*** 2012 ***

Het is me toch oh zo moeilijk geworden.
Ik dacht dat mijn verdriet stilletjes zou slijten zoals men dat zegt in de volksmond.
Helaas, ik moet eerlijk bekennen dat het niet slijt.
Het wordt met de dag pijnlijker.
Is het omdat de donkere dagen er aan het aankomen zijn ?
Is het omdat het huis nu al is afgesloten om een uur of zes in de namiddag en zeker als de zon niet schijnt ?
Dat is iets wat me vandaag nog is opgevallen.
Ik weet het niet meer.
Wat ik wel weet is dat het een lange , eenzame winter zal worden.
Als ik dacht dat nieuwe hobby's zouden helpen dan ben ik ook verkeerd.
Momenteel gaat het niet hoe ik ook mijn best doe.
Ik dacht van er rust in te vinden maar dat was een foute gedachte.
Zeker mijn digitale fotografie valt tegen.
Ik kan alleen maar hopen dat het uiteindelijk allemaal nog zal in orde komen.
Begin me stilaan de vraag te stellen of ik ergens hulp moet gaan zoeken.
Zou het andere weduwen ook zo vergaan ?
Zouden zij ook hetzelfde ervaren zoals ik ?
Ik veronderstel ook dat het bij mij een beetje moeilijker ligt omdat ik geen kinderen heb.
Geen kinderen om een handje toe te steken zoals vele opa's en oma's wel kunnen doen.
Geen kleinkinderen die leven in de brouwerij brengen.
Ik heb er alleen de zorg nog bij van mijn ouders.
Niet dat hen helpen mij teveel is , zeker niet.
Alleen, ik zou het zo graag eens anders willen.
Dat anders willen weet ik niet hoe.
Het is zoals met alles.
Ik zou graag dit , ik zou graag dat , ik weet niet wat ik wil.
Het is zo moeilijk allemaal en elke dag hoop ik op beter.
Elke dag hoop ik op betere tijden.

Het hele weekend heeft in het teken gestaan van foto's nemen.
Mensen wat is dat moeilijk !
Dat had ik nu echt nooit verwacht.
Natuurlijk komt het ook omdat ik me een nieuw toestel heb aangeschaft.
Oh ja, dat gaat als een fluitje van een cent, ge gaat dat vlug kennen en nog andere opbeurende teksten meer.
Maar nu puntje bij paaltje komt , het is toch niet alles.
Maar weer is het iets dat ge alleen doet en dat begint , nee dat is bezig , het doet toch zo'n pijn om altijd alleen te zijn.

Ik had in het weekend natuurlijk ook nog andere verplichtingen.
Tenminste als je dat een verplichting kunt noemen.
Een Swarovski - opendeur !
Mooi , heel mooi.
Ik heb me uiteindelijk een nieuwe fotokader aangeschaft (wel geen echte Swarovski want het zwaanteken ontbreekt) maar wel gemaakt met Swarovski-elementen.
Wat zou mijn man daarvan gehouden hebben.
Hij vond het zo mooi , al die schitteringen gewoon door een beetje extra licht te geven.
Daar kon hij zo van genieten , op zoek gaan naar al die regenboogkleuren . . .
Nu gaat het licht in die kast nog altijd niet aan.
Stom zul je zeggen , maar ik kan het nog altijd niet.
Ik kijk er eens naar en stel me dan de vraag "WAAROM"
Waarom er zo voor sparen , want we moeten eerlijk zijn , het zijn mooie stukken maar de dag van vandaag ook kostelijke stukken.
Sparen , verzamelen , genieten , ..........
Mijn man kon er uren naar liggen kijken en natuurlijk met het licht aan.
Helaas dat is nu verleden tijd.
Ik moet er nu alleen naar kijken maar het geeft me geen vreugde meer op de huidige ogenblik. 
Ik ben ondertussen volledig gestopt met het verzamelen van Swarovski-stukken.
Ik ben zelfs aan het overwegen om te verkopen , maar niet voor een appel en ei.
Wil ik nu nog iets hebben zal ik er met elke euro moeten voor sparen.
Juist zoals nu voor die "namaak-kader".
Was er al enkele maanden mee bezig om hem bij elkaar te krijgen want er zou een nieuwe kader uitkomen !
Maar die nieuwe kader vond ik helemaal niets.
De namaak-kader is veel mooier , nee hij is schitterend en ik ben er blij mee.
Ik heb er onze trouwfoto ingezet en het is mooi.
Hier ga ik wel van genieten , zeker weten.

De voorbije dagen waren alles behalve in orde.
De dagen zijn onvoorstelbaar moeilijk en een zakdoek is nooit uit de buurt.
Ik kan er niet aan doen maar m'n tranen vloeien bij het minste.
Er is geen houden aan.
Nu ben ik mijn nestje een beetje aan het kuisen en dan komen er allemaal gedachten door mijn kopke gevlogen.
Zo nu ook daarjuist.

Ik heb een vriendin die voor het eerst zwanger is
Wat ben ik blij voor haar want het liep alles behalve van een leien dakje.
Nog twee maanden en dan is het zover.
Een zoon of een dochter , dat weet ik niet maar ik hoop dat alles heel goed in orde komt.
En plots viel "mijnen frank"  en  ik ben er bij moeten gaan zitten.
Bij elke blijde gezinsuitbreiding in familiekring of bij vrienden heb ik de laatste 15  jaar , enkele maanden later iemand moeten afgeven.
Er is een zeker gezegde : "wanneer er een kindje geboren wordt geeft men ook iemand af".
Ik heb het in die 15 jaar een paar keer  mogen meemaken.
Het is iets waar ik vroeger nooit heb bij stil gestaan , ook omdat ik het toen nog niet wist - nooit van gehoord had , maar het is wel waarheid .
Zo ook mijn man.
In oktober vorig jaar was er de geboorte van een zoontje bij kennissen   en toen   toen heb ik gebeden dat het niet mijn man zou zijn.
Ik wou er ook geen aandacht aan schenken want dat kon toch niet waar zijn.
Mijn man was ziek maar toch niet sterven !
Dat is wel het laatste waar je op dat moment wil aan denken.
Helaas , januari 2011 zal ik nooit meer vergeten.
Ze hadden hierboven mijn man wel nodig.

En nu is er weer een geboorte binnen twee maanden.
Ik begin schrik te krijgen , nee ik heb schrik.
En ik  hoop opnieuw dat het geen waarheid word !
Ik hoop alleen dat het gezegde niet altijd uitkomt !

Het vlot niet meer om te schrijven.
Hoe het allemaal komt weet ik eigenlijk niet , ik weet alleen , dat het voor mij moeilijker en moeilijker wordt.
Nochtans , mijn dagen zijn te kort.
Ik ben met zoveel bezig dat ik het bos door de bomen niet meer zie.
Ik ben met zoveel bezig dat ik eigenlijk aan niets toe kom.
En elke dag denk ik opnieuw : morgen zal het wel beter gaan , morgen ga ik het anders aanpakken , morgen begin ik totaal anders , morgen  , morgen ,  .  .  . 
Het blijft gewoon bij morgen en elke dag herval ik in dezelfde fouten.
En het ergste is  dat ik momenteel niet leer uit mijn fouten.
Ik weet niet hoe het komt.
Ik weet ook nog niet hoe eruit geraken.
Het zal wel eens lukken zeker ?
Hoop doet leven zegt men toch altijd en daar zal ik me dus maar aan vastklampen.
Ik ben wel blij dat de tuin bij mijn vader aan het minderen is.
De laatste week is er echt heel veel gebeurd en veel is in de plooi gevallen.
Ook in de tuin.
Ik denk dat ik de laatste bak tomaten nu heb verwerkt .
Alles  samen ? dan heb ik toch wel 40 liter sap gemaakt voor ons gedrietjes !
Niet dat de tomaten al gedaan hebben met vruchten geven, zeker niet.
Alleen die grote pluk is nu voorbij en ik denk dat we toch nog zeker een maand kunnen verder smullen.
Zullen we wel een jaar mee verder kunnen denk ik.
Onze boontjes hebben het niet goed gedaan maar ik heb al gehoord : volgend jaar beter.
We hebben er wel kunnen steriliseren maar de laatste die er nog staan geven zo goed als geen vruchten meer.
Stomme , natte , kille , af en toe één enkele dag warme , z o m e r !
Maar dat zal volgend jaar ook wel beter zijn zeker.
Dat is toch wat we allemaal hopen en zeker de mensen die in het land blijven, waar ik bij ben.
Zelfs de bloemen willen het niet doen zoals het hoort.
Alhoewel , ik heb heel mooie boeketten kunnen maken.
Zowel voor mijn moeder als voor mezelf.
Een waar genot voor het oog.
Spijtig dat er zoveel verregent zijn maar daar kunnen we helaas niets aan doen.
We hebben geplukt wat mogelijk was.
En elke week minsten twee boeketten uit de tuin is toch al vlug 30 euro gespaard.
Mooi meegenomen.

Het is vandaag een jaar  geleden dat mijn nonkel is heengegaan en ik moet toegeven dat ik een heel zware dag heb gehad. 
Hij was mijne maat en toeverlaat. 
Ik wist niet dat ook dat zo'n pijn kon doen. 
De ganse dag heeft het door mijn hoofd gespookt hoe snel iemand uit het leven wordt weggenomen. 
Nooit ziek geweest , nooit iets gemankeerd buiten de normale kwaaltjes en toch op enkele weken tijd van ons weggegaan. 
Niet te geloven dat het al een jaar geleden is. 
Ik heb een bloemetje naar hem gedaan, hij was zo'n natuurmens. 
En nu rust hij in de vrije natuur , uitgestrooid , zoals dat heet.
Ik zal hem nooit vergeten , mijne maat !