Marktdagen bij ons

Het witte goud van Pradelles-Cabardes

In de achttiende eeuw specialiseerde dit kleine Montagne Noire dorpje,

Gelegen aan de voet van de Pic de Nore zich in het maken van sneeuwijs,

Bestemt voor de herbergen in Carcassonne en vele andere dorpjes en steden in de lager gelegen gebieden van het departement 11 Aude

De eerste installaties bestonden uit simpele putten
op de Pic de Nore zelf

Waarin men de sneeuw verzamelde en afdekte met eikenbladeren en takken

Om het ijs langer te kunnen bewaren begon men kort nadien

 Met de bouw van de echte ijsputten in steen,

 Waardoor men het ijs kon bewaren en leveren

 Gedurende de gehele warme zomer lang.

In 1902 telde men niet minder dan 14 ijskelders,

                   Iedere eigenaar stelde elk 12 man tewerk.

 Gedurende de wintermaanden werd het ijs op karren geladen

En in de ijskelders aangestampt in lagen gescheiden door eikenbladeren

Bij mooi weer bewerkte men het sneeuwijs tot rollen

En dit door middel van houten mallen

Het ijs werd verpakt in zakken en geïsoleerd met eikenbladeren.

De ijscilinders wogen 50kg

Ze werden door paarden uit de ijskelders omhoog getrokken .

In het holst van de nacht vertrokken de ijskonvooien op weg naar hun klanten.

In het hoogseizoen ging men zelfs 3x per week naar

Carcassonne, Narbonne, Sète, maar ook naar Mazamet die al een verbindingsweg met Pradelles-Cabardes had sinds het jaar1500 .

In het record jaar 1905 werden er meer dan 30.000 ijsrollen geleverd.

Gedurende een eeuw was dit een zeer florerende handel.

Anno 1923 met het aan breken van de nieuwe tijd,

Sloot de laatste ijshandelaar zijn deuren.

La route de glacières de Pradelles-Cabardes

 Een prachtige wandeling bij ons.

Tot dan,

Jan van de Prades.

Brongegevens: Balades à pied et vélo-tout-terrain

Montagne Noire-Massif Central  Chamina

45 circuits de petite randonnée

Het zonnige zuiden


Antoine wou onvervaard

In een twee drie Al op het paard

En zo groeit die kleine jongen op samen met zijn broertje Gautan.

Het doet me en beetje denken aan mijn eigen jeugd

De eeuwig durende zomers uit lang vervlogen tijd

De geur van vers hooi en rijpe aardbeien uit vaders tuin

De stilte gedragen door de warmte van de late middag zon

 Wegdromend in het blauwe azuur.

Voel je het ook al een beetje terwijl je deze tekst leest,

Het nostalgische verlangen naar verre einders

Jij bent in elk geval welkom,

Tot dan,

                                                 Jan van de Prades

Dag vrienden
De morgenstond heeft goud in de mond
wel hier is dat werkelijk zo
Je gaat vroeg in de morgen op pad
Terwijl de vogeltjes al een lenteliedje fluiten
verdrijft de zon de kilte van de nacht
Enkele jonge hertjes dartellen ver van de bosrand vandaan
Om jou plots in oogschouw te nemen
en er als de wind vandoor tegaan
wat verder hoor je het knorren
van een onverzadigd everzwijn
Enkele buizerds hangen al hoog in de lucht
en soms zie je laag boven de velden
een blauwe kiekendief die al zijn eerste
maaltijd heeft verschalkt
En zo begint de dag hier op onze Prades
Met het verlangen dat het eeuwig duren mag....
Tot gauw,
                  Jan van de Prades