Donderdag

Dat ik twee weken geleden de auto heb laten nazien is me vandaag goed van pas gekomen.
Deze voormiddag met de auto naar de autokeuring geweest.
En ja hoor , we kunnen weeral een jaartje met dat beestje rijden.
Als ik er nu nog eens met een goede vernieuwer kon overgaan, dan was alles helemaal in orde.
Wel moet ik ook nog eens als een wervelwind door mijn garage gaan.
Tot voor een paar maanden stond ze nog helemaal aan de kant.
Nu is het niet meer om aan te zien.
Ik moet er dringend eens invliegen zodat deze terug mooi op orde komt te staan.
Gelukkig kan de auto er nog altijd in.
En als het één van de weken eens lukt dan gaat dat allemaal in orde komen.
Ik geef mijn tijd liever aan mijn bezoek.
De voorzitter van de biljartclub van mijn man heeft me deze namiddag gevraagd of  ik meedoe aan de jaarlijkse souper.
Ik heb geen nee gezegd en ga zeker paraat zijn.
De club is niet groot en ze hangt nog altijd goed aan elkaar.
Ik vind het tof dat ze mij er nog bij willen.
Dat de eerste momenten weer heel moeilijk gaan zijn, dat weet ik nu al.
Zoals het zelfs deze voormiddag moeilijk was om gewoon met de auto naar de keuring te rijden.
Normaal deden wij dat samen,  dat was een stomme jaarlijkse traditie geworden voor mij en mijn man.
Nu was het alleen, voor de allereerste keer in mijn leven.
Dat zijn zo allemaal van die normale dingen die toch telkens weer pijn doen.
Vroeger met twee , nu alleen.

Uiteindelijk heb ik deze zondag toch nog goed besteed.
Toch naar mijn bescheiden mening.
Nadat ik ben gaan eten bij mijn ouders wou ik nog even langs vrienden.
Verder dan de gesloten voordeur ben ik niet geraakt.
Een schoolfeestje van de kleinzoon.
Dat moet prachtig geweest zijn en dat met deze namiddagzon !
Eén van de volgende dagen ga ik zeker het verhaal te horen krijgen.
Dus gewoon rustig terug naar huis.
Ik heb toch nog vanalles te doen en ik ben er dus aan begonnen.
Ik heb me gewoon voor een kast op de grond gezet en ben beginnen uitladen.
Ik heb papieren nodig voor de successierechten.
Ik heb zoveel bij te houden dat ik niet juist weet in welke doos ze zitten.
Er is heel veel gesorteerd.
En toch, ik zal nog wat opbergdozen moeten opendoen voor ik alles bij elkaar heb.
De notaris vraagt heel wat papieren.
We gaan zelfs met uitstel moeten werken.
Ik had er geen vermoeden van dat het allemaal zo moeilijk zou verlopen.
En het blijft maar moeilijk gaan.
Tegelijkertijd kan ik weeral wat papierwerk dat ik niet langer nodig heb wegdoen.
Op sommige momenten vraag ik me af waarom ik die papieren allemaal heb bijgehouden.
Ik weet wel dat er papieren tussen zitten die we nog eens samen zouden bekijken.
Papieren die we bijhielden als herinnering.
Die papieren hebben nu wel een wrange bijklank want nu zijn ze voor mij alleen.
En de herinnering is ook voor mij alleen.
Ik heb vroeger wel geleerd dat elk stukje papier van belang kan zijn.
Dat heb ik zelfs nog ondervonden toen we onze zaak hadden.
Dus enkel papieren die ik niet meer nodig heb , gewoon weg en nieuwe plaats in de kast.
Het is wel niet veel maar toch ruimte voor iets anders.
Zo gaat de kast toch ooit nog eens op orde geraken.
Dat gaat nog wel wat duren maar ja, ik heb tijd.

Deze mooie zomerse dag is weeral stilletjes voorbij gevlogen.
Het appartementje in de voormiddag aan de kant gezet.
En hoe het komt , ik weet het niet.
Maar als ik in ons appartementje bezig ben, dan heb ik het altijd heel moeilijk.
Alles doet me nog aan mijn man herinneren.
Het is alsof dan alles terug tot leven komt.
Dan worden de herinneringen weer levensgroot en zo echt.
Bij alles wat ik dan doe komt er wel een verhaaltje naar boven.
Soms voelt het echt zwaar aan.
Dan is het tanden bijten om er weer door te komen.
En ook nog snel moeten wezen of ik was te laat bij de tandarts.
Dat bezoekje is goed afgelopen.
Volgend jaar terugkomen !
Daarna ben ik nog van die lekkere aardbeien gaan plukken.
Heerlijk zo rechtstreeks uit de eigen tuin.
Plukken, wassen en opeten.
De rest van de avond heb ik met niets doen doorgebracht.
Ik voelde me moe.
Zal waarschijnlijk door de warme temperatuur komen.
Morgen is het enkele graden minder.
Voor mij persoonlijk gaat dat heel goed uitkomen. 
Dan voel ik me veel beter.

Vandaag was het weder al een heel stukje beter.
Niet meer dat gure koude van gisteren.
Natuurlijk was het vandaag ook niet meteen een tropische dag , maar ik vond het wel aangenaam.
Vanmorgen al goed begonnen.
Met al mijn gesorteerd materiaal richting containerpark.
Nu niet dat ik met een volle kamion daar aankwam , maar toch krijgt men soms op korte tijd heel wat bij elkaar.
En wat vroeger in één vuilnisbak ging ; daar hebben we er nu tien voor nodig.
Gelukkig maar dat het allemaal zo wordt gescheiden.
Goed voor ons milieu.
Alhoewel er op één park toch verschillende interpretaties zijn voor bepaalde artikelen.
Dat heb ik vandaag weer ondervonden.
Uiteindelijk ben ik van alles af geraakt.
En goed begonnen is dus half gewonnen.
Veel te vroeg op de afspraak met mijn moeder.
Dus wachten is de boodschap en daarna samen naar de markt.
Vandaag doelbewust naar de markt geweest en bijna alles van ons lijstje gevonden.
Dat mag ook een wonder heten.
Eigenlijk spijtig want het was allemaal om te werken.
Het waren allemaal van die dingen die men niet alle dagen gebruikt maar die toch een echt gerief zijn.
Een broodje smos als middagmaal, nog wat nagekeuveld en dan terug richting huis.
Ik heb er vandaag een mooie dag opzitten.
Weinig gedaan voor mezelf maar toch een aantal dingen in orde gebracht voor mijn moeder.
Voor men vader heb ik nog vlug wat asperges gestoken.
Het kuisen mag hij doen.
Een heel plezant werkje als het gedaan is.
En zo is ieder vandaag tevreden !
Dat mag ook al eens gezegd worden.

Toch komt men alle dagen wel iets tegen waar men overvalt.
Zo had ik het vandaag weer moeilijk.
Moeilijk met het feit dat ik voortaan alleen door het leven moet.
Alleen leven, alleen wonen.
Voor het eten zorgen , gaan winkelen , alleen.
Naar een feestje of een etentje , alleen.
Gaan wandelen of op bezoek , alleen.
Steeds maar alleen ; altijd maar alleen.
Ik hoop dat die gewaarwording verzacht.
Ik weet dat ik alleen zal blijven in de verdere toekomst.
En ik hoop , dat die scherpe kantjes daar nog veel zullen afslijten.
Dat het een langzaam proces gaat worden , dat heb ik wel door.
Maar het kan allemaal toch zoveel schillen van dag tot dag.
Toevallig zie ik vandaag een koppel naar een feest vertrekken.
Het andere koppel gaat wandelen.
Mijn oudste geburen gingen gezellig uit eten.
Op zulke momenten overvalt mij het alleen zijn.
Ik wil ook gaan eten , gaan wandelen, gaan . . . maar dan niet alleen.
Zoals ook deze namiddag.
Toch nog eventjes door de winkelstraat en als slot ga je dan iets drinken.
Je wilt iets doorbreken, maar helaas , je bent alleen.
Dan zie je de mensen denken , kijk  die is haar man verloren en die komt hier alleen binnen.
Ge voelt dat aan.
En vandaag had ik daar last mee.
Heel veel last.
Hopelijk gaat het me morgen terug beter.