Strijd  
worsteling met

onwillig lichaam

pijn verbijten of

tranen laten stromen

als rivierbeekjes

om kracht uit te putten

voor hoopvolle keuzes

die helpen

gelukkig te leven

creatief denken

Soms voert een mens strijd met zichzelf, zijn lichaam, zijn geest. Niet zelden ontvlamt die strijd door heel kleine gebeurtenissen die achteraf gezien toch een grote invloed hebben gehad op de loop der dingen. Moeilijk kiezen is het dan – ga je ten onder aan zelfbeklag of… waag je het een wedloop te houden met de pijn die je kwelt en daag je jezelf uit te overwinnen en je levensgeluk te heroveren en vast te houden…? Het is de moeite waard telkens te proberen voor het laatste te kiezen.

Vrouwenkracht    21 april 2008

in pijn en verdriet

is het vaak de vrouw die ziet

dat aan de horizon

licht ontkiemt; een nieuwe bron

van kracht en moed,

die haar troosten doet

al wie het leven,

doorgegeven,

somber aanziet en zelfs schuwt;

zij is het die behoedzaam duwt

en zonder zich iets af te vragen,

de ander als vanzelf helpt dragen

al wat die torsen moet.

de vrouw, haar warme gloed

van licht en kracht

verdrijft de donkere nacht.

Toen ik dit teruglas, kreeg ik het gevoel dat ik hiermee het meest karakteristieke van het wezen van de vrouw had aangeraakt. Ik denk dat de meeste vrouwen een natuurlijke aanleg hebben (biologisch gestuurd) voor het moederschap, het enige fenomeen dat onvoorwaardelijke liefde kent en telkens weer woorden vindt om te troosten en te bemoedigen, liefkozen en schenken.

Even bezinnen  
rust die ontbreekt

leegtes die volstromen

zorg die geen wegen vindt

pijn waarvoor geen aandacht is

emoties ordenen

ruimte creëren voor

evenwicht en

innerlijke draagkracht

zegeningen geteld

Soms word je zo in beslag genomen door allerlei dagelijkse bezigheden dat de rust ontbreekt om in jezelf de emoties die er leven te ordenen. Alles wat je doet, alles wat je ervaart, alles wat je voelt in je lijf roept emoties op. Niet alleen je lijf vraagt om zorg, ook je gevoelens. Als je dat toelaat, als je jezelf de gelegenheid geeft om je gevoelens te ordenen zoals je in huis de dingen ordent, ontstaat er evenwicht, komt er ruimte in je en voel je de innerlijke draagkracht toenemen.

Empathisch vermogen   

je armen om de ander heen slaan

zonder vooringenomenheid

je handen uitsteken naar de ander

zonder aarzeling

vertrouwen stellen in de ander

zonder terughoudendheid

alleen met inlevingsvermogen

vallen alle barrières weg

Misschien is onze grootste tekortkoming wel dat we zo weinig ruimte over hebben voor ieder andersdenkend, anders levend, anders gelovend, anders voelend mens…. Als we een klein beetje meer moeite zouden doen, zou er veel minder polarisatie ontstaan in politieke, geloofs- en maatschappelijke kwesties. Verdraagzaamheid zou kunnen groeien… de enige weg naar duurzame vrede.

Amarillis  
leven

zonder geheimen

en toch

zoveel

te verbergen

Het zijn vaak dingen waaraan men achteloos voorbij gaat die ons onverwacht diep kunnen raken. Lopen we negen keer voorbij de amarillis in de aardewerk bloempot, de tiende keer worden we ineens getroffen door haar wondermooie bloemkelk. Pas dan staan we stil bij het wonder van zo’n schier onbeduidende gebeurtenis die, afgezet tegen het grote wereldgebeuren, van geen belang is. Misschien overkomt ons zoiets ook in het dagelijks leven, mensen aan wie we lange tijd onnadenkend voorbij gingen en die ons, soms door heel kleine gebeurtenissen, totaal onverwacht iets van hun verborgen schoonheid openbaren. Dat is mooi!

Fitna 28 maart 2008              mijn fitna

angst                                    vertrouwen

agressie                                kalmte

intolerantie                             ontvankelijkheid

manipulatie                            plooibaarheid                         

machtsvertoon                       gelijkgestemdheid

wanbegrip                              luisterend oor

verbijstering                            verbijstering over zoveel beeldend verbaal geweld

In Nederland kennen we de vrijheid van meningsuiting. We mogen alles zeggen, alles doen, er de meest extreme opvattingen op nahouden, ook al kwetsen we hiermee individuen en/of grote bevolkingsgroepen. Het gaat niet om de vraag ‘is het kwetsend’, maar om het recht dat ieder mens er zijn/haar eigen ideeen op na mag houden en die openbaar maken. Persoonlijk vraag ik me af of we hierin niet te ver doorgeschoten zijn. Is het toelaatbaar andere mensen te kwetsen? Wat zeg ik hierover tegen onze kinderen? Is het niet liefdevoller ze te leren open te staan voor andermans visie, van mening te verschillen in respect jegens de andersdenkende? Of... moet toch alles maar gezegd kunnen worden? Nee, ik denk van niet….

Geboren   26 maart 2008

na vruchtbare arbeid

van jaren zwerven

door oude spelonken

in doornige heuvels en dalen

eindelijk aangekomen

wassende rivier

gepolijst geesteskind

Bijna drie jaren hebben Joep en ik gewerkt aan ons boek ‘Martien Coppens, van dorpsjongen tot stadsmens’. We moesten door allerlei archiefstukken heen ploeteren (Joep vooral), barrières wegnemen, onze wegen vinden in de veelheid van informatie, de juiste keuzes maken en schrijven, schrijven, schrijven, zoveel schrijven dat het één stromende rivier leek… in de hoop dat de lezer zich nu laat meevoeren op die wassende woordenstroom, ons geesteskind, waaraan we zoveel geschaafd en geslepen hebben tot het klaar was om ten doop gehouden te worden.

Je komt wel eens iemand tegen die heel openhartig is, goudeerlijk, ook naar zichzelf toe, en de indruk wekt voor de ander niets te verbergen te hebben. Hij is mededeelzaam over alles wat 'm zoal overkomt in het leven, schroomt het niet te praten over de meest persoonlijke aangelegenheden en doet dit in het volste vertrouwen dat de ander hier geen misbruik van zal maken. Als toehoorder ben je geneigd te denken dat je bij zo iemand diep in zijn ziel kunt kijken, alsof zijn geest transparant is en ook de dingen laat zien die door hem niet uitgesproken worden . . . . Niets is echter minder waar. Ieder mens, zelfs de meest openhartige, draagt een scala aan verborgen gevoelens en gedachten in zich mee die nooit zichtbaar worden voor de ander. Al is onze huid flinterdun, zijn onze organen week, is ons schedeldak breekbaar, toch kunnen wij niet vermoeden wat zich achter die dunne huid, de weke organen en het breekbare schedeldak van de ander afspeelt.... Ons bestaan blijft een groot mysterie . . . .

Er zijn veel wegen die je kunnen helpen te komen waar je zijn wilt. Wie reist, weet dat vele wegen naar Rome of naar welke andere bestemming dan ook leiden. Alle wegen volstaan, als ze maar uitkomen waar jij wilt zijn. De weg te vinden naar jezelf is moeilijker, complexer ook. Telkens als je voor een keuze staat, verandert je uitzicht zo gauw je gekozen hebt. Als zich toekomstperspectief aftekent op de weg die je kiest, is het zinvol die te gaan. Als jouw keuze je dichter brengt bij wie je denkt dat je bent, zul je merken dat je de goeie weg gekozen hebt. Telkens opnieuw sta je voor een keuze; het is de moeite je dan telkens weer af te vragen wat je voor je ziet, hoever je denkt te komen, hoe dicht je bij jezelf raakt. Wie luistert naar zichzelf zal leren wijs te kiezen.