Archief

Blijft het nu echt mislopen voor mij ?
Niet belangrijk hetgeen er misloopt maar ik heb er mijn buik van vol.
Ga ik me inschrijven om een nieuwe avondcursus te volgen  en wat is het resultaat ?
Juist ja , niet voldoende studenten ! ! ! ! !
Dus mijn studierichting wordt gewoon geschrapt en ik wordt bij een andere cursus gevoegd.
Kunt ge U dat voorstellen ?
Mijn eerste schooldag is dus in duigen gevallen.
Of ik mee verder ga in die cursus , dat weet ik nog niet.
Eerst eens laten bezinken en dan zien we wel.

Had ik sinds een jaar een heel mooie ontspanning gevonden.
Scrapbooken , kaartjes maken , marmeren , en nog wat andere leuke workshops.
Voor het scrapbooken kwamen we ondertussen met vijf dames samen om ideetjes uit te wisselen ,
albums te maken . . .
Het waren telkens aangename ontspanningsmomenten waarop ik heel wat heb bijgeleerd.
Niet te vergeten , ik was gewoon vanaf nul begonnen.
Ik had nog nooit een zelfgemaakte kaart verstuurd.
Nooit aan gedacht dat men van een album zo iets moois kon maken.
Marmeren , wat was dat ?
Nooit van gehoord.
Zo kan ik nog wel het één en ander opnoemen.

En wat gebeurt er nu ?
Onze "lerares" , stopt gewoonweg met haar zaak.
Gedaan met workshops geven.
Gedaan met leuke avonden en/of voormiddagen.
Dit is nu het tweede lokaal dat zo plots stopt en waar ik wat ging bijleren en oefenen.
Ik ben al niet meer van de jongsten ,
ik kende er niets van ,
maar ik wilde het wel leren.
En dan krijg ik nu weer zo'n tik van de hamer.

Ik weet het wel ,het zijn maar hobby's.
Voor mij waren die heel belangrijk want ik kwam dan buiten.
Ik vond en vind het nog steeds heel belangrijk dat ik nieuwe mensen leerde kennen.
Het zal opnieuw een lange winter worden als ik niets ter vervanging vind.
Een winter waar ik niet veel ga in bijleren.
Want zulke workshops en hobbynamiddagen waar uitleg gegeven wordt vind ik zo goed als nergens terug.
Of ik moet eerst 50 kilometer rijden en daar heb ik in deze kostelijke tijd geen zin in.
Ik moet zo al genoeg tellen om te zien hoe ver ik kom.
Het enige dat ik nu nog kan doen is volop het internet afzoeken naar dichtbij gelegen workshops, hobby-bijeenkomsten.
Ik zal er de moed maar inhouden en wie weet vind ik wel iets.

Ik heb tenslotte nog altijd mijn avondles fotografie (zolang ik nog zal kunnen volgen) !
En daar heb ik ook meer dan tijd voor nodig.

Wat ben ik ondertussen bang geworden !
De familie is vergroot !
Een blijde gebeurtenis want mijn neef is opa geworden.
Voor de eerste keer.
Zijn eerste kleinkind !
En deze kleindochter werd in de familie met toeters en bellen ontvangen.
Moeder en kind stellen het wel.
De bevalling is goed verlopen en wat moet een mens dan nog meer hebben ?
Volgende maand gaan we met zijn allen naar de babyborrel.
Ik hoop op een gezellige bedoening want zo dikwijls ben ik er niet bij.
Alleen , ik ben bang.
Geboortes geven mij geen goede herinneringen.
Alles behalve . . .
Ik heb het al meermaals mogen ondervinden.
Wanneer er een nieuw leven op de wereld komt ,
wordt er ook een leven genomen.
Ik mag alleen maar hopen dat het deze keer niet bewaarheid word.
Maar vreugde en verdriet liggen toch zo heel dicht bij elkaar !
Als men zijn eigen leven overschouwd en men ziet telkens raakpunten ,
dan begint men heel veel gaan na te denken.
En veel nadenken is voor niets goed.
Maar zo is het bij mij toch.
Ik denk toch dat ik al te veel heb meegemaakt in mijn nog jonge leven ,
en dat het daarmee is ,
dat ik zo bang ben geworden.
Bang voor deze wereld.
Alleen hoop ik om toch nog enkele vreugdevolle jaren tegen te komen.

En daar gaan we weer  ...   ...   ...
Waarom blijft mijn vader nu toch denken dat iedereen voor hem moet wijken ?
Dat iedereen alles tegen hem moet komen vertellen.
Hij heeft het al zo moeilijk.
Voor mijn moeder heb ik nog meer spijt.
Waarschijnlijk ,
door een onnozel iets ,
zal er een vriendschap van toch wel ongeveer 20 jaar kapot gaan.
Waarom moet alles toch zo moeilijk zijn ?
Waarom kan het toch allemaal niet wat gemakkelijker gaan ?
Goede vrienden hebben niet gezegd dat hun wekelijkse marktpraatje werd verschoven naar een andere gelegenheid.
Hun cafeetje ging in verlof !
Ook de cafébaas had hen niet ingelicht !
Wat een ramp   ...   ...   ...
De zaak ging in verlof ,
en mijn vader wist van niets !
Al de andere klanten wisten het wel ,
volgens hem ,
alleen hij niet !
De wereld was te klein.
Ja , mijn ouders hebben hun trappistje en hun koffie gedronken.
Tuurlijk ,
maar gans alleen.
Ik wist het ook en heb het niet gezegd.
Ik kan toch niet weten dat hij ook de berichtjes die aan deuren en ramen hangen , niet leest !
Mensen wat een heibel.
Ik word daar zo moe van .
Al die heibel !
Voor wat ?
Voor niets .
En het ergste is ; dat ik niet kan helpen , niets kan doen .
Want ,
alleen mijn vader heeft gelijk . . . . . . . .
Als ik dan nog ter plaatse zou zijn geweest had ik misschien nog wat kunnen redden.
Maar ik kan toch niet helpen als ik in de tuin bezig ben ?
Ik kan me toch ook niet in honderd stukken kappen om overal te gaan sussen en bemiddelen ?
Wat word ik hier moe van  . . .

We zijn nu weer wat verder en het zijn weer niet de gemakkelijkste dagen.
Een overlijden !
Laat de sfeer thuis geen honderd procent zijn , het zijn en blijven mijn ouders.
Ondanks alles , ben ik toch maar een troostend woord gaan zeggen bij hen.
Ik heb met hen meegeleefd , want ik wil het zeker en vast begrijpen dat ze op zulke momenten toch iemand moeten hebben om eventjes op te kunnen steunen.
En wie kan er dan beter voor dienen dan ikzelf ?
Opnieuw hebben ze iemand uit hun al zo kleine vriendenkring moeten afgeven.
Een band van ongeveer 60 jaar !
Een band die begonnen was als "werkband".
Na jaren , een vriendschapsband.
Een vriendschapsband , die nu toch nog vrij onverwachts werd doorggeknipt.
Zij was ziek , al enkele jaren.
Zij was amper 75 jaar.
De dag  van vandaag is dat nog jong.
Maar helaas, ook zij was in de greep van longkanker gekomen.
Ze heeft de voorbije jaren zelfs meegewerkt aan enkele nieuwe genezingsmethodes in de kliniek te Leuven.
Het heeft ook bij haar niet geholpen.
Hopelijk heeft zij wel iets meer aan de wetenschap kunnen geven.
Iets waar men toch mee verder kan werken in de toekomst.
Zo iets doet me wel nadenken over mijn verdere toekomst.
Wat gebeurt er met mij als ik kom te sterven ?
Zou ik mijn lichaam niet schenken aan de wetenschap ?
Om mijn heengaan gaat er toch niemand niet treuren.
Ik laat geen kinderen na, heb geen broers of zussen.
Het is iets waar ik nog wel eens enkele nachten ga voor nodig hebben.
Maar ik denk dat ik nog wel wat tijd ga hebben . . .
Mijn ouders hun vriendin had geen tijd meer.
Zij is zachtjes ingeslapen.
De kinderen hebben voor een mooie afscheidsdienst gezorgd.
Kort , maar warm.
En dat zij een geliefde vrouw was , dat zag men aan de toeloop.
De mensen bleven komen om haar een laatste groet te brengen.
Dat heb ik lang niet meer gezien.
En op zulke momenten ,
zie ik dan mijn vader ,
op een heel stille manier ,
een traan wegpinken ,
in de hoop ,
dat niemand het heeft gezien !

Ondertussen zijn er weer wat dagen voorbij gegaan zonder meer.
Gewoon dag na dag.
Nacht na nacht.
Er is me wat teveel afgekomen op zulk beperkte tijd.
Mijn successierechten zijn ondertussen betaald.
De rekening van mijnheer de notaris ook.
Ben benieuwd of er nu nog iemand geld moet hebben.
Want wat kunnen ze toch rap zijn als ze geld nodig hebben.
Nu nog de dag afwachten dat ik alle ingediende papieren terugkrijg.
Dan kan ik alles beginnen te sorteren en uiteindelijk afsluiten.
Ik ben eens benieuwd hoe ik me daar bij ga voelen.
Waarschijnlijk zoals nu.
Een verraden gevoel.
Want waarom moet een hardwerkende mens zo gestraft worden ?
Zo ervaar ik het tenminste.
Zou het nog overgaan ?
Ik betwijfel het want ik stel me de vraag wat er gebeurt wanneer ik één mijner ouders zou moeten afgeven.
Ga ik dan alles nog eens moeten meemaken ?
Ik weet nu al dat ik geen enkele notaris mijn vertrouwen nog ga geven ;
dat is gewoon verleden tijd voor mij.
Ik weet het wel : die mensen doen ook maar hun werk !
Alleen heb ik er een heel groot vraagteken bij.
Meer dan een heel groot vraagteken.

Ik zit hier te wachten en weet niet meer wat doen.
Maandagmorgen, krant uit de brievenbus halen en . . .
er was ook een brief bij persoonlijk aan me gericht.
Abnormaal ! ! ! ! ! !
Vlug terug naar binnen om te zien van wie , wat . . . . . . .
Weet ge hoe het voelt om een brief open  te doen ?
Weet ge hoe het voelt om te lezen dat de successierechten moeten betaald worden VOOR 22 juli 2012 ?
Weet ge hoe het voelt als ge tot de conclusie komt dat het maandag , 23 juli 2012 is ?
Juist ja , rot !
Nog meer dan rot.
Hoe is zo iets allemaal mogelijk ?
Ik krijg nog niet eens de tijd om op tijd alles in orde te brengen.
Natuurlijk begin ik met jan en alleman te bellen.
Ik zoek uit wat ik nog kan doen.
Ik zoek uit wie me dat weer gelapt heeft.
Ik zoek uit op welke manier ik de minste boetes ga hebben ;
alleen , daar is geen manier voor.
Natuurlijk , nog maar eens boetes , en nog maar eens intresten
Ik heb er al zoveel want mijn man is overleden op 7 januari 2011 en
we zitten nu op 23 juli 2012 !
Ik dacht dat dat een heel verschil was.
Ik weet , dat ik binnen de maand  , alles had binnengebracht na het overlijden van mijn man.
Binnen de maand !
Om toch maar zeker geen boetes en / of intresten te moeten betalen.
Het kost zo allemaal al genoeg zonder de nodige  boetes en intresten en al hetgeen ze er nog bij verzinnen.
Maar wie zal dat officiëel bevestigen ?
Geen man !
Natuurlijk niet , want de éne schuift het door naar de andere.
En natuurlijk is niemand in de fout gegaan.
Ik zal zelf wel de schuldige zijn zeker ?
Het moet toch iemand gedaan hebben !
Waarom dan niet de minst verweerbare nemen . . . . .
En ze moeten toch ergens geld vandaan halen ! ! ! !
Ze hebben zoveel tekort.
Om vreemden te kunne helpen - maar eigen volk ?
Wat gebeurt er eigenlijk met de betaalde successierechten ?
Nog nooit bij stil gestaan.
Maar wie gaat er op draaien voor alle boetes , intresten en wie weet nog wat meer ?
Daar ben ik nog niet uit maar dat komt wel.
Nu gaat het erover dat ik zelfs nog geen adempauze krijg om alles op tijd te betalen.
Betalen op centjes waar ik godverdomme hard , heel hard ,  nee hééééél hard voor heb gewerkt.
Samen met mijn man.
Centjes om voor onze toekomst te zorgen.
Centjes om na al die jaren toch te kunnen genieten.
Genieten ?
Hoe ziet er dat uit de dag van vandaag ?
De dag van vandaag moet ik toekomen met 504 euro per maand.
Daar moet ik alles van bekostigen.
Kom ik niet toe  -  -  -  -  -  moet ik mijn spaarcentjes aanspreken.
Spaarcentjes , voor een zorgeloze oude dag  . . .
die ik waarschijnlijk nooit zal hebben.
Dank zij onze BELGISCHE WETTEN .
Nee , want ik mag voor alle fouten van de Belgische administratie opdraaien en voor al het geldtekort dat ze hebben.
Want elke euro die ze meer in kas krijgen , kunnen ze niet vlug genoeg uitgeven aan vanalles en nog , wat behalve aan het eigen hardwerkende volk.
Ik ben kwaad , meer dan kwaad , nee razend en dat mag iedereen weten.
Mijn maandag is verpest  !  !  !  !  
Nog meer dan verpest . . . . .
 

Wat ik verwacht had is gebeurd.
Ik was jarig , joepie ! ! !
Er zijn er toch een paar die aan me gedacht hebben.
Ze hebben me gemaild , een kaartje gestuurd of gebeld.
Voor de goede gang van zaken ben ik toch maar tot bij mijn ouders gereden.
Moederke natuurlijk heel content.
Kon ze me toch persoonlijk verjaardag wensen.
Doet ze veel liever dan via de telefoon.
En het is toch veel plezanter ook op die manier.
Mijn vader ?
Mijn vader tot bij mij komen ?
Dan moet er een wonder gebeuren.
Maar ik denk dat hij het vergeten was en is dat ik jarig was.
Niets heeft hij gezegd.
Geen enkel woord.
Dat doet pijn , veel pijn.
Maar zoals zo dikwijls, we zwijgen en hopen op verder goed verloop.
Een taske koffie , een pateke en ik dacht van een babbeltje.
Dat babbeltje hebben we maar achterwege gelaten want het was de tour de France !
En als de TV opstaat mag er niet gesproken worden !!!
Anders hoort hij altijd alles maar als de TV opstaat mag er niets gezegd worden.
Dan is het alsof hij doof is  !
Het was dus echt gezellig bij het pateke en de koffie.
En wat doet ge dan als het zo aangenaam is ?
Juist , inpakken en wegwezen.
Ik had me de namiddag toch iets plezanters  voorgesteld ...............
maar ik ben weeral teleurgesteld.
Ik zal het dan ook nooit niet leren.
Deze dag is verder voorbij gegaan zoals zovele andere.
Gewoon , alleen thuis.
Eigenlijk ben ik er de rest van de dag niet goed van geweest dat mijn vader echt niets heeft gezegd.
Ik stel me gewoon de vraag : hoe is het mogelijk dat hij echt niets zegt ?
Gewoon , één enkel woordje was voor mij al voldoende geweest.
Maar niets , niets , en nog eens niets.

Wat voor de meesten onder ons een mooie aangename dag moet zijn ,
is voor mij een ramp aan het worden.
Joepie , ik ben jarig !
Maar ik zou het liefst van al gerust gelaten willen worden.
Ik wil gewoon alleen zijn.
Alleen met al mijn vragen waar ik antwoorden op zoek.
Ik stel me al enkele dagen de vraag :
Waarom heeft mijn man me nooit gezegd hoe rot hij zich voelde toen hij 58 werd.
Nee, niet hoe rot maar hoe alleen , eenzaam , meer dan rot . . .
Hij werd 58 en geopereerd aan zijn longen.
Als cadeautje werd hem een long afgenomen.
Ik was nog juist op tijd om hem een verjaardagskusje te geven.
Dat was het !
Ik zag hem terug op intensieve.
Maar er waren problemen.
En dan zeggen ze "gelukkige verjaardag" !
Ook tegen mij vandaag !
Maar ik voel me helemaal niet gelukkig.
Ik voel me rot.
Rot omdat ik nu pas besef dat er toen veel niet werd gezegd.
Bang om elkaar pijn te doen.
Bang om de waarheid onder ogen te zien.
Alleen , ik zie nu veel meer dan toen.
Ik weet nu veel meer dan toen.
Alleen , ik weet het allemaal te laat.
Nu ben ik alleen en mis mijn man.
Steeds elke dag een beetje meer.
En ik weet niet wat te doen om verder te gaan.
Ik hoop dat dit dal niet te diep is.
Ik hoop dat ik er vandaag of morgen toch terug uitkruip !

Verdomd wat voel ik me rot !
Ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet omschrijven.
Ik voel me moe , lusteloos , rot , ambetant  .. .. ..
Er is niets dat gaat.
Er is niets dat me boeit.
Er is zoveel dat ik wil maar dat niet gaat.
Er is zoveel dat ik zo graag zou doen maar . . .
Er is altijd die maar.
En die maar   . . .   die blijft maar komen.
Ik zou zulke mooie dagen moeten gehad hebben maar ..  ..  .. 
Ik heb ze gewoon meegeleefd omdat het van mij werd verwacht.
Ik was uitgenodigd om te gaan eten ..  ..  ..  ..  .. ik was erbij.
En dat was alles.
Natuurlijk heeft het gesmaakt want ik zat niet alleen aan tafel.
En iedereen weet dat het eten dan altijd beter smaakt.
Maar ik miste warmte , gezelligheid , iemand .. .. .. .. ..
Ik was erbij en niet alleen !
Dat alleen zijn , elke dag alleen , zonder mijn man ,
het valt zo ongelooflijk zwaar.
En ik voel me zo schuldig - ongelooflijk schuldig.
Ik ga niet meer elke dag naar het kerkhof.
Ik sla zelfs twee  dagen over !
Dat had ik nooit verwacht.
En toch . . . . . . . .
Ik stel me gewoon elke dag de vraag : WAT KAN IK ER  GAAN DOEN ?
Ik weet het wel.
Ik zeg een goede dag.
Ik maak de steen terug proper.
Ik zet een bloemeke erbij.
En ik zorg steeds dat er een kaarsje brandt.
Ik doe een klein gesprekske.
En ik ga terug naar huis.
En dat is het.
Maar ,
kom ik thuis ,
Bij mijn man zijn foto staat een bloemeke , er brandt een kaars en ik doe een klapke met hem  ....
Meermaals per dag.
Er zijn momenten dat ik me afvraag of ik nog wel normaal ben.
Of ik nog in de echte wereld leef.
Tot ik toch terug wordt wakker geschud.
Het leven gaat verder  ...   ...   ...   ...   ...   ...