Tafelversiering maken voor  Kerstmis

Bij aankomst in de grote zaal bleek dat de verwarming daar niet voldoende was, dus werd er verhuisd naar de kleine zaal ernaast. Omdat traditiegetrouw Richard een foto van het werkstuk doorgestuurd had, en we alles over de nodige materialen konden lezen in het 50 plus nieuws, was iedereen goed geëquipeerd en op tijd aanwezig.

We waren érg blij dat onze “juf” Jeanine present was.

Niettegenstaande een recente ingreep aan haar knie hield ze eraan om ons nu ook te helpen bij het maken van ons jaarlijkse tafelversiering.

Voor deze workshop werd het Kerststukje opgebouwd van op een plank.

Ook onderling werden tips en ook soms materiaal uitgewisseld. Het resultaat van twee uur arbeid mocht gezien worden.

Voor de rest verliep alles vlot.  Dit wat de dames betreft. De heren moesten natuurlijk weer wat bijpraten!

Na het opruimen stond ons nog een fijne en smakelijke verrassing te wachten: de goede brave Sint had voor de vlijtige dames een grote speculaas vent meegebracht!

En toen weerklonk : “Sinterklaas kapoentje …” 

Na nog enkele fotoshoots  en een dank je wel  bloempje voor Jeanine was het half vijf vóór we er erg in hadden.

Jean-Pierre en Leo zorgden weer prima voor achtergrondmuziek.

Voor de foto’s zorgden Vital en nog enkele bereidwillige camera’s!

LVS

Wandelen in de Schorre met KVE 50+ en AAS op 9 november 2019

 De Clarissen hebben ons verrast met mooi wandelweer.

Rond 10 uur vielen de ‘duiven’ (excuus wandelaars) binnen in Brasserie De Schorre.

Klei, water en een prachtig Provinciaal domein “De Schorre” zijn de unieke troeven die Rupelstreek kenmerken. Ook de herinnering aan de vroegere steenbakkerijen kun je niet wegdenken.

We wandelden in de morgen en in de namiddag en de stappenteller stond op 11000 stappen. Niet mis voor onze sportieve senioren.

De lunch met soep en een “Triple dekker Croque” – Amerikaanse specialiteit naar men zegt – kon iedereen bevallen.

Na de wandeling werd er nog druk nagepraat over de belevenissen tijdens deze mooie wandeldag.

Vraagje om te besluiten: En wie had er ongelijk …. ?

Hierbij nog enkele foto’s van het prachtige domein.

Romain

.

Uit mijn dagboek,                             8 - 11 Oktober 2019.

Dinsdag 8  : - onderweg naar Beek, kaasjes...kaasjes en duizend wielen. Bestemming: Hotel Zonneheuvel - Schaapsdrift - Beek. De heuvel moet je er bij denken, wel veel schapen maar niet driftig.

Bevreesd voor een "beek" uit de hemel, er hingen nochtans veel waterzakken in de lucht maar die dreven verder naar het Oosten... naar de Dosjen. 

Dan maar de fiets op en genieten van lucht en landschap.

Woensdag 9 : wandelen of fietsen,  de E. Bike op, gevecht tegen de wind.

Namiddag: misleid door plaatselijke weerberichten...regen, regen de wandelschoenen aangetrokken, prima wandelweer met een "natje" als afsluiter.

Donderdag 10: Opgehaald  door de bus met een kei van een chauffeur/gids, door het "Achterbroek " langs landelijke wegen naar s'Heerenberg geloodst.

Met een plaatselijke gids(dame) doorheen een stuk geschiedenis gekropen, Edele Stiftdames, verdwenen Jezuïeten, waterput van 57m. diep, heibel over een lapje grond wel/niet NL/D.

Pistoletjes knabbelen met een koppie koffie over de middag in een kasteel, niet alledaags, maakt niet iedereen mee.

Namiddag: zo nodig door een Industrie terrein, op bezoek bij een wijnboer, een taterende Leo (de boer voor alle duidelijkheid) leerde ons een en ander over wijn en dat moest in de praktijk omgezet worden met een uitgebreide proeverij.

Vrijdag 11: inpakken maar nog niet wegwezen, na een deugddoende ochtendwandeling, nog een lunch en daarna opkrassen.

De regen werd drie dagen opgespaard om dan neer te plenzen met de nodige wind tijdens de terugweg, een souvenirtje aan NL. Vermeldenswaard: onderweg een verkeersbord gezien " overstekende lijnbus bij file " hoe flikken ze dat op een autostrade?

Een goede mix in vier dagen, gezond bezig zijn, tot een volgende... Leo D.

Woensdag 9 oktober

Donderdag 10 Oktober

 Vrijdag 11 oktober

Reis naar Picardië 

Op een niet al te vroeg uur rijden we relax naar Kontich.  Het is zondag en dus zeer rustig op de baan.  Daar, veel te vroeg aangekomen, zien we onze medereizigers stilaan binnendruppelen.  Het weer ziet er wat bewolkt uit!

Marc, onze chauffeur speelt tetris met de koffers.  En dan zit de sfeer er in, op weg naar het (zonnige ?) zuiden! 

Onderweg pikken we een paar lifters op en verorberen nog een leuk ontbijtje! Ondertussen heeft Eric, onze gids voor Picardië, ons vervoegd en steken we de grens over.  Welkom in “La douche France“!  Een regenvlaagje spoelt de voorruit van de autocar schoon, en voordat we het beseffen zijn we in Amiens. 

Voor we met onze gids de stad doorkruisen gaan we de inwendige mens versterken.  We krijgen een bord met een stuk quiche, Paté du chef en een gratin.  Nadat we zijn voldaan komt de verrassing!  Men dient nu het hoofdgerecht op, zalm met aardappelgratin.  Ik kan U verzekeren, hier worden de mannen van de jongens gescheiden (en de dames van de meisjes).  Zoals een BB (Bekende Brusselaar) ooit zei “Trop is trop”.  Tenslotte volgt er nog een chocomousse. 

We steken de Somme over, verkennen de schilderachtige wijk Saint-Leu en bezoeken de indrukwekkende Notre-Dame, de grootste gotische kathedraal van Frankrijk.  We maken nog een rondje door het stadscentrum en via de université de Picardie, campus “Jules Verne”, richting bus.

In de late namiddag bereiken we ons hotel in Montreuil-sur-Mer.  In de ruime kamers in het “Best Western hotel Hermitage” hoor ik soms een echo! (Het kan natuurlijk inbeelding zijn). 

Maandagvoormiddag bezoeken we “La pointe du Hourdel” aan de monding van de Somme.  We hebben geluk, er liggen veel zeehondjes op de zandbanken.  We hebben wel een verrekijker nodig om ze goed te zien.  Af en toe komt er ééntje vlak onder onze neus voorbijgezwommen en duikt daarna enkele minuten onder water.  Tegen lunchtijd  bezoeken we Saint Valery-sur-Somme, een pittoresk plaatsje aan de baai van de Somme.  We passeren de poort waar Jeanne d’Arc in 1430 als gevangene werd afgevoerd. 

Na de noen tuffen we met een echt stoomtreintje van de “Chemin de Fer de la Baie de Somme” naar Le Crotoy.  We kunnen vanop de dijk het slik- en schorrengebied overzien.  Bij laagtij kan men met plaatselijke gids door “het verdronken land van de Somme” naar de overkant van de baai stappen tot in Saint Valery-sur-Somme.  Laarzen zijn aan te raden!  We gaan dit niet doen !

Op weg naar “huis” bezoeken we een Chinese begraafplaats in Noyelle-sur-Mer, waar 842 overledenen van het “Chinese Labour Corps” uit de Eerste Wereldoorlog begraven werden.

Dinsdagvoormiddag hebben we enkele uurtjes vrij om Montreuil-sur-Mer te verkennen.  Het doet dienst als centrumstad voor de omliggende gemeenten en dorpen.  Er bevinden zich veel middelbare- en hogere scholen, veel winkels, enkele cafeetjes en eethuisjes.  Echter geen ”Mer” te zien, het is zowat hetzelfde verhaal als de verzanding van het Zwin in Damme.

Op weg naar Rue rijden we door Nouvion.  “Allo Allo” dat ik dit nog mag meemaken!  René zat op de bus, maar Edith, Yvette, Maria en monsieur Leclerc hebben we niet gezien.

In Rue bezoeken we de prachtige kapel Saint-Esprit en lopen we langs het Belfort.  Het zonnetje komt piepen, dus tijd om een terrasje te doen!  Zelfs hier kennen ze Affligem, niet de gemeente, maar wel het bier.  Santé! 

In de namiddag bezoeken we het ornithologisch “Parc du Marquenterre”, een gebied van duinen, zilte moerassen en kwelders.  De plaatselijke gids vertelt over allerlei watervogels die er verblijven en voorbijtrekken op weg naar het verre zuiden.

Je kan er o.a. de volgende veel voorkomende vogels spotten: blauwe reiger, koereiger, zwaan, ooievaar, strandloper, kleine zilverreiger, havikarend, grauwe gans, lepelaar, enz.  In dit natuurpark lopen ook wilde paarden.

Woensdag stappen we met onze gids Eric over de stadsomwalling van Montreuil.  Deze zijn nog in zeer goede staat en geven prachtig uitzicht op de omgeving.  Nog enkele uurtjes vrij om inkopen te doen.  Daarna bussen we naar de Cisterciënzerabdij in Argoules.  De abdij doet nu o.a. dienst als opvangtehuis voor jongeren.

Tenslotte gaan we in “Les Jardins de Valloires” op zoek naar de roos van Picardië.  Waarom de Picardische roos toch zo beroemd is?  Welnu, midden in het geweld van de Eerste Wereldoorlog viel het oog van een Engelse officier plotseling op een vrouw die doodgemoederd haar rozen stond te verzorgen.  Het inspireerde hem tot een lied, met de roos als zinnebeeld van de geliefden thuis.  Roses of Picardy werd een hit onder de soldaten.  In 1927 werd het lied zelfs de aanleiding tot een gelijknamige film.  Een rozenras met de naam Picardische Roos was er helemaal niet.  Pas in 2004 kwam men in Valloires op het idee een roos naar dit lied te vernoemen.

Donderdag nog een laatste maal een super-de-luxe ontbijtbuffet.  De valiezen in de koffer (v.d. bus).  Onze sympathieke chauffeur Marc maakt er een mooi puzzelwerkje van en via de smalle Parvis Saint-Firmin en de Porte de Boulogne verlaten we Montreuil-sur-Mer.  We gaan eerst nog de “Blockhaus” in “Le Forêt d’Eperlecques” bezoeken, hier hebben ze hééeel veel beton gestort.

De Nazi’s hadden het plan opgevat om van hieruit V2’s te lanceren naar Engeland.  De geallieerden bombardeerden de bunker, zodat deze onbruikbaar geworden was.  Spijtig genoeg zijn er vele dwangarbeiders en gevangenen die bij de bouw betrokken waren, omgekomen.  Hier staat dan ook een monument voor Belgische arbeiders die er hun leven verloren hebben.

We hebben geluk, onze busdriver kent zijn GPS prima.  Dus rijden we naar Cassel, voor het zelfde geld kwamen we in Kassel (D) of Kessel (B) uit. Vanop de Casselberg zien we uit op “Het vlakke Land” waar de oorspronkelijke inplanting van rechte Romeinse heirbanen nog steeds zichtbaar zijn.  Als afscheidslunch is er stoofvlees-frites voorzien.  In het land van de Picon, kan ik mij niet van de indruk ontdoen, dat er voor de finishing touch toch wat Picon aan het stoofvlees toegevoegd was.  Het kan natuurlijk een indruk zijn, maar toch?

Tot slot rijden we terug richting Kontich, het was weer een leuke tijd met oude bekenden en nieuwe vrienden!  We nemen hier afscheid met de gedachte, “Partir c’est mourir un peu”.

Rest er mij nog een woordje van dank:

-        Voor onze toffe chauffeur Marc, die nooit de weg kwijt was en goed in onze groep paste.

-        De gedreven gids Eric met zijn grondige kennis en aangepaste stapsnelheid, we zijn niemand verloren!

-        Reisleider Gunther en de firma Van Bogget die deze reis grondig voorbereid hebben.

-        Voorzitter Vic & Hilde die als vader en moeder over de groep waakten.

-        Tenslotte alle deelnemers voor de bijzonder leuke week,
Merçi beaucoup ! ! !

Henri & Monique

The Sixties door Rudolf Hecke

Rudolf Hecke is een man die de onderwerpen die hij uitkiest uitgebreid heeft ingestudeerd en die ze dan ook volledig beheerst. Bovendien weet hij ze met uitzonderlijk veel verve te brengen. 

In eerste instantie spaart hij tijd noch moeite om een aangepast decor neer te zetten, dat de toehoorders onmiddellijk in de juiste stemming brengt. Daarna brengt hij de voordracht met een bezieling en een overgave die weinigen hem zullen nadoen. Dat wisten we al na zijn voordracht over Serge Gainsbourg en werd hier nogmaals bevestigd.

.

Uitleg en klankfragmenten wisselden elkaar af, waardoor een authentieke sfeer werd gecreëerd. Vele aanwezigen reageerden op de klankfragmenten die hen terugvoerden naar hun jeugd. Ik ben ervan overtuigd dat ze zich gedurende enkele uren opnieuw jong hebben gevoeld en zich opnieuw bewust werden welke ingrijpende veranderingen de jaren 60 hebben teweeggebracht. Bovendien is Rudolf Hecke een spraakwaterval, die een rijke woordenschat combineert met een perfecte uitspraak.  

Waar we bij andere vlotte en boeiende sprekers een gevoel hadden, dat gelijk staat met een etentje in een gerenommeerd restaurant, kwamen we bij deze spreker terecht in een restaurant met 3 Michelin-sterren. Als hij in de toekomst een nieuw onderwerp brengt, staan we zeker op de eerste rij om hem uit te nodigen.

geleidehonden  voor blinden en het kasteel van Loppem

Een gids legt uit hoe een kleine pup een blindengeleidehond wordt en hoe het verhaal dan verder gaat. Zo wordt duidelijk hoe de hond zijn baasje veilig doorheen de onzichtbare of wazige buitenwereld loodst. Hij moet rekening houden met signalen en hindernissen die zienden spontaan registreren en zelfs onbewust uit de weg gaan. Daarna volgen een demonstratie op het opleidingsparcours.

Bezoek aan het Kasteel van Loppem

In de namiddag maken wij een rit doorheen het mooie Brugse ommeland tot aan het prachtige kasteel van Loppem. Een bezoek aan dit kasteel is als een reis door de tijd en rond de wereld. De neogotische interieurs en woonvertrekken tonen het kasteelleven zoals het was in de 19^de en en de vroege 20^ste eeuw. Boven kunnen we binnenkijken in de familiekapel met prachtige glasramen. Een weetje: de toenmalige baron was blind en kon pas na 20 jaar en na een operatie in Parijs voor het eerst zijn kinderen zien.

In het mooie grote salon van het 5* WZC Park Lane.