Archief

.








  

Lentewandeling Heindonk

.

Ontmoetingsdag in "Hotel De Basiliek"

Tweedaagse uitstap Amsterdam

.







  

Bezoek abdij St. Bernardus en Gilliot&Roelants Tegelmuseum in Hemiksem

Met één gids i.p.v. de beloofde twee moesten we die namiddag met 52 geïnteresseerden starten aan de hoofdingang van de abdij. Maar geen probleem, we hadden ons” guide system”, en als toemaatje : een gids met een stem als een klok!

Een beetje geschiedenisles en we wisten hoe , wanneer, waarom en hoelang de paters van de cisterciënzer orde de abdij van 1243 tot aan de Franse revolutie als woonplaats hadden. De paters waren zeer nauw betrokken bij de ontginning van de klei in de Rupelstreek, en het maken van baksteen, de zogenaamde papesteen.

We maakten een wandeling rond de abdij en konden zo zelf vaststellen dat deze wel erg monumentale afmetingen heeft. Een deel van de oostvleugel wacht nog op restauratie. De kerk van de abdij werd tijdens de Franse revolutie afgebroken.

De gids nam ons mee binnen langs de serviceflats in de oost vleugel en daar hadden we zicht op één van de 2 grote binnenkoeren. Aan de architectuur (Antwerpse architect Pieter Bourla) van het gebouw is bij de restauratie niets gewijzigd , en zo kan men goed zien dat het vroeger o.a. ook als gevangenis dienst heeft gedaan. Verder werd het gebouw ook nog gebruikt als hospitaal en interneringskamp, om tenslotte van 1948 tot 1977 als kazerne dienst te doen.

We wandelden daarna doorheen een formidabel gevuld heem-museum naar een gerestaureerde volkskroeg. Daar deed onze gids alles uit de doeken omtrent het Gilliot &Roelants tegelmuseum. Met 1750 arbeiders omstreeks 1935 was het tegelbedrijf toen één van de grootste werkgevers in Vlaanderen. Het was met de komst van Joseph Roelants, die zeer kunstvolle tegels en keramiekpanelen ontwierp, dat de uitvoer naar alle hoeken van de wereld een boost kende. We zagen in zijn werken ook de evolutie van figuratief naar het meer kubistische.

In de gezellige cafétaria van de Heemkring “In den Hover”, waar de dienst verzekerd werd door 2 vriendelijke dames, en de prijzen even vriendelijk waren , werd nog even nagepraat.

LVS

Daguitstap Kortrijk - Doornik

Lachende gezichten op de nieuwe verzamelplaats deze vroege zonnige morgen! Ondanks enkele ongevallen op de wegen en het smogalarm toch nog tijdig gestart. In Melsele bijna even veel wachtende mensen opgepikt en dan richting Kortrijk om onze gids Philippe op te pikken. 

Onmiddellijk geeft deze in zijn sappigst West-Vlaams alle bijzonderheden van de stad mee!

Zo vernemen we dat de vroeger zo bloeiend rijke stad nu arm is, met weinig toerisme ondanks zijn vele troeven. We moeten het toegeven : mooie gebouwen, lanen, pleinen .Toch zijn veel huizen nieuwer dan ze er uit zien. In het prachtige hotel Belfort wacht een heerlijke croissant met geurige koffie! 

Philippe neemt ons mee naar de prachtige raadszaal van het historische stadhuis. We leren dat de voorstelling van de eeuwenoude geschilderde taferelen op muren en het gebeeldhouwde pronkstuk veel gelijkenissen vertonen met de situaties van de huidige tijd.

De geschiedenis herhaald zich steeds zonder dat er veel wordt van geleerd. 

Eventjes opwarmen op weg naar de grootse O.L.Vrouwkerk , met veel zijkapellen ieder met een eigen verhaal. Er zijn daar blijkbaar veel waardevolle voorwerpen ontvreemd en later al dan niet teruggevonden.

Onderweg naar het dormitorium zijn we verwonderd over de vele opgravingen die een stuk geschiedenis bloot leggen. Met de begeesterde toelichting van Philippe begrijpen we hoe het er in de Franse dwangburcht en in het dormitorium van de Groeningeabdij aan toe ging. Vooral het reuzengrote waterreservoir trekt onze aandacht. Het begijnhof oogt al mooi maar is nog in volle restauratie en nog weinig bewoond. 

Met het zonneke op ons bolleke komen we weer aan hotel Belfort. Het schilderijtje op ons bord smaakt nog lekkerder dan het eruit ziet. De kalletaart een streekgerecht op basis van frangipane en appeltjes is overheerlijk. 

Op weg naar Doornik worden we door onze gids ondergedompeld in alle wetenswaardigheden van de stad. Met maar 26000 inwoners waaronder veel migranten

is het nu ook een arme stad die al is er zo veel te bieden, toch weinig toeristen lokt. Enkele km. buiten de stad hebben we zicht op een enorme steengroeve, het lijkt wel op een uitvergroot cementfabriek. Veel bedrijvigheid zien we niet,de Italianen zijn er nu baas. 

In de kathedraal filteren de prachtige glasramen het licht. De schatkamer is niet toegankelijk maar er is genoeg te zien. Aan de ene kant weer grote opgravingen, er komen serieuze stutten aan te pas om de verzakkingen tegen te gaan. Volgens onze gids zou Vlaamse gotiek driebogig zijn en er komen nog wat krullen aan te pas. Vlamingen moeten ook wat meer chauvinisme hebben, want veel van de prachtig woningen zijn door hen herbouwd, zelfs de zogenaamde ‘Lodewijk XIV huizen. Dat zullen we onthouden.

Nog een laatste bezoekje aan de Saint-Quentinkerk, met kleurige glasramen.

De kaas en vleesplank in ‘Le Soleil’ versterkt onze inwendige mens, de bus wacht en we blikken terug op een zalige, zonnige,leerrijke dag. 

Bedankt Leo om alles in goede banen te leidde en iedereen die er bij was!

Marie-Jose

Vietnam, verassend en aangenaam, een indruk.

Ik liet mij, enigszins gespannen, in de enorme buik van de Boeing 777 neerploffen in een gemakkelijke seat. Immers, 13 vluchturen verder lag onze voor mij vrij onbekende bestemming: Vietnam. 

Het land, als het ware geprangd tussen Cambodja, Laos, China en de zee, telt ongeveer 90.000.000 inwoners.

En tel je van noord naar zuid algauw 2000km, in het midden is het slechts 50km breed, alsof een reus ooit met zijn hand het land in 2 delen wou breken. De reus nu is weg, het land werd één.

Getekend door oorlogen, oneindige rijstvelden en hectisch verkeer in de steden? Zeker, maar ook met vriendelijke, aangename mensen, nooit rustend, altijd bezig, doordrongen en zich bewust van een luisterrijk verleden.

De hoofdstad Hanoi, 6.000.000 inwoners, is soms primitief, soms modern.

De citroenkleuren van de oude architectuur vormen een fraai gezicht.

Tussen het gebrom van de vele motorfietsen komen de geuren van de eetkraampjes je tegemoet. Een exotische stad.

In de oude wijk vormen een wirwar van straten het commerciële hart van Hanoi.

De opera, gebouwd naar het model in Parijs, herinnert ons aan de Frans-koloniale tijd.

Ho-Chi-Minh, zijn leven stond in het teken van de éénmaking van het land, ligt opgebaard in het reusachtige mausoleum. Deze man, die een eenvoudig leven leidde, stierf te vroeg om zijn werk voltooid te zien. Hij wordt gerespecteerd door en leeft verder in alle Vietnamezen.

De Thai, Hmong, Dai, Hoa en Viet vormen de talrijke minderheden in de omgeving van Mai Chau en in het Halong van de rijstvelden is een tochtje in een kleine sampan een must.

Duizend km zuidwaarts, in Da Nang, centraal-Vietnam, was ooit een Amerikaanse legerbasis gevestigd. De aankomende mariniers kregen hier een eerste indruk van Vietnam. Het was ook de plaats waar men, na de gruwel van de gevechten kon uitrusten.

De prachtige vergezichten in de omgeving van Hoi An, centrum van de zijdenijverheid, nodigen uit tot een fietstochtje. Het is de enige stad in Vietnam die beperkingen stelt aan het gebruik van motorvoertuigen.

Wil je er een kostuum of kleed in sneltempo laten maken, dan vind je hier het juiste adres!

De opvallendste monumenten in de stad komen van de Chinese gemeenschap.

Tussen de oude koopmanshuizen geven constructies van geglazuurde dakpannen en kronkelende draken toegang tot de ingangen van de gemeenschapshuizen, kern van het Chinese sociale en spirituele leven.

Nog meer zuidwaarts, en tropisch warm, belanden we in Ho-Chi-Minh-City, het vroegere Saigon. Saigon was destijds tot de éénmaking van het land in 1973, de hoofdstad van de republiek Zuid-Vietnam.

De twee torens van de Notre-Damekathedraal, jarenlang het beste oriëntatiepunt in Saigon, vallen tegenwoordig in het niet bij de glazen gevel van het winkelcentrum Diamond Plaza en de telecomtoren op het hoofdpostkantoor. Het postkantoor is een klassiek koloniaal gebouw dat sinds zijn voltooiing in 1880 niet meer is veranderd.

Het verkeer in de stad is er even hectisch als in Hanoi, we maakten het van dichtbij mee op de bijzit van een motorfiets. Het is ongelooflijk hoe behendig de bestuurders zich in deze drukte op de weg een plaatsje zoeken. Het lijkt allemaal chaotisch maar toch, het resultaat is een vlotte verkeersstroom. Verwonderlijk, maar wij hoorden geen scheldwoorden of zagen geen agressie, is dit het resultaat van een Boeddhistische instelling?

De Cu Chitunnels in de omgeving van de stad vormen een meer dan 200km ondergronds netwerk. Zij werden indertijd door de Vietcong gebruikt om zich overdag voor de Amerikaanse patrouilles te verbergen. Wie goed luistert hoort er nog de tonen van Billy Joël’s “Goodnight Saigon”.

Men dient zich soms op handen en knieën door de gangen te bewegen want zij werden niet ontworpen voor de iets bredere westerling. Het is, voor wie er in slaagt zich door de gangen te wurmen, een duistere en zweterige ervaring. Uniek in Vietnam, dus ook in H-Chi-Minh-stad, is het waterpoppentheater. Het is een prachtig genre waarbij alle handelingen worden uitgevoerd op een watertoneel. Het spel zou mogelijk ontstaan zijn in de Rode Rivierdelta toen er in de lente weinig werk was.

Tot slot moet het gezegd, 40 jaar na de verwoestende oorlogen bruist dit land weer van ondernemingszin en is het toegankelijker dan ooit.

Dit is geen land van bomkraters maar van glinsterende rijstvelden en witte stranden, prachtige tempels en vriendelijke mensen.

Ik wens hen voor de toekomst het allerbeste!

Vic Goelen