Archief

Gisteren een heel wat mindere dag gehad.
Ik ben blij dat het vandaag beter ging.
Zowel met mij (hoe egoïstisch) als met mijn vader.
De oefeningen die hij dagelijks gaat doen die zijn wel goed.
Hij zelf is tevreden met de kleine vorderingen.
En als je ziet welke oefeningen hij moet doen , daar moet je eigenlijk bij glimlachen.
Zo stom , zo gemakkelijk voor ons.
Maar voor hem en andere patiënten ó zo waardevol.
En zelfs heel vermoeiend volgens zijn zeggen.
En ik wil hem zeker en vast geloven.
Een grote bewondering voor de kinesistes heb ik de laatste jaren wel gekregen.
Altijd vriendelijk , geduldig en behulpzaam.
Ik kijk niet uit naar zijn operatie van volgende week vrijdag.
Met de dag wordt het wachten zwaarder.
Ik ben er altijd zeker van geweest dat men steeds als een gezonder mens uit een operatie komt.
Helaas, het gaat niet altijd zoals het zou moeten gaan.
Dat weet ik nu wel beter.
Ik ben ook bang dat er in deze week nog iets zou kunnen gebeuren.
Zoals ik nu ook gehoord heb zou het niet de eerste keer zijn dat er iets misloopt in de wachtperiode.
Het zijn allemaal van die dingen die normaal gezien gebeuren in andere gezinnen.
Toch zeker niet in eigen familiekring.
Totdat , het toch gebeurt ! 
Het zal nog een zware week worden.
Als dan alles achteraf in orde komt , zullen we ook weer gelukkig zijn.

Een zaterdag die weer voorbij is.
Gelukkig kon ik zo tussen de karweitjes door tot aan het kerkhof rijden.
Alhoewel , ik ga nooit nog op een zonnige namiddag tot ginder.
Het was er ongelooflijk druk.
En wat ik haat , dat zijn de mensen die echt gaan om de nieuwsgierigheid.
Zo kon ik echt niet tot bij mijn man komen.
Ze wandelen gewoon in hun leestempo voorbij.
Daar wordt dan nog de nodige commentaar bij gegeven.
En respect bij al die graven zie ik weinig ten overstaan van de nabestaanden.
Ik heb daar een grondige hekel aan.
In de toekomst wacht ik wel tot tegen de avond aan.
En hopelijk is het dan rustiger en serener.
Het is normaal en heel logisch dat er een heleboel mensen rondlopen.
Maar het is de manier waarop.
Geef mij dan maar een frisse dag.
Met mensen die fatsoen hebben.
En die echt komen voor iemand speciaal.
Zoals ik.
Ik kan het nog altijd niet laten.
Ik moet tot ginds kunnen geweest zijn of mijn dag is niet goed.
Als ik dat niet doe , dan mis ik iets.
De pijn is zo al groot genoeg zonder dat daar nog wat moet bijkomen.

Vandaag een bang afwachten naar de resultaten van al de onderzoeken die zijn gebeurt bij mijn vader.
Wanneer mijn moeder en ik deze namiddag op bezoek gingen was vader weer weg voor radiografie.
Nog meer dan een uur moeten wachten eer hij hiervan terug was.
En dan wachten , wachten , wachten...
Maar als er niemand iets komt zeggen dan ga ik zelf op onderzoek uit.
Dat heb ik wel geleerd ten tijde van het ziek zijn van mijn man.
Om zes uur komt de verpleegster van dienst ons een klein beetje uitleg geven.
Mijn vader mag dus zeker nog niet naar huis.
Na vier dagen zien ze pas dat de halsslagader niet in orde is.
En hij staat voor een operatie aan de halsslagader.
We weten nog niet welke kant.
Is het de linkse of de rechterkant.
Of is het aan allebei de kanten ?
Morgen, zaterdag , zal de specialiste langs komen.
Toevallig is zij dit weekend van dienst en dan kan dit dus op zaterdag gebeuren.
Natuurlijk hebben we daar vragen bij.
Ik vind het spijtig dat zij dit niet zelf is komen melden.
Maar ja , het zal zo wel moeten de dag  van vandaag zeker !
Moeder is natuurlijk heel zwaar teleurgesteld.
Ik heb haar voorgesteld om bij mij te logeren.
Gemakkelijk zal dat niet zijn want ik heb maar één slaapkamer.
Dan ga ik wel de zetel op.
Ik heb daar geen probleem mee.
Voor haar is het natuurlijk weer een moeilijke beslissing.
Ze wou er graag eens een nachtje over slapen.
Ik ben benieuwd wat ze me morgen gaat zeggen.
Ik laat haar vrij.
Ik kan ook bij haar gaan slapen.
Maar dan ben ik volledig gebonden.
Ik volg nog altijd graag enkele programma's op TV
En ik werk s'avonds op mijn PC.
Dat kan ik niet bij haar.
Maar we zullen morgen wel zien wat er gaat gebeuren.