Lekkere Camembert

De onverwachte sneeuw heeft er voor gezorgd dat onze beide kleinkinderen tegelijk bij ons waren. Om 11 uur deze morgen werd dit pas beslist en ben ik dan maar direct aan de kookpot gevlogen om voor hen iets klaar te maken wat ze graag lusten: tomatensoep met balletjes en "Popeye-petatjes" met chipolataworstjes.
Voor de snel-klare tomatensoep gebruikte ik de tomatenconserven van het merk Benito (Colruyt) waar ik steeds een voorraadje van in huis heb: één blik gepelde tomaten, één blik frito, een klein blikje tomatenconcentraat en 3 blikken water, 4 blokjes vetarme kippenbouillon, 1 flinke ui en een stuk knolselder in stukjes en deze groenten eerst aangestoofd in een weinig boter. Twee soeplepels bolle rijst voor de binding, wat verse tijm en 4 suikerklontjes tegen de zuurtjes. Na 35 minuten pruttelen fijn gepureerd met de staafmixer, dan kleine balletjes kalfsgehakt gerold en er in gepocheerd.
Popeye-petatjes zijn aardappelpuree met spinazie, zoals U wellicht al had geraden.
Beide kleinkids zijn niet erg verzot op groenten maar op deze wijze stelt zich geen enkel probleem. Alle buikjes werden rond  gegeten, zelfs die van de grote mensen...

Als we op reis zijn kan ik het niet nalaten de producten die mij intrigeren en die we bij ons niet direct zien mee te brengen om ze thuis uit te proberen.
Er daarna mee experimenteren maakt de reisherinneringen weer levendig, vooral als de bereiding goed lukt, zoals vandaag.
In Toscanïe (Italië) vond ik een mengeling van gedroogde peulvruchten en granen die als basis van een minestronesoep moeten dienen. Peulvruchten in allerlei vormen zijn er op veel plaatsen altijd basisvoedsel geweest.
Ik gebruikte er een zakje van voor "Zuppa Toscane" van 400g met "lenticchie verdi, orzo perlato, piselli spezzati, fagioli all'occhio, soia verde, lenticchie rosse decorticate, fave spezzate, e farro perlato" op 3 liter koud water en voegde er nog een ui, een wortel, een stuk bloemkool en 2 takken selder aan toe evenals een blikje tomatenconcentraat en 150g gerookte spekblokjes en liet dat enkele uurtjes tegen de kook aan. Afgesmaakt met enkele kippenbouillonblokjes, tijm, peper, zout, en opgediend met een scheut fijne olijfolie, wat geraspte Parmezaanse kaas, een stukje brood en een glas wijn is dit een (h)eerlijke maaltijd.

Gisteren nog eens vleugeltjes geprepareerd, ditmaal enkel ingewreven met kippenkruiden en wat extra paprikapoeder. Daarbij een licht pikante risotto met sjalot, tomaten, verse rode paprika en pimentjes. Hierbij het recept voor 2 personen.
150g arborio rijst, 1 kg kippenvleugels, 1 rode paprika, 1 rode piment, 250g sjalot, 1 blik gepelde tomaten, een soeplepel vetstof, laurier, tijm, paprikapoeder, peper zout en ... harissa.
De vleugeltjes versnijden zoals in een eerder blogje aangegeven en kruiden met kippenkruiden en een eetlepel (zacht) paprikapoeder en zo een uurtje laten trekken.
Van de vleugelspitsen en de afgesneden gewrichtjes in een dik half uur een geurige kippenbouillon trekken met wat tijm en laurier en op smaak brengen met peper en zout.
De vleugeltjes in een voorverwarmde oven van 180° een klein half uur laten braden (zonder vetstof).
Terwijl de sjalot aanfruiten in wat vetstof tot die glazig is, de gespoelde rijst erbij, bevochtigen met weinig bouillon en de in blokjes gesneden paprika, pimenten en tomaten toevoegen.
De risotto zachtjes laten garen en bevochtigen met de kippenbouillon telkens hij dreigt droog te worden. Het resultaat moet smeuig zijn. Zo weinig mogelijk roeren, eventueel voorzichtig omscheppen.
Als de risotto klaar is er wat geraspte kaas (Parmezaanse) doorspatelen, wat verse boter alsook harissa naar smaak. 

Afgelopen weekend hadden we met een bevriend koppel afgesproken om samen te kokkerellen.
We begonnen zaterdagmiddag rond 11h30 met een stevige Westmalle Tripel in de buurt van de zaterdagmarkt in Antwerpen aan de schouwburg, de vreemdelingenmarkt en deden er onze inkopen: een hele achterbout van een écht lam, verse groenten en kruiden en Noord-Afrikaans brood en patisserie.
Dan een flinke wandeling in de omgeving van Zoersel en daarna, bij een lekkere Amer Picon, aan de slag met de ingrediënten.
Veel handen maken het werk licht en het resultaat mocht er wezen.
We aten mosselen gekookt met stukjes snijbiet en rode ui in een lichte, romige saus met groene curry, verse gember, koriander, honing en kokosmelk.
Daarna de lamsbout: in de oven gegaard bestoken met look en met een korstje van mosterd en groene kruiden. Daarbij een verse ratatouille en gratin Dauphinois (diepvries van Delhaize, maar oh zo lekker).
Met veel liefde en zonder stress gemaakt, dat proefde je.

Ik ben niet echt een "zoetebek" maar af en toe een gebakje met een biscuit op basis van noten en daartussen een laagje al-dan-niet geparfumeerde boterroom sla ik niet af.
Vroeger waren er de "Vatel-ekes" van bakkerij Veulemans in Boom waar wij regelmatig meer dan 50 km voor om-en-weer reden vanuit Beveren-Waas als er bezoekers waren die dat konden appreciëren, maar sinds die bakkers op rust zijn zonder opvolgers, is het recept verloren.
In de zoektocht naar een waardige vervanger kwamen wij bij Delhaize terecht en hun patisserie van FRANZ. Alhoewel een onderdeel van de industriële bakkerij La Lorraine zijn we er van overtuigd, op basis van onze eigen proef- en keukenervaring, dat daar nog met eerlijke produkten gewerkt wordt.
Onze favorieten zijn hun Misérable, hun Café Liégeois en hun Javanais allemaal op basis van hogergenoemde notenbiscuit en boterroom.
Voor die keer vergeten we dan maar weer eens onze cholesterol- en glucosespiegel, zoals nu direct want er is nog een stukje voor mij in de ijskast, een overschotje van de koffieklets die mijn echtgenote gisteren had met haar vriendinnen...

Mijn beide ouders zijn Duvel liefhebbers en gisteren waren zij bij ons op bezoek. De unieke gelegenheid om met ons 3-en de laatste fles Duvel Tripel Hop op te snoepen.
Dat biertje is een gelegenheidsbrouwsel van Moortgat in 2007: een driemaal, met verschillende hopsoorten, gehopte Duvel van 9,5° in een fles van 75cl en geschenkverpakking. Ik betaalde ze toen 12€ 't stuk. Nu vind je ze enkel nog op e-bay voor bijna 3x die prijs...
Ik denk dat het quasi het ideale moment was om hem te drinken. Bijna 29 maanden oud, zeer fijne belletjes en een schuim bijna zo dens als slagroom, blond van kleur en mensen wat een aromas!!!
De neus floraal met een toets van specerijen, noten en biergist. De afdronk idem dito met een blijvende, juist gepaste bitterheid en een zweempje zoet en zuur.
Perfect bier! Hopelijk komt Moortgat nog eens met dit brouwsel op de proppen.

Ik verwonder me er altijd over dat mits een vijftal uurtjes vliegen we in volle zomer kunnen belanden, althans naar onze maatstaven.
We vaarden zo pas een weekje op de Nijl met alle dagen zon en temperaturen tussen de 18 en de 30°C.
Die cruiseschepen glijden op het water en je hebt meer last van wie vroeg moet opstaan voor een bezoek dan van het gebrom der motoren. Zeker die Duitsers denken dat ze alleen op de wereld zijn.
We doken 4000 jaar terug in de geschiedenis en konden ervaren wat die koninklijken er zoal voor over hadden om te "overleven" in het hiernamaals.
De kloof tussen arm en rijk was er toen al en zo te zien is daar niet veel veranderd zij het dat ze zo'n geen tempels en paleizen meer bouwen.
Ik had de tijd om op het deck, bij een gin-tonic (het enig drinkbare in de all-inclusive) verder te lezen in het boek van Diane de Keyzer "De keuken van meesters en meiden" en kwam tot de vaststelling dat het er bij ons 110 jaar gelden aan toe ging zoals nu in Egypte: wie werkt voor een baas krijgt amper loon naar werken en brood en peulvruchten zijn het basisvoedsel.
Ik ondekte er de wreed lekkere Baba Ghanoush, een dikke saus op basis van sesampasta, ui en aubergines waarvan hier het recept:
2 middelgrote aubergines, een grote rode ui, 1dl tahin (sesampasta), 1 koffielepel komijnpoeder, 2 koffielepels zout, 1 teentje knoflook geperst, 1/2 koffielepel piment, 1 eetlepel gehakte platte peterselie, het sap van een grote citroen, enkele eetlepels plat water om de saus naar wens te verdunnen.
Zet de aubergines en de ui in een schaal in een oven op 150°C gedurende een uur en laat afkoelen.
Neem het zachte gedeelte uit de afgekoelde groenten en hak dit fijn met een keukenmes.
Meng een deciliter van de tahin (gemalen sesamzaadjes, saus zo in de handel te verkrijgen) met de andere ingrediënten, voeg de groenten erbij en meng. Verdun met het water tot gewenste dikte.
Even laten trekken.
Lekker bij brood, rauwe groenten en gebakken vlees.

Als ik ze in de winkel tegenkom kan ik het niet laten ze mee te nemen. Aiguillettes (foto) zijn de filetjes die binnen in de eendenfilet zitten, het fijnste van het fijnste dus.
Ze zijn op hun best kort en hevig aangebraden in een pan, één minuutje langs beide zijden, zodat ze gekorst maar nog "saignant" zijn. Dan de filetjes uit dat pannetje, deglaceren met een scheutje kalfsfonds, idem porto en afkruiden met wat tijm of/en een lepel confituur van citrusvruchten. Eventueel enkele groene peperboletjes, liefst van het merk ISFI, die zijn smeuïg en niet hard.
Gisteren tikte ik de aiguilletjes op de kop in de Carrefour en gisteravond lagen ze in hun blinkend sausje te schitteren op ons bord met enkele gestoofde sjalotjes, gebakken witloof en rösti's. Daarbij een Madiran, een dieprode wijn gemaakt van de tannat druif en uit de regio waar men in Frankrijk de meeste eenden "verbouwt". Die druif levert vrij veel tannines maar de in de streek uitgevonden techniek van de "micro-oxygenation" mildert de bitterheid zodat een bijzondere wijn ontstaat die door veel wijnliefhebbers gesmaakt wordt.
Na een dagje solden-shoppen in Antwerpen was me dat een welgekomen ontstresser

Ik wens mijn 7263 bezoekers van het afgelopen jaar allemaal een gelukkig en vooral gezond 2010.
Onze voor 2009 geplande nieuwe keuken werd uitgesteld en ook mijn DNA voetafdruk is nog niet besteld. Financiëel hadden we andere prioriteiten, maar uitstel is hier zeker geen afstel. Beide zullen er met een beetje geluk dit jaar wél komen.
Eigenlijk ben ik weeral blij dat de eindejaarsfeesten bijna achter de rug zijn. Ik geniet vooral van de Kerstsfeer met haar specifieke versieringen en een échte boom die het huis naar die Kerst en onze buitenwandelingen doet geuren. Mijn "kippeke" doet haar best om alles prachtig te decoreren tot in de kleinste détails en er staan zeker 50 kaartjes op de kast met meestal oprechte wensen van onze familie en vrienden.
De Kerstman hoeft voor mij ook niet persé, cadeautjes eigenlijk ook niet. Sinterklaas mag blijven want die heeft voor de kinderen een opvoedkundige waarde met zijn lekkers en de roe als het nodig is...
Ik kijk uit naar de vooruitgang van onze kleinkinderen, die nieuwe mensjes die onze genen doen voortleven en stel mij tot doel dat fenomeen te kunnen volgen en in goede banen te helpen leiden tot zij op hun beurt daarvoor zullen gezorgd hebben. Dat hoop ik toch...

Ik ben terug beginnen lezen in het boek van Diane De Keyzer over de klassenverschillen aan tafel tussen 1900 en 1960. Ik had het boek gekregen van mijn goede vriendin Daniëlle toen ik Abraham zag en kort daarna was het bij haar beland omdat ze het zelf wilde lezen. Onlangs, dus na 10 jaar, had ze het teruggevonden en is het terug bij mij aangekomen.
Het boeit mij nu nog meer dan toen want ondertussen heb ik de dagboeken van mijn nonkel Frans gelezen uit de periode voor en tijdens de WOII en kan ik mij de voedselschaarste en hoe het er aan toe ging in de arme gezinnen uit de Rupelstreek beter voorstellen.
Vooral de rantsoenering moet verschrikkelijk zijn geweest maar toch nuttig zodat de bevoorrading in voedsel aan elkeen min of meer kon gegarandeerd worden zodat niet enkel "die met geld" overleefden.
In ruil voor zegeltjes, bedeeld door het gemeentebestuur en tegen betaling kon men zich van etenswaren en andere producten zoals o.a. tabak voorzien. Wie niet rookte vroeg toch zijn zegels, om te kunnen ruilen voor andere.
Wie aan de bron van de voedselketen zat, o.a. de boer, verdiende veel (zwart) geld maar hielp ook veel mensen te overleven.
In de keuken werd men vindingrijk want hetgeen te krijgen was was meer "vulling" dan eten (dixit Irma Hutsebaut). Worteltaart was een topper gedurende WOII.
Aardappelen waren het volksvoedsel en op een bepaald moment ook haring die vanaf einde 1942 massaal voor de Belgische kust werd gevangen. Van de aardappelschillen maakte men zelf aardappelmeel om het tekort aan tarwemeel aan te vullen.
Voor de haring werd in 1944 zelfs een speciaal receptenboekje uitgegeven "40 recepten voor de bewaring en bereiding van haring" waaruit de basis voor mijn recept van "Haring à l'éscavèche" als volgt:
Kies 6 mooie verse haringen. Kuis ze, was ze en droog ze af. Kruid ze binnenin royaal met peper, zout en een weinig nootmuskaat en wentel ze in bloem. Bak ze langs weerszijden een 5-tal minuten in wat vetstof in een pan en laat ze uitlekken.
Breng terwijl ongeveer een halve liter witte azijn en 1/4 liter water aan de kook met een in reepjes gesneden ui, een suikerklontje, een tak tijm, een groot laurierblad, flink witte peper in poeder en evenveel marjolein (verse of poeder) en laat dit 5 minuutjes pruttelen. Neem van het vuur en doe er 6 à 8 blaadjes in water geweekte gelatine in.
Giet de warme bereiding over de haringen die in een schaal werden gelegd zodat ze juist onderstaan. Versier met schijfjes zoetzure augurken en de meegekookte ui. Laten afkoelen en op zijn best na een dagje trekken.

Witloof is een Belgische uitvinding van amper 150 jaar geleden. De teelt is met enkele Belgen ook naar Noord-Frankrijk overgewaaid en meer recent ook naar Nederland, Canada en de VS.
Het is eigenlijk het loof van de chicoreiplant die als sinds de Romeinen is gekend en in de 19de eeuw vrij veel in onze streken werd gekweekt om er een surrogaat voor koffie van te maken. Heden ten dage is een schepje cichorei op de versgemalen koffie nog altijd een smaak- en kleurversterker, alhoewel dat meer en meer in onbruik geraakt.
Gedurende de voedselschaarste van WOII werd ook de wortel gegeten en als mijn vader (85) er nog kan aangeraken moet moeder (87) ze steevast voor hem klaarmaken. Ze bereidt ze zoals schorseneren: geschild, geportioneerd en afgekookt met een vleugje azijn en een gebonden sausje.
De smaak is bitter-zoet-zuur met een overwicht van bitterheid maar dat is juist wat die wortel interessant maakt.
Witloofwortels bevatten veel inuline, een onverteerbare suiker die de darmflora bevordert maar dus ook veel gas laat produceren. Een gewaarschuwd man is er 2 waard...

Zojuist gesmikkeld van het reeds eerder besproken "alliumsoepje" en de "selder met gehaktballekes in tomatensaus". Ik had nog enkele rijpe Roma tomaten op de vensterbank liggen en selder heb ik altijd in de groentenla van de ijskast omdat het zo één van die waren is die overal te pas kunnen komen.
De selder in stukken gaarkoken in een rundsbouillon met tijm en veel peper, afgieten en de bouillon recupereren om de vleesballetjes in te pocheren. De verse, gepelde tomaten in stukken aanstoven in wat vetstof en een sjalotje en afsmaken met wat suiker, peper en zout. De selder erbij, de balletjes ook en aanlengen met wat van de gezeefde bouillon. Licht binden met rouxkorrels of wat aardappelmeel opgelost in een scheutje vocht.
Met een vastkokend, gestoomd aardappeltje was dit de eenvoud zelve, én lekker. Ook de Viña La Rosa Don Reca Limited Release 2006 deed zijn relaxerend werk.
Ik heb vandaag al veel naar buiten gekeken, naar het wit tapijtje buiten in de vrieskou en de diverse vogeltjes in de tuin die we van zaadbollen hebben voorzien en dat terwijl het binnen lekker warm is en gezellig.
Wat wil een mens nog meer...

Binnen enkele dagen ben ik 3 jaar aan het "rentenieren". Ik hou van dat woord want "op rust" ben ik helemaal niet en "gepensioneerd" heeft voor mij een negatieve connotatie.
Rentenieren is ook veel juister want ik heb mijn hele leven in verschillende pensioenpijlers ruim mijn bijdrage gestort en daar recupereer ik nu de "rente" van...
In die 3 afgelopen jaren heb ik gewerkt aan mijn webstekjes, opzoekingen voor de familiestamboom van de kleinkinderen (nu al >10000 personen), het uitschrijven van de dagboeken van mijn nonkel Frans en alle dagen 3 maaltijden geserveerd, tenminste als we thuis waren want we waren 220 dagen op reis, de eendagstrips niet meegeteld...
Geen één van deze projecten is af en ik kan daar nog jaren mee zoet zijn...
Ik wil de webstek van het kookboekje van Thomas van der Noot uit ~1514 verder vervolledigen tegen de 500ste verjaardag ervan, alsook de webstek over de Belgische kookhistorie.
Ik wil de VC familiestamboom aanvullen zodat voor mezelf 10 generaties compleet zijn (tot omstreeks begin 1600).
Ik wil de dagboeken van mijn nonkel Frans uitschrijven tot aan mijn geboorte in 1949 (nu heb ik reeds 1936-1944 in 70 blz).
Maar vooral wil ik mijn liefste vrouwke Ria, mijn "kippeke" gelukkig maken, da's pas een uitdaging!

Mijn echtgenote verjaarde onlangs en wenste daarvoor de culinaire kunsten van Guy  Van Cauteren, Vitaya-kok en eigenaar van 't Laurierblad in Berlare te proeven.
Guy 's gerechten zijn volgens hem "...geen schilderijtjes, geen beeldhouwwerken, geen barokke bouwsels van lagen en versieringen maar bewust eenvoudig ogende schotels waar de bijzonderheid ligt in de geraffineerde bereiding, de perfecte kooktijd, het onovertrefbare product, de originele garnering…".
Gebaseerd op onze eigen ervaring is het enige wat in deze laatste opsomming klopt het onovertrefbare product. Van de rest hebben we weinig mogen ondervinden en dat voor 270€ voor 2 personen voor een 4 gangen à la carte menu met wijn inbegrepen. Ook de bediening liet het op sommige punten afweten.
Toen de chef in hoogsteigenpersoon aan onze tafel kwam informeren (positief punt) en vroeg of het lekker was hebben we dat ietwat schoorvoetend beaamd maar achteraf had ik daar wreed wroeging over.
Ik heb dan maar de moeite genomen om een vriendelijke e-mail te sturen van een dikke bladzijde met al onze positieve en negatieve ervaringen.
Amper 2 uur later heeft Guy ons laten weten dat het hem speet dat wij teleurgesteld werden en dat hij zou rekening houden met onze aangehaalde punten. We kopen daar niets voor...
We zullen blijven kijken naar zijn kookkunsten op TV en die inspiratie gebruiken om het zelf klaar te maken, dat kost aanzienlijk minder, 't is veel lekkerder en 't geeft minder frustraties.

Ons zonnig verblijf in Djerba heeft onze uitzonderlijke zomer wat verlengd. Het all-inclusive voor 10 nachten @ 750€ per persoon in een ****  in volle herfstvakantie was mooi meegenomen. Vorig jaar verbleven we er ook, juist voor Pasen.
Lekker luieren in het zonnetje en proberen 3x per dag culinair te genieten. In een hotel met buffetten is dat een opgave maar als je enkele simpele regels volgt komt dat goed:
1° rustig de tijd nemen om de volledige toer te doen van wat de potten verschaffen,
2° je houden aan een 3 gangen-service: voorgerecht, hoofdgerecht, dessert,
3° je per service beperken tot één gerecht met passende bijgerechten, dezelfde bereidingen komen toch regelmatig terug. Een torenhoog opgeladen bord met van alles dooreen maakt dat je elke dag dezelfde kost gaat eten,
4° proef de lokale keuken: vragen stellen aan het personeel over en eerst kleine hoeveelheden proeven van wat je niet kent.
De Tunesische keuken is een mediterrane keuken met Arabische accenten (brique, couscous, harissa) en meestal halal, dus geen varkenvlees. Wel uitstekend lam, kalf, rund, kip, kalkoen en vis. Ook gebruiken ze veel eieren in hun bereidingen.
Dikwijls was er "Ujja", zelfs 's morgens. Het is een gestolde omelet (vgl. de Spaanse tortilla) met gewone en pikante pepers, tomaten en harissa: "brand"stof om de dag goed in te zetten...

Een savooikool (groene kool) is meestal voor ons 2-tjes te veel om ineens te bereiden en heropwarmen doet wreed afbreuk aan de kwaliteit van zo'n kooltje.
Ik maak dus meestal een halve klaar (gestoofd in wat boter, daarna met een scheutje room overgoten, geparfumeerd met zwarte peper en ruim nootmuskaat en de jus gebonden met wat in water opgelost aardappelmeel) en de andere helft steek ik in zijn geheel in een plastiekzak in de groentenschuif van de ijskast waar ze weken kan bewaren.
Vandaag was het de beurt aan die helft om in een soepje terecht te komen: gesnipperd tesamen met een middelgrote ui en een handvol rijst voor een zachte binding.
Dat duurt welgeteld een half uur om dat klaar te krijgen: ui en kool stoven in wat boter, overgieten met anderhalve liter kippenbouillon, zwarte peper van de molen, nootmuskaat, een vleugje currypoeder en na de kooktijd grondig fijnmixen met de staafmixer. Ik zit er momenteel van te genieten en vandaar de idee om die lekkere ervaring te delen.

Bijna 750.000 mensen keken naar de aflevering van 20 oktober, men kan dus moeilijk het entertainmentniveau van de serie ontkennen.
Het kookniveau van de geselecteerde kandidaten is een andere materie maar dat was m.i. een minder belangrijk criterium van hun selectie.
Men kiest persoonlijkheden waarbij men op voorhand weet dat er conflicten gaan zijn met zichzelf of met de anderen of die een hoog underdog of macho gehalte hebben zodat vooral de emoties van de kijkers worden bespeeld.
Wat voor de kijker als "onverwacht" overkomt wordt zodoende goed voorbereid en dan worden die "gebeurtenissen" uitvergroot.
De échte hobbykok moet zich wreed ongelukkig voelen met wat hij te zien krijgt of in het beste geval ermee lachen.
Ik hoop dat dit laatste het meest het geval is en dan zijn die programmamakers toch eigenlijk slimmer dan ik tot hier toe heb gedacht en kijk ik volgende keer weer...

(met dank voor de foto aan www.tv-visie.be )

Begin de jaren 80 van de vorige eeuw reisden we regelmatig naar de Costa Brava met de kids. Het toerisme ontlook er pas en in het Paasverlof was het er stukken beter weer dan bij ons. Voor amper 200€ huurden we een appartementje met directe toegang tot het strand voor 2 gezinnen voor 2 weken.
Het eten in het plaatselijke supermarktje was niet duur en vlees en groenten van kleine telers. Er was kip die wat langer op het vuur moest maar O, zo lekker en de groenten werden er verkocht door een plaatselijke boerenkoppel die apatrots waren dat we hun reuzachtig grote selder kochten. Het was immers voor 4 volwassenen en 4 kinderen, de onderste helft aten we met balletjes in tomatensaus en van de bovenste helft maakten we heerlijke soep.
We ontdekten er wilde asperges en tuinbonen, van die dikke, die je 2x moet peulen maar die smelten in de mond. Van 6 kilo bruto hielden we amper genoeg over om onze appetijt te stillen en zaten we een uurtje te pellen.
We waren er de afgelopen 10 dagen op bezoek. Nu is er een jachthaventje gekomen en hebben de vissers moeten uitwijken. Alle heuvels zijn bebouwd, er is een SPAR gekomen en het eten en drinken heeft zich aangepast aan de toerist. Spijtig willen die meestal eenheidsworst en dat heeft wat afbreuk gedaan aan die bestemming. De prijzen zijn er nu ook gelijk overal maar de leuke herinneringen kunnen ze ons niet afnemen en die hebben we daar weergevonden. Een stukje nostalgie dat we koesteren.

Meedoen met de moderne technologie is m.i. ook een aspect van levenskunst en wij, senioren, hebben daar alle belang bij. Enerzijds zijn er tal van nieuwe producten die ons het leven gemakkelijker en aangenamer maken en anderzijds hebben we tijd zat om ermee bezig te zijn zodat die nieuwe spullen geen geheimen voor ons hoeven te hebben.
Eén bijzondere voorliefde heb ik voor Internet shoppen als we eens iets nodig hebben, want dat is toch nog altijd de eerste stap: er moet een nood zijn ;-).
De tweede stap is nagaan wat de beste oplossing is om die nood in te vullen. Met wat desktop research kom je er al gauw achter wat er zo al allemaal op de markt is, de kostprijs ervan en kan je uitmaken welke criteria voor jou van belang zijn om uiteindelijk te beslissen.
De derde stap is prijzen vergelijken en daarvoor hoef je je niet te beperken tot België want verzending binnen Europa is niet zo duur meer en betrouwbaar. Ook betalen via PayPal of een kredietkaart is eenvoudig en betrouwbaar.
Vooral bij de aankoop van huis-, tuin- en keukenapparaten en reizen kan je gemakkelijk 25% uitsparen met wat surfen. Ik schrik er ook niet voor terug de prijzen die ik elders vind voor te leggen aan de leverancier kort bij de deur en heb daarmee meestal succes.