DE GESCHIEDENIS VAN OLIE- EN KORENMOLEN WOLDZIGT( Klik op foto)
Volgens de gevelsteen werd molen Woldzigt in 1852 gebouwd als oliemolen, enkele jaren na de bouw werd een maalsteen geplaatst. Tegenover de molen ligt een haventje.
De molen en het haventje zijn erg belangrijk voor elkaar geweest, waarschijnlijk was de haven er eerder. Aanvoer van lijnzaad uit Groningen en levering van lijnolie voor de verf- en zeepindustrie in Groningen gebeurde via het water.
Koren- en oliemolen Woldzigt onderscheidt zich hierdoor van vele andere Drentse molens: het is een echte industriemolen, een late oliemolen. Allerlei vindingen, die eerder in andere molens gedaan zijn, werden in Woldzigt meteen toegepast.
Om de productie van lijnolie te optimaliseren is het wieksysteem verbeterd, zijn er jalouziewieken aangebracht en is in het begin van de vorige eeuw een stoommachine geplaatst. Later zijn die veranderingen weer ongedaan gemaakt.
De molen is enkele malen van eigenaar gewisseld, toen Rietema de molen in 1919 voor de prijs van de stenen wilde verkopen hebben de inwoners van Roderwolde de handen ineengeslagen en vormden zij een coöperatie zodat de molen voor Roderwolde behouden kon blijven. Later ging deze coöperatie op in de zuivelfabriek Roden-Zevenhuizen.
De molen was in die periode in gebruik als opslag en depot voor kunstmest en veevoer.
Toen de molen begin jaren zeventig ernstig in verval dreigde te raken is de molen aangekocht door de gemeente Roden. Er is een uitgebreide restauratie geweest. Het beheer werd overgedragen aan de St. Olie- en korenmolen Woldzigt.
In de oostelijke vleugel wonen de vrijwillige molenaar en -molenaarsvrouw. In de westelijke vleugel is sinds 1974 het Nederlands Graanmuseum gevestigd.
GRONINGEN- OOSTERPOORTWIJK
1 reactie op dit bericht
achterhoedegecht
Het plan voor afsluiting van die spoorwegoverang is tien jaar geleden al gemaakt, toen het stedebouwkundige en het bestemmingsplan voor het station Europapark aan de orde kwamen. In die plannen zit een nieuwe, veilige spoorwegovergang d.m.v. een tunnel. Toen al is gezegd dat de bijzonder onoverzichtelijke spoorwegovergang Esperanto-Verlengde Lodewijkstraat/Waterloolaan eruit zou worden genomen. Daar hebben we als Buurtoverleg ook niet tegen geprotesteerd.
Het schijnt dat het Buurtoverleg nu van mening is veranderd. Maar laten we vooral niet vergeten dat die spoorwegovergang in de loop der jaren verscheidene doden heeft gekost en dat de opeenvolgende buurtclubs van de Oosterpoort er in de loop van de jaren heel veel energie in hebben gestoken om de situatie daar veiliger te krijgen. Vergeefs, want twee jaar geleden viel er weer een dode.
Het is onlogisch om dze onveilige spoorwegovergang open te houden, als er een eindje verderop een veilige tunnel ligt. Ik heb dan ook niet getekend op de handtekeningenlijsten die de middenstand op de toonbanken had liggen. Het bestuurlijk proces is allang geweest, de inspraakrondes ook, de actie van de middenstand is een achterhoedegevecht, en dat zou ze moeten weten ook.
Bovendien, ook zonder Meeuwerderweg als sluiproute gaan er allerlei winkels dicht: recent alleen al het 'postkantoor', de broodjeswinkel van de Agema's, de groenteboer, de Komeet, en de haringman. Wat mij betreft zet de gemeente gewoon door. En blijft de spoorwegovergang Lodewijkstraat door het geroep uit de buurt onverhoopt toch open, dan moet men in de buurt ook niet meer gaan klagen over onveiligheid en verkeer dat er niet thuishoort en dat de zuidleijke ringweg af wil steken. Het recht om daarover te klagen heeft men dan verbeurd.
Vriendelijke groet,
Harry Perton