Archief

Maandagvoormiddag bezoeken we “La pointe du Hourdel” aan de monding van de Somme.  We hebben geluk, er liggen veel zeehondjes op de zandbanken.  We hebben wel een verrekijker nodig om ze goed te zien.  Af en toe komt er ééntje vlak onder onze neus voorbijgezwommen en duikt daarna enkele minuten onder water.  Tegen lunchtijd  bezoeken we Saint Valery-sur-Somme, een pittoresk plaatsje aan de baai van de Somme.  We passeren de poort waar Jeanne d’Arc in 1430 als gevangene werd afgevoerd. 

Na de noen tuffen we met een echt stoomtreintje van de “Chemin de Fer de la Baie de Somme” naar Le Crotoy.  We kunnen vanop de dijk het slik- en schorrengebied overzien.  Bij laagtij kan men met plaatselijke gids door “het verdronken land van de Somme” naar de overkant van de baai stappen tot in Saint Valery-sur-Somme.  Laarzen zijn aan te raden!  We gaan dit niet doen !

Op weg naar “huis” bezoeken we een Chinese begraafplaats in Noyelle-sur-Mer, waar 842 overledenen van het “Chinese Labour Corps” uit de Eerste Wereldoorlog begraven werden.

Dinsdagvoormiddag hebben we enkele uurtjes vrij om Montreuil-sur-Mer te verkennen.  Het doet dienst als centrumstad voor de omliggende gemeenten en dorpen.  Er bevinden zich veel middelbare- en hogere scholen, veel winkels, enkele cafeetjes en eethuisjes.  Echter geen ”Mer” te zien, het is zowat hetzelfde verhaal als de verzanding van het Zwin in Damme.

Op weg naar Rue rijden we door Nouvion.  “Allo Allo” dat ik dit nog mag meemaken!  René zat op de bus, maar Edith, Yvette, Maria en monsieur Leclerc hebben we niet gezien.

In Rue bezoeken we de prachtige kapel Saint-Esprit en lopen we langs het Belfort.  Het zonnetje komt piepen, dus tijd om een terrasje te doen!  Zelfs hier kennen ze Affligem, niet de gemeente, maar wel het bier.  Santé! 

In de namiddag bezoeken we het ornithologisch “Parc du Marquenterre”, een gebied van duinen, zilte moerassen en kwelders.  De plaatselijke gids vertelt over allerlei watervogels die er verblijven en voorbijtrekken op weg naar het verre zuiden.

Je kan er o.a. de volgende veel voorkomende vogels spotten: blauwe reiger, koereiger, zwaan, ooievaar, strandloper, kleine zilverreiger, havikarend, grauwe gans, lepelaar, enz.  In dit natuurpark lopen ook wilde paarden.

Woensdag stappen we met onze gids Eric over de stadsomwalling van Montreuil.  Deze zijn nog in zeer goede staat en geven prachtig uitzicht op de omgeving.  Nog enkele uurtjes vrij om inkopen te doen.  Daarna bussen we naar de Cisterciënzerabdij in Argoules.  De abdij doet nu o.a. dienst als opvangtehuis voor jongeren.

Tenslotte gaan we in “Les Jardins de Valloires” op zoek naar de roos van Picardië.  Waarom de Picardische roos toch zo beroemd is?  Welnu, midden in het geweld van de Eerste Wereldoorlog viel het oog van een Engelse officier plotseling op een vrouw die doodgemoederd haar rozen stond te verzorgen.  Het inspireerde hem tot een lied, met de roos als zinnebeeld van de geliefden thuis.  Roses of Picardy werd een hit onder de soldaten.  In 1927 werd het lied zelfs de aanleiding tot een gelijknamige film.  Een rozenras met de naam Picardische Roos was er helemaal niet.  Pas in 2004 kwam men in Valloires op het idee een roos naar dit lied te vernoemen.

Donderdag nog een laatste maal een super-de-luxe ontbijtbuffet.  De valiezen in de koffer (v.d. bus).  Onze sympathieke chauffeur Marc maakt er een mooi puzzelwerkje van en via de smalle Parvis Saint-Firmin en de Porte de Boulogne verlaten we Montreuil-sur-Mer.  We gaan eerst nog de “Blockhaus” in “Le Forêt d’Eperlecques” bezoeken, hier hebben ze hééeel veel beton gestort.

De Nazi’s hadden het plan opgevat om van hieruit V2’s te lanceren naar Engeland.  De geallieerden bombardeerden de bunker, zodat deze onbruikbaar geworden was.  Spijtig genoeg zijn er vele dwangarbeiders en gevangenen die bij de bouw betrokken waren, omgekomen.  Hier staat dan ook een monument voor Belgische arbeiders die er hun leven verloren hebben.

We hebben geluk, onze busdriver kent zijn GPS prima.  Dus rijden we naar Cassel, voor het zelfde geld kwamen we in Kassel (D) of Kessel (B) uit. Vanop de Casselberg zien we uit op “Het vlakke Land” waar de oorspronkelijke inplanting van rechte Romeinse heirbanen nog steeds zichtbaar zijn.  Als afscheidslunch is er stoofvlees-frites voorzien.  In het land van de Picon, kan ik mij niet van de indruk ontdoen, dat er voor de finishing touch toch wat Picon aan het stoofvlees toegevoegd was.  Het kan natuurlijk een indruk zijn, maar toch?

Tot slot rijden we terug richting Kontich, het was weer een leuke tijd met oude bekenden en nieuwe vrienden!  We nemen hier afscheid met de gedachte, “Partir c’est mourir un peu”.

Rest er mij nog een woordje van dank:

-        Voor onze toffe chauffeur Marc, die nooit de weg kwijt was en goed in onze groep paste.

-        De gedreven gids Eric met zijn grondige kennis en aangepaste stapsnelheid, we zijn niemand verloren!

-        Reisleider Gunther en de firma Van Bogget die deze reis grondig voorbereid hebben.

-        Voorzitter Vic & Hilde die als vader en moeder over de groep waakten.

-        Tenslotte alle deelnemers voor de bijzonder leuke week,
Merçi beaucoup ! ! !

Henri & Monique

The Sixties door Rudolf Hecke

Rudolf Hecke is een man die de onderwerpen die hij uitkiest uitgebreid heeft ingestudeerd en die ze dan ook volledig beheerst. Bovendien weet hij ze met uitzonderlijk veel verve te brengen. 

In eerste instantie spaart hij tijd noch moeite om een aangepast decor neer te zetten, dat de toehoorders onmiddellijk in de juiste stemming brengt. Daarna brengt hij de voordracht met een bezieling en een overgave die weinigen hem zullen nadoen. Dat wisten we al na zijn voordracht over Serge Gainsbourg en werd hier nogmaals bevestigd.

.

Uitleg en klankfragmenten wisselden elkaar af, waardoor een authentieke sfeer werd gecreëerd. Vele aanwezigen reageerden op de klankfragmenten die hen terugvoerden naar hun jeugd. Ik ben ervan overtuigd dat ze zich gedurende enkele uren opnieuw jong hebben gevoeld en zich opnieuw bewust werden welke ingrijpende veranderingen de jaren 60 hebben teweeggebracht. Bovendien is Rudolf Hecke een spraakwaterval, die een rijke woordenschat combineert met een perfecte uitspraak.  

Waar we bij andere vlotte en boeiende sprekers een gevoel hadden, dat gelijk staat met een etentje in een gerenommeerd restaurant, kwamen we bij deze spreker terecht in een restaurant met 3 Michelin-sterren. Als hij in de toekomst een nieuw onderwerp brengt, staan we zeker op de eerste rij om hem uit te nodigen.

geleidehonden  voor blinden en het kasteel van Loppem

Een gids legt uit hoe een kleine pup een blindengeleidehond wordt en hoe het verhaal dan verder gaat. Zo wordt duidelijk hoe de hond zijn baasje veilig doorheen de onzichtbare of wazige buitenwereld loodst. Hij moet rekening houden met signalen en hindernissen die zienden spontaan registreren en zelfs onbewust uit de weg gaan. Daarna volgen een demonstratie op het opleidingsparcours.

Bezoek aan het Kasteel van Loppem

In de namiddag maken wij een rit doorheen het mooie Brugse ommeland tot aan het prachtige kasteel van Loppem. Een bezoek aan dit kasteel is als een reis door de tijd en rond de wereld. De neogotische interieurs en woonvertrekken tonen het kasteelleven zoals het was in de 19^de en en de vroege 20^ste eeuw. Boven kunnen we binnenkijken in de familiekapel met prachtige glasramen. Een weetje: de toenmalige baron was blind en kon pas na 20 jaar en na een operatie in Parijs voor het eerst zijn kinderen zien.

In het mooie grote salon van het 5* WZC Park Lane.

“Wat met honing ?” 

Een enthousiaste spreker Sander had een 6 meter lange tafel nodig om de verschillende honing gerelateerde producten te kunnen tentoonstellen. Ook een grote variatie aan kruiden en thee.