Archief

We vertrokken met de bus vanuit Mariënborgh, na een fel gewaardeerde tussenstop aan de Park & Ride in Melsele, naar Wervik. Het weer was mooi, maar wel frisser dan de vorige dagen. Dat kon de sfeer echter niet bederven. Ons eerste bezoek was het nationaal tabaksmuseum in Wervik, waar we verwelkomd werden met een tas koffie en een heerlijk gebakje in de vorm van een tabaksblad. Het museum zelf is gedeeltelijk ondergebracht in een prachtig geklasseerde bakstenen stellingmolen, die gelijktijdig graan en lijnzaadolie kon produceren. We werden verdeeld in twee groepen en de gidsen vertelden ons de geschiedenis van de tabaksplant, de minuscule zaadjes, het telen, het verwerken tot tabak en het ontstaan van een werkelijke tabakscultuur in onze westerse wereld. Ook de tabaksteelt en - nijverheid in de omgeving van Wervik kwam aan bod. In de loop der tijden had tabak zowel een medicinale, als een religieus-maatschappelijke functie en werd het als genotsmiddel gebruikt. We werden geleid door een pijpengalerij, langs snuifraspen, snuifdozen - en potten in allerlei vormen en materialen. Langs allerlei rokersattributen, o.a. kauwtabakspotten, spuwpotten, asbakken, sigarenetuis, aansteekmateriaal, enz. … Verder zagen we reproducties van schilderijen met rokerstaferelen, een rokerskroeg, een tabaksfabriek en - winkel, allerlei vormen van reclame voor rookwaren.

Na dit interessante bezoek vertrokken we met de bus naar Menen, waar we bij “Deleu” een lekkere warme maaltijd aangeboden kregen.

Daarna vertrokken we met een gids voor een rit langs de Belgisch-Franse grens. We reden in Menen langs een gedempte Leiearm en ’t Schippershof, een gerestaureerde wonig uit de 17^de eeuw naar de Hollandse kazematten van Menen. In opdracht van de Zonnekoning Lodewijk XIV maakte Vauban van Menen een versterkte stad. (1679-1689) Deels door de herhaaldelijke belegering van de stad en deels door bouwkundige ingrepen, bleven van de oorspronkelijke vestingen enkel de fundamenten bewaard. De huidige “Hollandse” vestingen (1817-1830) werden bovenop de fundamenten van de Vaubanversterking gebouwd. Menen lag toen aan de zuidgrens van het Koninkrijk der Nederlanden en diende tegen Frankrijk te worden beschermd.

Verder reden we door Halluin (Fr), Rekkem, Lauwe en Wevelgem en zagen er kerken, kleine werkmanswoningen, molens, de L.A.R.-haven, het monument van de seizoensarbeiders langs de E17, de oude sluizen op de Leie, de Guldenbergabdij en we brachten een bezoek aan het Duitse Kerkhof.

Het Deutscher Soldatenfriedhof van Menen is de grootste militaire begraafplaats van België uit de Eerste Wereldoorlog. Er rusten ruim 47.864 Duitse soldaten, gesneuveld tijdens de Grote Oorlog, maar ook enkele joden en vrouwen die voor het leger werkten. In het midden van het kerkhof staat een achthoekige herdenkingskapel die samen met de toegangspoort in 1957-‘58 werd opgetrokken. De oude eiken en kastanjebomen bezorgen de begraafplaats een serene sfeer.

Na dit bezoek zetten we onze reis verder naar Dadizele waar we in de Pompeschitter het pompeschitterbier konden proeven. Ook hier werden we in twee groepen verdeeld voor een bezoek aan de basiliek en het kasteeldomein

Dadizele was reeds in de 14e eeuw een bekend bedevaartsoord. De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele is opgetrokken in neogotische stijl.De eerste steenlegging gebeurde op 8 september 1857. Paus Leo XIII kende het statuut van basiliek toe. Naast de Heilige Bloedkapel te Brugge is dit de enige basiliek in het bisdom Brugge. De basiliek verving een 15^e-eeuwse laatgotische bedevaartskerk. Ze werd gebouwd ter gelegenheid van de afkondiging van het dogmaverklaring van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria in 1854 op initiatief van bisschop Joannes-Baptista Malou. Het 15e-eeuws albasten beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind (genoemd: Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele) is prominent in de kerk aanwezig. De basiliek wordt druk bezocht tijdens de bedevaarten in de maanden mei en september. In de crypte van de basiliek bevindt zich het praalgraf van Jan van Veerdeghem, die beter bekend is als Jan van Dadizele. Hij werd in 1479 tot ridder geslagen door aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk en werd in 1481 te Antwerpen op laffe wijze vermoord. Verder bezochten we het Rosarium en het park met het beeldje van Torreke de Pompeschitter.

Na dit bezoek genoten we nog in “de Historic” van een, volgens sommigen, “sobere” broodmaaltijd met paté en salade.

Rond 19 u. vatten we de terugtocht naar Mariënborgh aan. Gelukkig was er toch een afstapplaats aan de Kiss & Ride in Melsele en kon een interessante en zonnige dag prettig worden afgesloten.

Tuur.

.

Politiemuseum en - cavalerie

daarna

Witloof in Kampenhout

Door fileleed op de autosnelweg liepen de noorderlingen onder ons gezelschap een fikse vertraging op waardoor de autobus van Verhoeven een halfuur later dan gepland kon vertrekken vanuit ons clubhuis Mariënborgh in Edegem.

In Etterbeek, in het hart van een wijk met kazernes, werden we geconfronteerd met het glorierijke verleden van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het gebrek aan centen en budgettaire besparingen manifesteren zich in het onderhoud van de straten en pleinen : hobbelig, met putten en kuilen, met uitgerolde kasseien.

Op het parkeerterrein van het politiemuseum de trofeeën van een ooit te ijverige gendarmerie maar door de achterstand van justitie één en al één geworden met het landschap. Blikvanger is hier een komplete dubbeldekbus met als opschrift “ El Magreb”.

Het bezoek aan het politiemuseum bestond uit twee delen : een bezoek aan de ruiterij en een rondleiding in het museum zelve.

Een deskundige tweesterreninspecteur bracht ons onmiddellijk in het jargon van het paardenwereldje met woorden zoals : merrie, hengst, warmbloed, ruin, dekken, volzitten , de Juul, amazones.

Om als politiepaard geselecteerd te worden dient aan volgende criteria voldaan te worden: minstens een schofthoogte hebben van 1, 60 meter, tussen de 3.000 à 5.000 Euro’s kosten, goed zijn van gebit en poten en idealiter 3 jaar oud zijn (x 3,5 in mensenleeftijd). Tijdens de opleiding zal blijken of het paard slim of dom is.

Ongeveer 170 warmbloedpaarden(dit zijn geen doetjes) vinden hun onderkomen in de ruiterijkazerne. Elk paard is het werkinstrument van 2 ruiters. Van nature uit is het paard een bangsch..ter maar de vertrouwensband met de ruiter brengt het paard tot hogere prestaties (voorbeeld de waterbak). Onderlinge paringen zijn uit den boze wegens de onbeschikbaarheid van de merrie nadien Toch zijn er uitzonderingen. Na een koninklijke escorte, ging een hengst toch vreemd en zo zag maanden later“de Juul” het levenslicht.Tweemaal slim is nog slimmer dacht men bij de ruiterij, maar deze regel ging niet op bij de “Juul”die eerder dom is en daardoor opgezadeld wordt met de trom.van de fanfare.

In de smidse vernamen we dat elk paard om de 4 weken opnieuw beslagen wordt.

Daar het politiekorps tegenwoordig aangevuld wordt met amazones is de vereiste voor een ruiter om extra groot te zijn teruggeschroefd tot een gemiddelde dameshoogte .

Een kazerne , uit de Belle Epoque, herbergt een collectie museumstukken die de geschiedenis vertellen van de verschillende politiekorpsen van het einde van de 18^de eeuw tot op heden. Centraal staat de evolutie van deze korpsen op gebied van hun organisatie, materieel en methodes. We maakten kennis met een buitengewone verzameling van uitrustingen evenals met bewijsstukken die de misdaadgeschiedenis in al zijn vormen illusteren

Voor de lunch namen we de bus richting Kampenhout, het witloofdorp, waar we in restaurant “Veilinghof” genoten van een witloofmaaltijd. Het menu bestond uit witloof roomsoep + witloof op zijn Noors (zalm) of Perkse wijze (varkenshaasje) met kroketten + dessert.In het restaurant zette de waard, een nazaat van de vroegere uitbater van het Astridbad, zijn beste beentje voor om witloofbier aan te prijzen. Een blondje à la Duvel met een voltage van 8°. Een schitterende en harmonieuze combinatie bij al het smakelijks van hierboven..

In de namiddag werden we door een gids rondgeleid in een witloofhydrocultuurbedrijf in de buurt. België is, na Frankrijk, de belangrijkste witloofproducent ter wereld. De opbrengst van het witte goud komt hoofdzakelijk uit Midden-Brabant.

Aansluitend bezochten wij het witloofmuseum, gevestigd in een deel van de oude gebouwen van de voormalige tuinbouwveiling Rond 1850 slaagde de hoofdhovenier van de toenmalige kruidtuin "Botanique" te Brussel, de heer Frans Breziers, er in om witloof met krop te kweken. Een tiental jaar later vond de groente vlot zijn weg naar de Brusselse markten en zorgde voor een explosie van kwekers..

De traditionele grondteelt, bijna verdrongen door de opkomst van hydrocultuur, eist hard en arbeidsintensief werk

Onze dag werd afgerond bij pot en pint, een toemaatje van de club , op voorstel van de uitstapleider.

Terug in Mariënborgh rond 18 uur. Een geslaagde en leerrijke dag.

François Vaesen

.

Onder een flauw maar deugd doend zonnetje waren onze deelnemers, zoals gewoonlijk, vroeg op post. Om er de stemming in te brengen werd verzocht om stil te zijn teneinde de yoga beoefenaars niet uit hun concentratie te brengen.

De zeer gemotiveerde en bekwame gids onderhield ons op het grasplein over de oprichting van de tempel, de gebruikte symbolieken, het ontstaan van het Boedhisme enz.

Het Tibetaans instituut is een plaats waar mensen samenkomen om de dharma te leren kennen en te beoefenen. Al tientallen jaren is het Tibetaans instituut van Schoten actief en staat het borg voor zijn authentieke informatie over het boeddhisme. Naar aanleiding van het 20-jarig bestaan van het instituut werd op 6 september 1998 de nieuwe tempel ingehuldigd. Deze tempel werd gebouwd in authentieke Tibetaanse stijl met rijk gekleurde en zeer gedetailleerde friezen en kapitelen. Binnen in de meditatieruimte vinden we drie 2,50 m hoge beelden: Boeddha Shakyamoeni, Tchenrezig en Tara. Tevens hangt er een uitzonderlijke collectie van 21 in goud geschilderde shangka’s. In de tuin bevindt zich de Stoepa van de Duizend Lotussen, een 8 meter hoge Stoepa die verwijst naar de geboorte van Boeddha.

Nadien konden we bij een koffie en een snoepje nog nagenieten en verwerken van al het nieuwe waar we vandaag werden in ondergedompeld.

“GROENE VINGERS” door Viviane Van de Vijver

Reeds om 13.00 uur was Viviane volop in de weer om al het meegebrachte materiaal uit te pakken en te sorteren. Met veel kleine tafeltjes werd één grote centrale werktafel opgesteld en afgedekt met plastiek folie. Plantjes, takjes, zaden, potjes van plastiek en turf, zakken teelaarde en stekgrond, schopjes, mesjes, plastiek folie, labels, stekpoeder, dit alles stond klaar rond half twee.

Rond 13.45 uur liep de zaal al aardig vol. Iedereen zocht een plaatsje rond de grote werktafel, de meerderheid dames, maar ook de heren bleken geïnteresseerd!

Stap voor stap, en telkens met het meegebrachte materiaal, toonde Viviane ons op aanschouwelijke wijze hoe het zaaien en stekken van plantjes, kruiden en vetplantjes in zijn werk ging. Vlijtig Liesje, geranium, margriet, hortensia,peterselie, salade, bieslook, en verschillende tuinkruiden passeerden de revue. Ook over het vermeerderen van vetplantjes kwamen we één en ander te weten. De belangstelling was groot, en dat bleek ook uit de vele vragen die Viviane te beantwoorden kreeg.

Rond half vijf stond de grote tafel vol met potjes, gevuld met zaadjes of stekjes. Iedereen vond wel iets naar zijn gading om thuis verder te verzorgen.

Maar ook Etienne, de echtgenoot, had nog iets voor ons in petto : een prachtige dia show, op muziek van Vivaldi, over hoe in de tuin van Viviane alles groeit en bloeit, een pareltje !

Nog even napraten, en weer was een gezellige en leerrijke namiddag veel te vlug voorbij.

L.V.S



Na de foto's volgt nog een gebruiksaanwijzing geschreven door Luce

Zoals beloofd hierbij een korte inhoud van de leerrijke uiteenzetting door Viviane over het zaaien en stekken van allerlei planten en kruiden.

A. Zaaien van planten:

1.Met kleine zaadjes: bv. Vlijtig Liesje , peterselie.

§ Benodigdheden: plantenspuit, zaai-en stekgrond, turfpotjes 8cm. diam., kleine plastiek bloempotjes, velletjes plastiekfolie, labeltjes voor opschrift naam v/d plant, planten- /bloemzaadjes.

§ Werkwijze: plast.potje vullen met de aarde - zaadjes bovenop de aarde leggen en even aandrukken – met plantenspuit bevochtigen – potje afdekken met velletje plastiekfolie – labeltje bijsteken met naam/kleur van de plant – bewaren op temperatuur van 18/20° C. – teelaarde daarna regelmatig bevochtigen met plantenspuit zodat de aarde vochtig blijft.

De ontkieming duurt 14 à 21 dagen. Bij voldoende bladvorming de plantjes voorzichtig(tere worteltjes!) per 3 overplanten in groter potje. Nà +-3 weken mag het hele turfpotje in volle grond geplaatst worden. Liefst pas nà 15 mei of nà de IJsheiligen, wanneer géén nachtvorst meer kan verwacht worden.

Let op: nakijken van vervaldatum op verpakking van de zaadjes;

 zelf zaad van eigen planten nemen = augustus, en droog bewaren

2. Met grote zaadjes : bv. Apia, salade, Portulare

§ Benodigdheden: idem A 1.

§ Werkwijze: plast. potje vullen met de aarde – 1 zaadje in potje leggen en dan bedekken met nog wat aarde – flink bespuiten met de plantenspuit – potje afdekken met velletje plastiekfolie – labeltje bijsteken met naam/kleur van de plant – plaatsen in omgeving met temperatuur van 18/20° C. – regelmatig bevochtigen met plantenspuit. Na 3 weken, maar zeker nà 15 mei, overplanten met hele turfpotje in volle grond. Maak eventueel een plastiek tunnel óver de aanplanting.

B. Stekken van planten:

1.Met zachte stengel: bv.geranium, margriet

§ Benodigdheden: idem als A1 + stekpoeder en klein schaaltje, + moederplant.

§ Werkwijze: een takje van de moederplant schuin afsnijden met een scherp mesje maar de 2 bovenste blaadjes van het takje behouden – rits de onderste blaadjes van het steeltje af – vul een turfpotje met zaai-en stekgrond – maak een gaatje in de aarde – doe een klein beetje stekpoeder op een schaaltje – duw het steeltje in de stekpoeder – zet het steeltje in het potje en druk aan – alles goed bevochtigen met de plantenspuit – zet een label in het potje met de naam/kleur van de plant – na +-3 weken alles overzetten in grotere pot, gevuld met potgrond.

Let op: bij geranium een steeltje steeds afsnijden juist boven een nieuwe okselscheut.

2.Met harde stengel:

Idem als bij B1.= zachte stengel, maar het potje afdekken met plastiekfolie.

C. Stekken van kruiden: .bv. rosemarijn, salie, lavendel

Zoals bij C.1 , maar mag met 3 stekjes in één turfpotje

D. Zaaien van kruiden: bv. basilicum

Zoals bij A.2

E. Scheuren van kruiden: bv. tijm, bieslook, dragon

Stukje van moederplant + wortel afscheuren en overplanten in potje met potgrond – aandrukken – goed vochtig houden met plantenspuit.

F. Vermeerderen van vetplantjes:

Vul een potje met half om half stekgrond en rijnzand – een steeltje van de moederplant schuin afsnijden met scherp mesje – een gaatje maken in de aarde – het steeltje in stekpoeder duwen – steeltje in potje steken en aarde rondom goed aandrukken – bestuiven met plantenspuit – regelmatig bevochtigen met plantenspuit.

Let op: géén voeding(meststoffen) bijgeven!

G. Verjongen van plant: bv. geranium (als er wortels onderaan uit de potopening groeien)

Haal de plant uit de pot – snijd het teveel aan wortels eraf – de plant zelf goed bijsnoeien – dan overplanten in grotere pot met voldoende gewone potgrond – aarde goed aanduwen rond de wortels – vochtig houden

Nog veel tuinplezier,

Luce

AZZEK NOG ZOU TROUWEN

Toen we om 19.45 u. met tram 24 voorbij de Roma reden zagen we een tafereel dat we nog kenden van vroeger toen we met ons lief naar de Antwerpse stadscinema’s trokken. In de inkomhal en op het voetpad stonden rijen mensen aan te schuiven om binnen te geraken. Eens de inkomdeuren geopend werden verliep alles zeer vlot. Iedereen kreeg gratis een mooi programmaboekje op glossy papier waarin ook de geschiedenis van De Strangers beschreven werd.

Over het stuk…

Drie mannen en drie vrouwen gaan op zoek naar liefde en hun ideale partner. Met vallen en opstaan ontdekken ze de voor- en nadelen van het andere geslacht. Wie draagt de broek en wie ligt onder de sloef?

‘Azzek nog zou trouwen’ is een verrassende combinatie van het oeuvre van De Strangers met het comedytalent van Luc Caals.
Elf jaar na het laatste publieke optreden van De Strangers is hun repertoire nog steeds springlevend. Er werd duchtig meegezongen zeker met het onovertroffen ‘Antwaarpe…’. Het deed deugd om al die oldies nog eens terug te horen.
Voor trouwe 50+ ers was het een blij weerzien van Sam Verhoeven die voor ons al tweemaal opgetreden had in Mariënborg met zijn combo.

Iedereen ging met een ‘big smile’ naar huis.

Verslag door Chinese vrijwilliger: Gunther Dierckx

Winterwandeling :” Tussen Zenne en Dijle”.

De lokroep van dit waterrijke gebied liet velen onder ons niet onberoerd, zodat we met z’n 48-en op deze koude dinsdagochtend afspraak hadden aan café-taverne” Het Brughuis” in Leest, vlakbij de brug over de Zenne. We konden daar om 9.30 uur reeds terecht.

Wat later dan voorzien riep Hugo zijn schapen bij elkaar, en stapten we allen onder een strakke, blauwe, maar koude winterlucht langs de uitgestrekte velden en akkers van de gehuchten : de Kouter, Dorpelpoelveld, Rennekouter en Hertsveld. Liefhebbers van spruitjes en prei, kwamen hier aan hun trekken!

Boven een klein houtbosje cirkelde een hongerige sperwer.

’s Middags, terug in “Het Brughuis”, kregen we een lekker maal voorgeschoteld : tomatensoep met balletjes, stoofvlees met frietjes, appelcake met ijs en koffie of thee.

In de namiddag wandelden we langs het kanaal Leuven- Brussel tot aan het Zennegat. Heel wat watervogels snaterden en plonsten daar: ook zij genoten van het winterzonnetje! Mooie,(en minder mooie), woonboten lagen er aangemeerd.

Bij een welgekome stop, in bruin café: “Zennegat”, konden we onze dorstige kelen smeren; de streekbiertjes vielen erg in de smaak, en smaakten nóg beter toen we te horen kregen dat dit een traktatie van KVE50+ was!

Bij het samenvloeien van het kanaal en de Zenne met de Dijle, gaf Hugo wat uitleg : zo wisten we nadien dat de Nete wat verderop er ook bijkwam, en alle waterlopen samen dan de Rupel vormden. Hoge dijken in het achterland moeten er overstromingen voorkomen.

“Moe, maar voldaan” na deze prachtige wandeldag namen we rond 17.30 uur afscheid aan “het Brughuis” in Leest.

Luce.