Wat word ik hier moe van !

En waarom zou ik in godsnaam toch maar denken dat ik eens iets goeds kan doen !
Laat ik me weer vangen als ge het zo wilt noemen.
Ik heb me deze namiddag bezig gehouden met de kippenloop.
De grashalmen stonden op sommige plaatsen zo hoog dat ik er een kippendoolhof kon maken.
Ik wou de kippen terug zien lopen en daarvoor moest ik de grasmachine gebruiken.
En als dat in een kippenhok nu eens mooi gelijk lag ; zoals bij een echte gazon !
Het was zwoegen geblazen maar het loont - al moet ik het zelf zeggen.
We hebben vier kippen maar ik zag ze niet meer lopen.
Nu zie ik ze tenminste terug.
De tijd van verstoppertje spelen is voorbij.
Nu weten we tenminste terug waar ze zich ophouden.
Voor mijn eigen ben ik tevreden dat ik dit karweitje gedaan heb.
Voor mijn vader was het natuurlijk niet nodig.
Ah natuurlijk niet.
Ik weet van de vorige jaren dat hij juist hetzelfde zou doen.
Alleen, ik heb het nu voor hem gedaan.
Maar het was natuurlijk weer iets waar ik mij toch niet moest mee bezig houden.
Het was een werkske dat helemaal niet nodig was.
Nogmaals, waarom zou ik denken om toch maar iets goeds te kunnen doen!
Mijn moeder ?
Die was heel tevreden en vond het aangenaam om de kippen terug te zien lopen.
Toch één iemand die het goedkeurde en er nu van geniet.
Stom om dit neer te pennen maar het helpt me.
Weer iets dat van mijn hart is.
Het lag er al enkele dagen op en ik hoop dat het nu overgaat.

Waarom laat ik me toch altijd vangen ?
Op al hetgeen ik zeg krijg ik toch steeds een antwoord waarvan men zegt :
maar dat kan toch niet.
Ik doe mijn best om een simpel gesprek op gang te krijgen en telkens loopt het mis.
Als ik één woord zeg komt er een litanie aan te pas waarvan men ziek wordt.
En welke onderwerpen dan nog !
De stomste eerst , niet te geloven.
Ik versta het niet meer.
Ik kan er gewoonweg niet meer aan uit.
Ik denk dat het zo ver aan het komen is dat ik bij mijn ouders zo goed als niets meer ga zeggen.
Ik ben het zo beu , ongelooflijk beu !
En langs de andere kant vind ik het zo erg dat het allemaal zo moet lopen.
We kunnen het zo goed hebben maar het mag niet zijn.
Alhoewel dat ik veronderstel ; dat het heel veel te maken heeft met de gezondheid.
Mijn ouders hebben een respectabele leeftijd van 82 jaartjes.
Maar ze zijn kapot gewerkt en hebben vergeten te genieten , vergeten te leven.
Dat is iets dat niet in hun woordenboek staat en er nooit heeft in gestaan.. 
Mijn moeder zou een volledig hartonderzoek moeten laten doen maar ze heeft zo'n schrik dat ze het niet aandurft.
Ik mag hopen dat er niets gebeurd want dan sta ik niet voor de gevolgen in.
Ik tracht op haar in te praten om het onderzoek toch te laten doorgaan maar het is me nog niet gelukt.
Ook de huisarts lukt het niet.
Mijn vader heeft heel veel pijn in de rug , heupen , benen...
Dit is een gevolg van zijn jarenlang beroep.
Maar de moment dat ze op pensioen zijn gegaan , vergaten ze nog te genieten.
Alles zoveel mogelijk zelf doen , binnen en buiten.
Alhoewel , er binnenshuis veel is blijven liggen omdat het allemaal niet meer ging.
Nu is er nog steeds een tuin.
Zowel de siertuin als groententuin.
Ik had zo gehoop dat de groententuin zou wegvallen maar het afbouwen lukt niet.
Wat heb ik een spijt dat ik geen beroep meer heb !
Ik weet wel , dat ik een onbetaalde job heb door bij mijn ouders gaan te helpen.
Maar ik had het toch liever anders gezien.
Voor mij gaat alles voorbij zijn zonder dat ik ervan heb mogen genieten.
En dat , dat begin ik erg te vinden.

Oef , wat ben ik nu een gelukkig mens !
De  kermisdagen zijn eindelijk voorbij.
Vorig jaar had ik er zo naar uitgekeken en toen was het niets geworden.
Dit jaar keek ik er op een andere manier naar uit .
Ik wou toch graag de sfeer eens gaan opsnuiven , maar niet op de manier zoals het nu gebeurd is.
En zoals het de laatste dagen geweest is , zo wil ik het eigenlijk niet.
Ik iets voorstellen en dan maar afgeblokt worden.
Waarom zou ik nog gaan ?
Natuurlijk voor de goede gang van zaken toch maar met mijn ouders meegegaan.
Onvoorstelbaar dat ze dat nog doen.
Ik weet ook wel dat ze het speciaal voor mij doen.
Maar dat hoeft niet !
Ik wil niet over die jaarmarkt wandelen . . .
Ik wil niet in het midden van dat gedrum zitten . . .
Maar wat moet ik doen ?
Langs de éne kant vind ik het fantastisch dat ze nog over die markt willen wandelen ,
langs de andere kant . . . waarom is het allemaal nodig ?
Voor mij hoeft het echt niet.
En dan natuurlijk nog iets gaan drinken.
Het is overal even rumoerig , gedrum en veel te luide muziek.
Laat me alsjeblief naar huis gaan maar helaas . . .
Ik kan hen toch niet gewoon achterlaten.
Dus , meegaan.
Eerlijk ?
Alles bij elkaar is die zondag toch nog goed verlopen.
Ook met de reden dat ik nogal wat bekenden heb gezien en enkele praatjes heb kunnen slagen.
Natuurlijk deed dat deugd.
Alleen , ik hoop dat het volgend jaar anders zal verlopen.

Het zijn weer van die dagen.
Dagen die niet voorbij willen gaan.
Dagen waarin ik mij afvraag : waarom ?
Waarom heeft het leven voor mij momenteel geen vreugde meer ?
Als ik zo nog lang naar mij ouders moet zoals het nu bezig is ,
dan hoeft het voor mij niet meer.
Ik durf nog amper iets te zeggen.
Nog amper iets voor te stellen.
Steeds word ik afgeblokt als ik het zo moet zeggen.
Ik kan er geen omschrijving aan geven.
Zoals het vandaag gegaan is hoeft echt niet meer.
Wat is het stil geweest !
Zelfs mijn moeder vroeg zich af of er niets te vertellen was.
Maar waarom zou ik !
Op al hetgeen ik zeg komt een negatief antwoord
Als ik dan toch eens iets ga drinken : wat kost dat ?
Iets voor mijn hobby : wat kost dat ? Dat is wel een hobby die geld kost . . .
De naftbak voldoen : wat kost dat ? Hoeveel hebt ge moeten betalen ?
En zo gaan we maar door.
Echt niet meer om te doen.
Morgen is het de vrijdagse poetsdag maar weet ge dat ik bang ben om te vertrekken ?
Is het niet erg als ge bang zijt om naar uw eigen ouders te rijden ?
Ik weet niet wat er momenteel gaande is maar ik hoop dat het vlug veranderd.
Steeds maar weer dat hopen.
Hopen op beter tegen beter weten in.
Bang omdat ge nu al weet dat er weer een hoop commentaar gaat komen.