Archief

Zoals Annemiek al schreef zijn we op 1 november naar de kreuners gaan kijken in de lotto-arena.
Hierbij brachten ze o.a. akoestisch en in " 't aantwaarps" een versie van ik zie je graag die ik
jullie niet wil onthouden (kort stukje)

Enkele weken geleden, op één van de laatste mooie zaterdagen MET zon, zijn we voor onze eerste keer eens naar Planckendael geweest.  Wij waren daar nog nooit geweest en ik moet zeggen dat het een onvergetelijke ervaring is geworden. Ok het was op sommige plaatsen vrij moeilijk om ons te verplaatsen met de rolstoel,maar ik was toch blij dat we geweest zijn, en Annemiek ook.
Hieronder volgen enkele foto's, geniet er maar van.

We zijn een week verder, met allerlei positief nieuws.
Op 1 november zijn we naar de Kreunkers geweest in de Lotto-arena in Antwerpen.
Fantastisch concert, het was hun laatste tot 2010, ze gaan volgend jaar werken aan een nieuwe cd.
We hebben het die avond voor elkaar gekregen, dat we mochten parkeren op de VIP parking, al is het wegdek niet echt goed, gevolg een snoekduik uit de rolstoel voor mij, met vereende krachten weer recht gekomen.
Aangezien we mindervaliden plaatsen hadden, werden we opgevangen door mensen het Rode Kruis, zij begeleidde ons naar onze plaatsen.
Om daar te komen, is er een lift, die erg klein is, gelukkig ging het vlot.
Onze plaatsen, waren op de ring waar je versnaperingen kan kopen, dus bovenaan de trappen.
Van het concert hebben we genoten en dit was onze eerste uitje, sinds het accident.

Afgelopen dinsdag moest ik weer voor controle naar het Pellenberg ziekenhuis.
Eerst foto's, waarbij de prof. mee kwam kijken hoe het stond met de kalkvorming, in mijn been.
Hij vertelde dat het er prima uitzag.
Moet de 25ste november weer voor controle, en dan zullen we een operatie datum te horen krijgen.
In elk geval zal die vallen tussen Sinterklaas en Kerst, dan gaan ze de ilizarov verwijderen, die rondom mijn onderbeen zit en een monofix plaatsen ( weet nog niet , hoe die eruit ziet ) en het materiaal wordt ook uit mijn pols gehaald, dus 2 operaties voor de prijs van 1x narcose.
Misschien....................................dat ik dan weer normale broeken kan dragen ipv, de joggingbroeken.

Roland, is vorige week vrijdag definitief thuis gekomen.
Hij elke dag doende met klusjes, en gisteren samen naar de Colruyt geweest.
Straks gaan Tycho en Roland de boxen van de stereo ophangen, gelijk een test of de draden door de bouwer goed zijn aangelegd.( die draden waren goed aangelegd )

Tot zover de laatste nieuwtjes.

Groetjes aan alle bloggers

Vandaag in de Standaard On line onderstaand artikel tegengekomen en in tegenstelling tot wat ik hierover al eerder op ons blogje zette, is het eigenlijk dit fenomeen waarvoor ik momenteel opgenomen ben.  Toen ik het artikel las en het ook doorstuurde aan Annemiek viel onze frank (eurocent) dat dit eigenlijk was waar ik mee kamp.  Gelieve dus in mijn eerdere meldingen niet te lezen "burn-out" maar "bore-out"




quote

Vervelende job maakt ziek

BRUSSEL - U besteedt een deel van uw kantoortijd aan privézaken? U voelt zich moe en lusteloos als u thuiskomt, na een stressloze dag op het werk? U loopt het risico op een knoert van een bore-out. Het omgekeerde van een burn-out, maar niet minder ernstig. Probleem: hoe vertel je de baas dat je je stierlijk verveelt?

van onze redacteur



'Mijn baas wil al het belangrijke werk zelf doen. Ik heb te weinig omhanden, ik probeer het er met hem over te hebben, maar hij luistert niet. Het is de hel, ik word er helemaal depressief van. Als ik thuiskom, kan ik alleen nog uitgeput in bed vallen, terwijl ik de hele dag geen klap heb uitgevoerd. En ja, ik schrijf dit op het werk, want ik heb tijd zat.' Aan het woord is ene Anon, op het webforum van The Times.

Het is ook altijd iets: ofwel krijgen mensen stress omdat ze te veel werk hebben, ofwel omdat ze te weinig werk hebben.

Twee Zwitserse wetenschappers, Peter Werder en Philippe Rothlin, hebben dat laatste fenomeen een naam gegeven: bore-out. 'Het is precies het omgekeerde van een burn-out', schrijven ze in hun zopas verschenen boek Boreout!, dat wellicht nog voor het jaareinde in Nederlandse vertaling verschijnt.

'Als mensen te weinig werk hebben, voelen ze zich algauw nutteloos. Bovendien schamen ze zich, en proberen ze te verbergen dat ze niets te doen hebben.'

Dat is in deze tijden van alomaanwezige kantoortechnologie niet zo moeilijk: internet, e-mail en gsm zijn de gedroomde instrumenten om te veinzen dat je het druk-druk-druk hebt. Er zijn nog tal van trucs: altijd langer op kantoor blijven dan de baas, maar intussen rustig spelletjes spelen op je pc. Of 's avonds met een aktetas vol 'werk' naar buiten lopen, die je thuis in een hoek slingert. Veel mensen komen ermee weg, maar op termijn wreekt het zich, volgens Werder en Rothlin: mensen worden lusteloos, geagiteerd, agressief en op termijn depressief. Precies dezelfde symptomen als bij een burn-out.

De Zwitsers hebben voor hun onderzoek honderd managers, bankiers en andere executives ondervraagd. Daaruit concluderen ze dat zo'n vijftien procent van de mensen met een kantoorbaan zich vaak stierlijk verveelt. Dat sluit tamelijk nauw aan bij een onderzoek van de Amerikaan Dan Malachowski uit 2005, waarin een derde van de tienduizend respondenten toegaf zich twee van de acht kantooruren per dag met privézaken bezig te houden.

Alweer een beschavingsziekte erbij, horen we u denken: mensen worden ziek door lui te zijn. 'Dat is een verkeerde voorstelling van de feiten', zegt stressconsulent Luc Swinnen. 'Er zijn natuurlijk mensen die met plezier hun werkdag in ledigheid doorbrengen, maar die zijn echt wel dun gezaaid. Veel werknemers verkommeren door een gebrek aan verantwoordelijkheden en uitdagingen op het werk. Ze willen daar wel iets aan doen, maar hoe moet je dat in godsnaam bij je baas aankaarten? Er rust een huizenhoog taboe op: je kunt bij wijze van spreken nog makkelijker toegeven dat je een alcoholprobleem hebt dan dat je te weinig werk hebt. Een burn-out, daar oogst je respect mee, een bore-out is iets voor luilakken.'

Maar hoe komt het dat het ziektebeeld nu pas de kop opsteekt? Verveling op het werk is toch van alle tijden? 'Dat klopt', zegt Swinnen, 'en dat is net de tragiek. Bore-out is net als burn-out een “energieziekte,, met identieke symptomen. Bore-outpatiënten zijn daardoor jarenlang gediagnosticeerd als burn-outpatiënten. Wat is dan de remedie die ze kregen voorgeschreven? Juist, het wat kalmer aan doen. Precies wat bore-outpatiënten ziek maakt. Sinds enkele jaren weten we voldoende over de ziekte om ze correct te kunnen vaststellen en er ook iets aan te doen. Het is de verdienste van Werder en Rothlin dat ze het kind een naam hebben gegeven, maar het fenomeen was al enkele jaren bekend.'

Mensen met een bore-out hebben geen depressie, maar het lijkt er wel sterk op: je schaamt je, je zelfbeeld raakt ondermijnd, je breekt je eigen persoonlijkheid tot op de bodem af.

'Je ziet het vaak bij langdurig werklozen of mensen die tegen hun zin met pensioen worden gestuurd', zegt Swinnen. 'Ik ben ervan overtuigd dat ook sommige lijders aan het chronisch vermoeidheidssyndroom eigenlijk een bore-out hebben. Die mensen kunnen geholpen worden als we er tijdig bij zijn: wie zes maanden met een niet-behandelde bore-out blijft aanmodderen, is doorgaans verloren voor de arbeidsmarkt. Zo ernstig is het. Daarom is het zo belangrijk dat de overheid de aandoening ernstig gaat nemen: ik zie niet in hoe we straks mensen tot hun vijfenzestigste of langer aan het werk kunnen houden als we blind blijven voor dit probleem.'

unquote


groetjes allemaal.

Eindelijk weer een berichtje van ons.
Met Roland gaat het goed.
Heeft ook zoals ik, zijn up en down dagen.
Mijn laatste nieuws over mijn onderbeen, is nog steeds positief.
Bij de laatste controle van vorige week, bleek dat er minder kalk/botvorming was, dan ze hadden verwacht.
Krijg hiervoor nu calciumkorreltjes.
Mocht een van onze bloggenoten, nog meer advies kunnen geven, graag.
Want het is nu eigenlijk afwachten, dat alles sterk genoeg is, om de externe fixateur te verwijderen.
Gisteren, zoals zo vaak met de hulp naar de markt geweest, is toch telkens een eind duwen voor haar, maar ze doet het toch telkens weer.
Probeer toch elke dag een frisse neus te halen, is het niet met Roland of Katrien.
We moeten wel elke keer goed achterom kijken of we niet gevolgd worden de Amon en Caro (poesen), want ze hebben de gewoonte om mee te lopen.
Vroeger met ons Rasta en daarna met Laika, gingen wij de hond uitlaten, liep Amon altijd mee, op zijn eigen tempo, sjok sjok, sjok.
We kunnen merken aan Amon, dat is opgegroeid met honden.
Onze Caro, kent geen honden, alleen op afstand, maar zij is er een beetje bang voor.

Dit was het weer eventjes, tot de volgende keer

Zo, heb even de tijd genomen om nog eens wat foto's van mijn zoon Tycho en zijn liefje Annelies op ons blogje te zetten. 

Zo, heb even de tijd om ook nog eens een berichtje erin te zetten.momenteel gaat het goed met me, sinds ik opgenomen ben voor een totale burn-out met als gevolg een serieuze depressie.

Dagelijks hebben wij hier therapie zowel in groep als individueel. Deze therapies zijn zowel verbaal als non-verbaal.  Onder non verbaal vallen bv crea, muziek, psycho-motorische therapie ... enz

Rare therapies zou je misschien op het eerste zicht denken, maar je zou verstelt staan als je wist hoeveel info die therapeuten daar uit putten.

Bij andere therapies moeten we dan weer terecht ofwel bij een psychiater, ofwel bij een psycholoog en dan moet je daar (ook weer individueel of in groep) je taalvaardigheden weten te gebruiken.

En voor de rest van de dag leef je hier al naargelang je probleem in groepen die kunnen varieren in aantal.  In de eerste groep, de oriëntatiegroep zitten de meeste mensen en daar is het een constant komen en gaan ook omdat vele mensen slechts kiezen voor een kort programma van 3 weken.  Indien je echter kiest voor een langer programma wordt je nadien toegewezen aan een van de andere groepen, hetzij reïntegratie, vaardigheid of ervaring.  Deze verschillende groepen hebben sommige therapies gemeen, maar verschillen dan weer bv op vlak van aantal uren psycholoog of psychiater.

Ook mede dank zij de rustige omgeving waarin wij ons bevinden kan je dan aan je problemen werken.  Goddank is het met knorrekes gezondheid al beter, ook dat is voor mij een hele geruststelling

Zo ik ga het hierbij laten en doe de groeten aan alle trouwe bloggers hier.

Hallo alle bloggers

Ja, ik weet dat het een poosje geleden is, maar tijdens een moeilijke periode schrijf je minder.
Nu, mijn boefke opgenomen is, gaat het met en mij stukken beter, de rust is weer teruggekeerd.
Hij doet het zelf zo goed, dat hij al van thrapiegroep is veranderd, normaal gezien duurt de eerste opname periode 3 weken voor je doorgaat naar een therapievorm.
.
Hier op het thuisfront gaat het goed, dat vele metaal rond om rechterbeen doet zijn werk (externe fixateur).
Zo goed zelfs dat ik inmiddels nogmaals geopereerd ben, en dat al het inwendige materiaal van mijn kuitbeen eruit gehaald is.
Ben gisteren voor controle geweest en de foto's zijn goed, ik maak voldoende kalk aan en nu moet dat nog een stevig been worden.
Het sleutelen dat ik deed,1ste periode 3x daags is nu nog 2x per week 1draai.

De poesen, vermaken zich goed, zelf onze Caro wil nu 'snachts naar buiten, samen met ons Amon.
Caro presteert het dan nog de volgende ochtend terug te zijn thuis.

Onze voorhof is klaar en het hout is allemaal gezaagd en opgeslagen in het houtkot.
Mijn schoonva, is nog altijd bezig met zagen (letterlijk en figuurlijk), want hij denkt dat we de winter niet door komen, nu met het geen er nu in het hout kot komen we daar zeker mee door.

Groetjes aan alle bloggers

Eerste week van de opname goed verlopen, ben al wat zenuwachtig, maar er is nog veel werk aan de winkel.
Maar het gaat de goede kant uit.  Met Annemiek ook alles goed, maar misschien kan ze over de thuissituatie beter zelf eens een stukje schrijven.

In elk geval de groetjes aan alle trouwe bloggers, ik blijf jullie in de mate van het mogelijke volgen.

Groetjes