Maar ons mama kwam mij halen ('t was al 00u30 's nachts), langs de kant van de boskes moest ze komen om te roepen anders zag ze mij niet. Ik speelde eerst nog efkens met haar voeten natuurlijk maar ben dan heel lief gekomen hoor. Nu ken ik het daar en is het leuke eraf. Op zoek naar iets nieuws dus.
Opnieuw van start met kattenopzolderverhaaltjes
Het kwam er maar niet van de computer op te zetten en verhaaltjes te schrijven. Ondertussen weet ik al totaal niet meer hoe het moet om foto's hierbij te zetten, maar Alida van "Tuinkatjes" heeft we weer aangespoord om wat moeite te doen, eventueel via Photobucket. We zullen zien!
Hmmm, wie laten we eerst aan het woord? Ikzelf misschien? Néééé, wij mama roepen onze katjes...
Zullen we dan maar?
Wie zegt dat, dat katten niet kunnen spreken?
http://www.youtube.com/watch?v=eV71mpbvl-g
De eerste pasjes in de vrije natuur!
Maar vandaag dus gingen we werken in de tuin en ik vond dat de katjes allemaal wel vertrouwd moesten worden om in hun eentje de wereld rondom hen te gaan verkennen. Mi-Noes was zeer in haar nopjes en is verschillende keren naar de voorzijde van het huis gelopen (is half open bebouwing). Ze heeft zelfs haar acrobatische kunsten laten zien en is op de omheining geklauterd, liep vervolgens al wankelend over de barre en verloor dan kunstig haar evenwicht! Mama was er al gauw om haar op te vangen natuurlijk. Zo'n flinke meid! Trouwens, één van de buurkatjes lijkt sprekend op haar.
Dan Emma, onze kleinste schavuit (het ten dode opgeschreven katje), heeft lang in de tuin gespeeld, soms even naar voor gelopen maar ze liep eigenlijk de verkeerde kant op, niet naar het grote "veilige" stuk bemd maar naar "het straatje" dat uitkomt op een pleintje. Dus die kunnen we nog niet vertrouwen zonder toezicht. Maar ze volgde Tom, haar dikke dikke speelkameraad, tussen de omheining die terug los is gekomen van de muur, en kwam zo direct bij de buren terecht. Daar ligt een grote hoop zand (nieuwbouw heeft dat zo in de tuin) met gras en plantjes (eigenlijk is dat onkruid) en beestjes... toch zoooo leuk! En Emma kom, kom dan, hier Emma haalde niet echt veel uit, ze kwam, zag en verdween opnieuw!
Amy was ook heel flink, is ook in de tuin komen kijken en snuffelen, nog wel erg op haar hoede maar ze kwam de mama regelmatig "dag" zeggen. Jommeke, onze (zo denkt hij zelf toch) macho (hmhm) heeft zijn schrik overwonnen om buiten te komen, maar verder dan het terras en de kattepaal die ik daar gezet had, is hij niet gekomen. Een echt broekventje! Flupke is ook even buiten komen kijken op het terras maar het beestje kent dat ook niet, op zijn 13 jaar heeft hij al veel verandering moeten verdragen natuurlijk + dat hij voor de verhuis nog dat accident heeft gehad dat hij van het 3e verdiep naar beneden was gevallen en een ganse nacht in de tuin had gelegen met de gevolgen vandien. Dus van onze bompa kunnen we dat best begrijpen. Er is er maar één die niet is komen piepen en dat is Fientje. Ze zal het wel op haar tempo doen zeker?
<a href="http://s227.photobucket.com/albums/dd6/Lilianeke/?action=view¤t=Januari2008013.jpg" target="_blank"><img src="http://i227.photobucket.com/albums/dd6/Lilianeke/Januari2008013.jpg" border="0" alt="twee dikke vrienden!"></a>
's Avonds waren er enkele flink uitgeteld, ons Emma bijvoorbeeld lag zo gelukzalig in de zetel te slapen, dat zijn we van haar niet gewoon, toch niet als we aan het eten zijn. Ja, ik denk dat het een leuke dag was voor de katjes!
pps
Kennismaking, blaasconcerten, krabben en kloppen
In het begin kwam ik zeker niet naar beneden, maar nu durf ik dat wel al hoor! Flink van mij hé!
Mijn lievelingsplekje is in mijn mandje op het deksel van de schildpaddenbak. Dat is daar ook lekker warm. In het begin kwamen al die "anderen" altijd maar mee op onze zolder, maar die grote rosse heeft ondertussen een ander plekje gevonden. Tom ligt nog dikwijls in mijn nestje, maar mama heeft er nog één naast gezet zodat die Tom wat minder in MIJN nestje wil liggen (hopelijk vallen we nooit door dat deksel of we zijn kletsnat en geraken daar misschien niet meer uit-hulp). Ik kan ook een nijtig dingske zijn want ik geef ook lappen hoor, kan ook goed krabben hoor, en blazen kan ik ook vanzelf hoor, soms zelfs met geknor bij (precies een varkske zegt mama). Maar we beginnen ons allemaal al beter aan te passen, we hebben lekker veel plaats. Oh ja, de garage daar snuffelen we ook graag rond, daar staat nog veel rommel om ons tussen te wringen. Moet nu effie in het bakje gaan, tot de volgende!
Naar het pension
Ons mama moet dat toch best niet meer doen hoor, ons naar een pension doen! En BLIJ dat wij waren toen we ze terugzagen! Nog nooit zo blij geweest ons moeke te zien amai! Maar ja, wij waren dan ook nog nooit van huis geweest. We waren dan ook zo blij dat we onze meubelen herkenden op onze ZOLDER, ONZE kattenopzolder-zolder. Het is er fijn!
Mini katje ten dode opgeschreven

Hier zijn we weer!
We hebben momenteel een mini-mini-boskatje in huis. Het is niet echt een boskatje, maar het lijkt er een beetje op in het mini-mini.://picasaweb.google.nl/kattenopzolder/Webafbeeldingen Een klein hoopje ellende met hele grote groene ogen keek me aan en ik was verkocht natuurlijk. Mijn hart brak alweer van medeleven met dit kleine dutske. Ze had onder de vlooien gezeten, had bloedarmoede (misschien hierdoor want die parasieten teren op het bloed van zo'n kleine sloeberkes) en ontzettende diarree al meer dan een week. Ondanks dat het katje erg goed kon eten, bleef het er navanant compleet niet in. De diarree zag er zelfs uit alsof het eten net uit het blikje kwam. Zelfs speciale voeding voor darmklachten hielp niet. Geen enkel anti-diarreemiddel hielp. Het eten had ook de tijd niet om zijn voedingswaarden af te geven. Daarom had het beestje natuurlijk altijd maar honger. Ze was al erg afgevallen en ze was graatmager. Het katje zou het niet halen op die manier en na enkele dagen moest een beslissing genomen worden, het vieze "E"-woord (euthanasie) was gevallen. Verschrikking alom! Nee zeg ocharme, ze meenden het toch niet? Ja, toch wel. Ik vroeg of ik het katje mee naar huis mocht nemen in afwachting. Ja hoor! Doe gerust! Hm, wat vastere voeding, kipfilet dacht ik! Dus ik heb dat gekookt en onder de speciale voeding van Hill's gedaan. En ja hoor, het bleef al iets langer zitten, hoewel de kaka er soms nog wel uitliep voor ze in de kattebak stond. En ze zag ook nog bleekjes door die bloedarmoede. Paardefilet sterkt aan dacht ik, dus naar de slager. Dit heeft haar erdoor gehaald want ze had al meer kleur vonden ze. Ondertussen had ze ons Jommeke in het oog gehouden toen die met zijn muis aan het spelen was. Ik gooide een muis naar haar en poef! ze was vertrokken, spelen mannekes, ongelooflijk! Zoveel pit ineens! Ze staat nu op z/d antiallergische voeding om haar darmpjes zo min mogelijk te prikkelen en sinds vanavond is er precies geen bloed meer bij en het is al een ietsjes vaster. Het is toch zo'n schatje, komt op schoot liggen spinnen 's avonds, loopt ook mee met ons Jommeke want dat is hare vriend hoor, de enige die niet geblazen heeft naar haar en die haar allerlei dingen toont. Nog enkele weekjes in opvang bij ons en dan kan ze normaal terug naar haar originele thuis. Ze heeft geluk gehad, ons kleintje.
Muizen gevonden!

Ons mama had de boekenkast leeg gemaakt, je weet wel, voor de verhuis (begrijp dat eigenlijk niet maar ik hoor haar dat zeggen). Ik, Jommeke, mocht helpen! Cool hoor, goed in de weg lopen en zien wat ze nu allemaal doet. Ze trok de kast weg en want vond ik daar? Jaaaa! Mijn lievelingsmuizen, allemaal zeg! Mijn rode, mijn grijze zonder staart, en nog één met staart. Mijn mama heeft zich voordien al zot gezocht maar mijn muizekes nooit gevonden. En nu zijn ze EINDELIJK teruggevonden.We hebben de ganse namiddag gespeeld, mama gooit de muis weg en ik breng ze terug. Ook de volgende morgend was ik al vroeg paraat met mijn muis zonder staart op bed, maar mama vond het nog te vroeg om al te spelen denk ik want ze wilde niet spelen. Heb dan maar op mijn eentje gespeeld, op bed. Ben nu echt wel tevreden dat mijn speeltjes terecht zijn hoor. Mijn rode is ook een goeie, heeft met het materiaal te maken, die zijn anders dan die harige muizen. Bwah, die vind ik niet zo goed.
Allee, ik ga nog wat spelen. Maaauw!
onze zolder NU

Dodge, onze buurjongen

![]() |
| Dodge |
de zolder van kattenopzolder

Ik wilde graag een nieuw e-mailadres, het andere is eigenlijk te lang. Maar wat is een beetje origineel dacht ik. Omdat we aan het bouwen zijn dacht ik een beetje in die richting en jawel! a name is born ... Mijn katjes en ik gaan toch op de zolder wonen (althans, daar gaat onze eigen living zijn). En zo ben ik op "kattenopzolder" gekomen. Persoonlijk vind ik het een leuke benaming. Nu wil ik jullie natuurlijk ook de ZOLDER van kattenopzolder laten ZIEN. De foto's zijn niet de recentste. Ze werden genomen toen de werfleider er met ons alle lichtpunten en stopcontacten ging overlopen. Toen stonden er overal ladders maar ze laten die natuurlijk niet staan tegen het stelen. Omdat de trappen er nog niet geplaatst werden heb ik nog geen nieuwere van de verder afgewerkte zolder. Met maar één ladder is het nogal moeilijk om die telkens omhoog te trekken om zo weer een verdiepke hoger te geraken. Eén keertje zo was genoeg vond ik, en dan was ik ook nog mijn fototoestelletje vergeten kan je wel denken...Maar binnenkort staan de trappen er en kan ik er nieuwe laten zien. Half november verhuizen we dus het begint te korten JOEPIE! Onze katjes zullen toch nog even op de zolder moeten vertoeven voor ze in de tuin losgelaten kunnen worden. En dan moeten ze nog wennen aan mekaar, Mi-Noes, Amy en Jommeke hebben nog nooit eerder Flupke, Fientje en Tommeke Boonen gezien. Wordt nog spannend!
De gedragstherapeute heeft me geadviseerd ze eerst per 3 enkele dagen apart te zetten omdat de omgeving ook al nieuw is. Dan stilletjesaan er naartoe werken dat ze samen willen eten zonder gegrom, geblaas, gekrab of geslaag. Eten is een sociaal gebeuren en als dit lukt, zal het verder ook wel gaan. ALLE TIPS ZIJN UITERAARD WELKOM!
Flupke blijvend invalide


Flupke is dus op controle geweest bij de doc, onze specialist orthopedie nog wel! Het venteke is toch wel blijvend invalide verklaard zeker! De ligamentjes van zijn voetje zijn volledig over en het kan niet meer goed komen. Een pinnetje erin kan nog wel maar dan heeft hij ook een blijvend stijf gewrichtje. Dan maar zo. Omdat hij moeilijkheden had met eten heeft hij ook in zijn mondje gekeken en moeten vaststellen dat één van zijn nog weinig resterende tandjes, afgebroken was en een andere los. Dus die moesten eruit! Zijn longen zijn gelukkig goed genezen verklaard! Wanneer ons beerke thuis kwam, ging onze Tom Boonen als direct bij hem zitten en begon vaderlijk likjes te geven (deed hij ook bij Dodge, onze buurjongen van Willebroek die we van zijn 2 weken groot gebracht hebben). Toch wel SUPERSCHATTIG zeker! We danken Flupke zijn Engelbewaarder dat hij slechts dit had en dat we hem nog kunnen meenemen naar Willebroek, naar het huis met de kattenopzolder-zolder. (ik zal hem eens tonen, die zolder). Over de omheining springen zal hij waarschijnlijk niet meer doen, maar hij kan zeker en vast nog genieten van op het gras in het zonnetje liggen! Gelukkig maar.




