voor elke dag zomaar even een korte overpeinzing om lang over na te denken

Archief

Vrijdag 6 april 2007

amarilles

Amarilles, bloemkelk
die zich na lange
verborgen strijd
in het duister van de aarde
volledig opent om ons
in haar levenskracht
te doen geloven

Soms maken we het mee dat we iemand na lange tijd weer ontmoeten en verrast zijn door de veerkracht die deze mens uitstraalt. We wisten dat hij ziek was en meestal in het verborgene leefde, tussen zijn eigen vier muren of die van een hospitaal. Na lange tijd is hij weer in ons midden, terug van heel ver weg geweest en energieker dan ooit tevoren. Alsof hij samen met de wortels van zijn bestaan een harde strijd in het duister heeft doorstaan en nu van pijn geheel bevrijd is. Misschien vergaat het ons op deze wijze als we gestorven zijn.... Misschien is ons lichaam niet meer (maar ook niet minder!) dan de wortel van ons bestaan hierná en wie weet bloeien we dan open als de mooist bloeiende bloemen hier op aarde, getooid met een niet te evenaren schoonheid....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 11:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 5 april 2007

de kracht van het lijden

de positieve kracht
van het lijden is
dat de ander zich er
liefdevol over ontfermt

Wie zelf al eens op een of andere manier met lijden is geconfronteerd, zal zeker dezelfde ervaring hebben als ik: dat de mensen om je heen zich liefdevol naar je toekeren en er alles aan willen doen om je in het lijden te verlichten. En dan maakt het niet uit om welke soort van lijden het gaat, de ander wil je nabij zijn en troosten, bemoedigen, verlichten, ja, alles voor je doen om je het lijden zo dragelijk mogelijk te maken. Dat is de positieve kracht van het lijden. Dat het in de ander die oerkracht aan liefde aanboort en het mogelijk maakt die te laten zien, zonder gêne.
Schrale troost...? Nee, voor mij niet.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 09:07 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 31 maart 2007

ouderschap

ouderschap
extra dimensie
leven tot in de
diepte van onze ziel
tot aan de oorsprong
van ons bestaan

Wie ooit zelf een kind gebaard heeft, wie ooit zijn pasgeboren, nog vochtige zoon of dochter in de armen gedrukt kreeg, weet dat het ouderschap het leven een extra dimensie geeft. Alsof alles wat je tot dan toe tweedimensionaal waarnam, in het platte vlak, nu driedimensionaal is en je om alles heen kunt kijken. Een kind ontvangen gaat heel diep, het roert de teerste snaren aan van onze ziel, het voert ons naar de wortels van ons bestaan, het brengt ons terug naar de oorsprong van alle leven. De moederschoot bloeit open als een rijpe vrucht, het vaderhart geurt als een vers geplukte roos. Wat een rijkdom!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 maart 2007

narcis

narcis

we hoeven er
niets voor te doen
ze bloeien zomaar
in het wild
verdwaald bolletje
opengebroken
vruchtbaar gemaakt
door de lente gekust
tot bloeiend paasklokje
de blijde boodschap
in haar gouden hart

Wat worden we door Moeder natuur toch verwend.... Al een week of twee bloeit in onze natuurtuin een verdwaalde narcis. Als het zonlicht er doorheen zeeft, is ze zo mooi, zo volmaakt in haar schoonheid.... En we hoeven er helemaal niets voor te doen, deze kleine, edele bloem bloeit zonder vragen, zonder verlangens, zonder enige aansporing, omdat de natuur deze kracht in zich draagt en die op alle mogelijke manieren uitstrooit in alles wat om ons heen groeit en bloeit. Wie laat zich níét raken door deze blijde boodschap... door dit elk jaar weer herrijzen uit de dood.... Ik wel!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 09:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 maart 2007

soms

soms raakt God ons zomaar aan
op het scheiden van de dag
vlak voor het aanbreken van de nacht

Als de zon langzaam wegzakt achter de horizon, is er heel soms die uitzonderlijke gewaarwording dat je deel uitmaakt van iets groters, iets dat niet te benoemen is en zo weldadig voelt, dat het lijkt alsof je al deel hebt aan de eeuwige gelukzaligheid. Het kan je treffen in een landschap dat je ontroert, gezangen die iets in je doen trillen dat er eerder nooit was, een gedicht dat je adem doet stokken van blijde herkenning.... Het zijn heel korte ogenblikken, je hoeft er niet eens gelovig voor te zijn, enkel ontvankelijk. Wie zulke ogenblikken kent, weet dat de gelukzaligheid echt bestaat. Als je ernaar op zoek bent, vind je haar niet, ze bezoekt jou, wanneer het háár schikt. Maar dan is het geluk ook eindeloos groot.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 maart 2007

jong gestorven

de jong gestorvene is
als een lentebloem
kwetsbaar in al haar schoonheid
geknakt in de bloei, maar . . .
onverwoestbaar mooi

Wie heeft het nog niet meegemaakt... een jong mens die overlijdt... plotseling, of na een zwaar ziekbed.... Dan zijn we ontdaan, jonge mensen horen niet te sterven, ook zij hebben recht op een lang leven tot in hoge ouderdom. Ja, zo denken wij. Maar... de natuur houdt daar geen rekening mee. Mensen van alle leeftijden kunnen ziek worden en sterven. Waarom is dit zo moeilijk voor ons...? Misschien omdat we vooral bij jonge mensen met de schoonheid van het leven zelf geconfronteerd worden, zij dragen toekomst in zich.... Als zij hun laatste adem uitblazen, is het alsof een mooie bloem afgerukt wordt, geknakt in haar uitbundige bloei.... Daar verzet ons hele hart zich tegen, de schoonheid van die bloeiende bloem mag niet verwoest worden…. Wie ooit de dood van een jong mens van nabij heeft meegemaakt, weet God zij dank dat schoonheid niet vergaat. De herinnering aan die jonge mens is onverwoestbaar mooi....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 maart 2007

samen sterk

alleen
hand in hand
kunnen we onze
levensopdracht
volbrengen

Ook de mens is een kuddedier. Geen enkel mens kan solitair leven, men heeft elkaar broodnodig. Wie zich afzondert, zal daar misschien enige tijd profijt van hebben, maar de natuur laat zich niet dwingen - de afgezonderde zal vroeg of laat hunkerend uitzien naar een ontmoeting met de ander. Dat de mens een kuddedier is, werkt in zijn voordeel. Het helpt hem de dingen die in het leven gebeuren te dragen. De ander kan hem tot steun en bemoediging zijn, ervaringen die meestal pas gaan tellen als de mens met leed geconfronteerd wordt. Juist dan verlangt hij anderen in zijn nabijheid. Maar evengoed als zijn hart zwelt van geluk en hij dat zou willen uitschreeuwen. We zijn nu eenmaal voor elkaar geschapen, de natuur heeft het zo met ons geregeld....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 09:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 26 maart 2007

uitbraak

ontluikende lente
nieuw leven breekt open
vreugde alom

In de lente lijkt het alsof verdriet niet bestaat. De lente is kleurrijk, fris, jong, hoopvol, kortom, de lente lijkt alles wat ons in de winter donker, kil, deprimerend en verdrietig maakte, weg te vagen. Ervoor in de plaats gaan lauwe winden waaien, dwarrelen de eerste zoete bloemengeuren onze luchtwegen binnen, besproeien malse voorjaarsbuitjes alles wat groeit en bloeit en voltrekt zich een metamorfose in de ons omringende natuur die ons elk jaar opnieuw weer aangenaam verrast. Misschien hebben we de lente zo hard nodig om alle oude, woekerende wintergedachten en -gevoelens van ons af te schudden, ons schoon te laten regenen, nieuwe geuren in te ademen om onszelf nieuwe kansen te geven....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 maart 2007

narcis

de lente in aantocht
klokkenluidertje van hoop
op nieuw leven

Als de eerste narcisjes hun kopjes boven de koude grond uitsteken, voelt dat als een belofte, ook al komen daarna de koude, natte dagen nog. Die kleine gele bloemkelken lijken ingekleurd door de lentezon zelf, ze zijn de blijde boodschappers voor ons en verkondigen met luide stem: "De winter is voorbij, nieuw leven wordt geboren!" En... wie raakt er niet ontroerd als hij aan nieuw leven denkt... kleine vogeleitjes die uitkomen... jonge poesjes die bij de moederpoes drinken... pasgeboren kindjes in de armen van hun mamma.... Elk jong nieuw leven maakt iets in ons wakker dat blijmoedig stemt, hoop geeft. Laat de narcisjes hun boodschap maar uitschreeuwen!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 24 maart 2007

kachelwarmte

het vuur van Gods geest
verwarmt voor eeuwig

Dit geldt waarschijnlijk niet voor ieder die dit leest. Persoonlijk geloof ik in Gods werkzame liefde in ieder mens en in de vrije wil van diezelfde mens om te kiezen voor het goede of het kwade in zichzelf. In feite maakt het niet uit of ik het Gods geest noem die me verwarmt of de liefde van de mensen met wie ik leef. Belangeloze naastenliefde, dat is zeker, kan het leven van ieder mens in positieve zin veranderen. Wie eenmaal ontdekt heeft dat belangeloos liefhebben ontzettend rijk maakt, zal niet meer anders willen. Ik noem het Gods werkzame liefde die in me brandt als een lekker warm kachelvuurtje. De ander zal het niet relateren aan een Godsbegrip. Geeft niks, als het er maar mag zijn. Wie openstaat voor liefhebben zonder vooroordeel, gaat ruimer naar de wereld kijken en wordt er zelf gelukkiger van.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Meer van woord en beeld