Lentegevoel

Gisteren een heel wat mindere dag gehad.
Ik ben blij dat het vandaag beter ging.
Zowel met mij (hoe egoïstisch) als met mijn vader.
De oefeningen die hij dagelijks gaat doen die zijn wel goed.
Hij zelf is tevreden met de kleine vorderingen.
En als je ziet welke oefeningen hij moet doen , daar moet je eigenlijk bij glimlachen.
Zo stom , zo gemakkelijk voor ons.
Maar voor hem en andere patiënten ó zo waardevol.
En zelfs heel vermoeiend volgens zijn zeggen.
En ik wil hem zeker en vast geloven.
Een grote bewondering voor de kinesistes heb ik de laatste jaren wel gekregen.
Altijd vriendelijk , geduldig en behulpzaam.
Ik kijk niet uit naar zijn operatie van volgende week vrijdag.
Met de dag wordt het wachten zwaarder.
Ik ben er altijd zeker van geweest dat men steeds als een gezonder mens uit een operatie komt.
Helaas, het gaat niet altijd zoals het zou moeten gaan.
Dat weet ik nu wel beter.
Ik ben ook bang dat er in deze week nog iets zou kunnen gebeuren.
Zoals ik nu ook gehoord heb zou het niet de eerste keer zijn dat er iets misloopt in de wachtperiode.
Het zijn allemaal van die dingen die normaal gezien gebeuren in andere gezinnen.
Toch zeker niet in eigen familiekring.
Totdat , het toch gebeurt ! 
Het zal nog een zware week worden.
Als dan alles achteraf in orde komt , zullen we ook weer gelukkig zijn.

Een zaterdag die weer voorbij is.
Gelukkig kon ik zo tussen de karweitjes door tot aan het kerkhof rijden.
Alhoewel , ik ga nooit nog op een zonnige namiddag tot ginder.
Het was er ongelooflijk druk.
En wat ik haat , dat zijn de mensen die echt gaan om de nieuwsgierigheid.
Zo kon ik echt niet tot bij mijn man komen.
Ze wandelen gewoon in hun leestempo voorbij.
Daar wordt dan nog de nodige commentaar bij gegeven.
En respect bij al die graven zie ik weinig ten overstaan van de nabestaanden.
Ik heb daar een grondige hekel aan.
In de toekomst wacht ik wel tot tegen de avond aan.
En hopelijk is het dan rustiger en serener.
Het is normaal en heel logisch dat er een heleboel mensen rondlopen.
Maar het is de manier waarop.
Geef mij dan maar een frisse dag.
Met mensen die fatsoen hebben.
En die echt komen voor iemand speciaal.
Zoals ik.
Ik kan het nog altijd niet laten.
Ik moet tot ginds kunnen geweest zijn of mijn dag is niet goed.
Als ik dat niet doe , dan mis ik iets.
De pijn is zo al groot genoeg zonder dat daar nog wat moet bijkomen.

Vandaag een bang afwachten naar de resultaten van al de onderzoeken die zijn gebeurt bij mijn vader.
Wanneer mijn moeder en ik deze namiddag op bezoek gingen was vader weer weg voor radiografie.
Nog meer dan een uur moeten wachten eer hij hiervan terug was.
En dan wachten , wachten , wachten...
Maar als er niemand iets komt zeggen dan ga ik zelf op onderzoek uit.
Dat heb ik wel geleerd ten tijde van het ziek zijn van mijn man.
Om zes uur komt de verpleegster van dienst ons een klein beetje uitleg geven.
Mijn vader mag dus zeker nog niet naar huis.
Na vier dagen zien ze pas dat de halsslagader niet in orde is.
En hij staat voor een operatie aan de halsslagader.
We weten nog niet welke kant.
Is het de linkse of de rechterkant.
Of is het aan allebei de kanten ?
Morgen, zaterdag , zal de specialiste langs komen.
Toevallig is zij dit weekend van dienst en dan kan dit dus op zaterdag gebeuren.
Natuurlijk hebben we daar vragen bij.
Ik vind het spijtig dat zij dit niet zelf is komen melden.
Maar ja , het zal zo wel moeten de dag  van vandaag zeker !
Moeder is natuurlijk heel zwaar teleurgesteld.
Ik heb haar voorgesteld om bij mij te logeren.
Gemakkelijk zal dat niet zijn want ik heb maar één slaapkamer.
Dan ga ik wel de zetel op.
Ik heb daar geen probleem mee.
Voor haar is het natuurlijk weer een moeilijke beslissing.
Ze wou er graag eens een nachtje over slapen.
Ik ben benieuwd wat ze me morgen gaat zeggen.
Ik laat haar vrij.
Ik kan ook bij haar gaan slapen.
Maar dan ben ik volledig gebonden.
Ik volg nog altijd graag enkele programma's op TV
En ik werk s'avonds op mijn PC.
Dat kan ik niet bij haar.
Maar we zullen morgen wel zien wat er gaat gebeuren.

Het gaat weer de totale verkeerde richting uit.
Ik had al lang in mijn bed moeten liggen maar ja.
Het zal voor seffens zijn.
Heb vanavond mijn dag nog eens helemaal overlopen.
Het is weer geen gemakkelijke dag geweest.
Deze voormiddag met mijn moeder naar de bank en winkel geweest.
Toch ook nog heel even langs het graf van mijn man geweest.
Gelukkig dat ik dat toen gedaan heb.
Ik zou er anders vandaag niet meer naar toe kunnen.
Deze middag een kleinigheid gegeten met mijn ouders.
Dan was het wachten op de huisdokter.
Komt die natuurlijk wat later dan voorzien.
En toen was het inpakken en wegwezen richting kliniek.
Mijn vader zou toch voor onderzoek moeten opgenomen worden.
Een klein herseninfarct heeft plaatsgevonden.
Dit is waarschijnlijk één van de voorbije nachten gebeurt.
Zelfs de huisdokter had niet direct een antwoord.
Morgen gaan er nu natuurlijk enkele onderzoeken gebeuren.
Het zullen weer enkele moeilijke dagen worden.
Altijd dat heen en weer gerij.
Mijn moeder ophalen, wegdoen, enkele uurtjes wat karweitjes opknappen,
en dan opnieuw richting kliniek.
We mogen maar twee uurtjes per dag op bezoek gaan.
Hopelijk is het alleen maar een waarschuwing geweest.
Hopelijk komt alles met een goede verzorging alles snel weer in orde.
Hopen , meer kan ik niet doen.

Ben vanavond gewoon in slaap gevallen.
Zomaar , zonder enige verwittiging , aan tafel.
Ik was bezig met een kruiswoordraadsel in te vullen.
Wanneer ik dat vroeger al eens deed, dan kreeg ik altijd op een speelse manier hulp van jou.
Dan gaf je me altijd hints tot dat ik bij het te zoeken woord uitkwam.
Toen was het plezierig om al eens een kruiswoordraadsel in te vullen.
Ik probeer op die manier verder te werken maar dat lukt me niet alleen.
Woorden die ik niet ken , zoek ik nu op de PC.
Ik ben een beginnelinge.
Vroegder deed ik dat zo eens af en toe.
Of op verlof.
Nu wil ik er wat meer tijd in steken.
Ook als geheugentraining.
En eerlijk gezegd, het is moeilijk.
Ik moet heel veel opzoeken.
Ik ga de oplossing ook dikwijls veel te ver zoeken.
Hoe vaak heb je me dat niet gezegd ?
Het éne kruiswoordraadsel is wel makkelijker of moeilijker dan het andere.
Dat is zoals je het bekijkt.
Toch ben ik van plan om vol te houden.
Ik merk natuurlijk dat ik heel veel woorden bijleer.
Maar er zullen altijd woorden zijn die ik nooit ga onthouden.
En natuurlijk zijn dat de stomste woorden eerst.
Wat was het vroeger toch aangenamer.
Veel aangenamer.
Ik wou dat die tijd terugkwam.
Al die aangename uren.
Zelfs al die moeilijke uren.
Wat zou ik graag van tijd wisselen.
Het volkse gezegde neem ik graag over :
"Vroeger was het toch beter".
En neem het maar aan,
voor mij was het nog maar enkele maanden geleden veel beter.
Ik mis je !
Ik mis je heel veel !
Zelfs voor het invullen een kruiswoordraadsel ...

Vandaag is de dag tamelijk verlopen.
Eigenlijk is het één van de betere dagen in de week geweest wat mezelf betreft.
Ik maak me een beetje zorgen om mijn vader.
Kan momenteel zijn armen nog amper bewegen van de pijn.
Zelfs zijn eten moet gesneden worden omdat hij de kracht niet heeft.
Maar ja, 't zal wel over gaan zeker !
Het zal waarschijnlijk wel een kou in de schouder en in zijn armen zijn .
Dus geen dokter en eerst het weekend afwachten.
En dan zullen we wel zien wat er gaat gebeuren.
In de late namiddag ben ik dan voor de eerste keer op vriendenbezoek geweest.
Tot op heden kon ik het niet over mijn hart krijgen om er langs te gaan.
Vroeger gingen we met twee.
Nu alleen.
En alleen is maar alleen.
Vandaag is het me gelukt.
Natuurlijk zijn er waterlanders aan te pas gekomen.
Maar ondanks alles is het goed meegevallen.
We hebben een goede babbel gehad.
Alleen vind ik het spijtig dat die man nu ook gestopt is met zijn hobby.
En ja , dat was ook muziek.
Hij amuseerde zich met orgel spelen.
Nu staat het daar gewoon te staan en is hij niet van plan om nog door te gaan.
Tot vorig jaar ging hij nog voor bejaarden en zieken wat spelen om deze mensen eens een aangename namiddag te bezorgen.
Hij deed het allemaal gratis.
Een drankje mocht er zijn en dat was dan voldoende.
Nu is hij daar mee gestopt omdat zijne maat er niet meer is.
Ja , het waren twee handen op één buik.
En nu zou hij dus alleen verder moeten.
De moed en het plezier  om met muziek verder te gaan ontbreken op dit ogenblik.
Ik hoop dat ik hem nog kan ompraten.
Alhoewel ik ook nu al weet dat het heel moeilijk zal zijn.