Naar de inhoud

Mijn Man , Mijn Ouders

Ervaringen
akke.beakke.be

Archief

Momenten

Lastige dag vandaag.
Vooral voor mijn moeder.
Zij weet niet hoe zich te houden omdat men vader nu in de kliniek verblijft.
Ze loopt gewoon verloren.
Zij is ook heel lastig omdat ze nu alleen is.
Ik probeer vanalles en nog wat om goed te doen, om haar gedachten af te leiden.
Het is te hopen dat mijn vader snel van de intensieve gang af mag.
Daar mogen we maar twee uurtjes op bezoek gaan.
Wanneer hij naar een gewone kamer mag gaan , dan kan mijn moeder langer op bezoek gaan.
Nu is het natuurlijk op uur en tijd.
De verpleegsters houden zich echt aan de voorgeschreven uren.
Wat natuurlijk heel normaal is.
Voor ons natuurlijk tegenslag.
Wij zouden liever langer op bezoek blijven.
Zelf houd mijn vader zich natuurlijk taai.
Alhoewel met een klein hartje.
Ik zie dat aan zijn manier van doen.
Morgen zou er nog een grote scan genomen worden.
En dan zal het afwachten zijn.
Vandaag is hij toch al naar de revalidatie mogen gaan.
Bij dezelfde kinesistes als waar mijn man naar toe ging.
Ze hebben het er al volop over gehad.
Dat het heengaan van mijn man zo plots was.
Die meisjes verliezen natuurlijk nog patiënten.
Maar op zulke korte termijn hadden ze nog zo goed als niet meegemaakt.
Ook zij hadden het er nog moeilijk mee.
Mijn man was een graag geziene patiënt.
Hij bracht ze altijd aan het lachen.
Toch hadden ze verraden  aan mijn vader dat ik een presentje voor hen had gebracht.
Toevallig de vorige dag.
En ja, als ik mijn vader daar dan over hoor praten, dan weet ik hoe moeilijk ook hij het heeft met het heengaan van mijn man.
Het is een kranige kerel , altijd het laatste woord willen hebben maar met een ó zo klein , gouden hartje.
Dat doet me wel iets als ik het opmerk.
Dat zijn van die zeldzame momenten dat hij in zijn kaart laat kijken.
Dat zijn van die momenten die ik zeker moet bijhouden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:11 Reageer op dit bericht

Hopen

Het gaat weer de totale verkeerde richting uit.
Ik had al lang in mijn bed moeten liggen maar ja.
Het zal voor seffens zijn.
Heb vanavond mijn dag nog eens helemaal overlopen.
Het is weer geen gemakkelijke dag geweest.
Deze voormiddag met mijn moeder naar de bank en winkel geweest.
Toch ook nog heel even langs het graf van mijn man geweest.
Gelukkig dat ik dat toen gedaan heb.
Ik zou er anders vandaag niet meer naar toe kunnen.
Deze middag een kleinigheid gegeten met mijn ouders.
Dan was het wachten op de huisdokter.
Komt die natuurlijk wat later dan voorzien.
En toen was het inpakken en wegwezen richting kliniek.
Mijn vader zou toch voor onderzoek moeten opgenomen worden.
Een klein herseninfarct heeft plaatsgevonden.
Dit is waarschijnlijk één van de voorbije nachten gebeurt.
Zelfs de huisdokter had niet direct een antwoord.
Morgen gaan er nu natuurlijk enkele onderzoeken gebeuren.
Het zullen weer enkele moeilijke dagen worden.
Altijd dat heen en weer gerij.
Mijn moeder ophalen, wegdoen, enkele uurtjes wat karweitjes opknappen,
en dan opnieuw richting kliniek.
We mogen maar twee uurtjes per dag op bezoek gaan.
Hopelijk is het alleen maar een waarschuwing geweest.
Hopelijk komt alles met een goede verzorging alles snel weer in orde.
Hopen , meer kan ik niet doen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 03:59 Reageer op dit bericht

Samen

Vandaag is het twee maanden geleden dat ik  je heb moeten afgeven.
En toch , wat zijn twee maanden ?
Ik kan me nog elke dag heel goed voor de geest halen.
Het is ongelooflijk zwaar geweest.
Met vallen en opstaan.
Telkens weer opnieuw naar boven klauteren.
Elke dag volledig opnieuw beginnen.
Niet willen aannemen dat ge nooit meer terug komt.
Je overal en nergens gaan zoeken wetende dat ik je niet zal vinden.
En hopen dat ge thuis zult zijn wanneer ik thuis kom.
Maar alle hoop verdwijnt wanneer ik je kom bezoeken.
Dagelijks kom ik nog langs.
Dagelijks kom ik je vragen stellen in de hoop dat je me kunt helpen.
Dagelijks kom ik om antwoorden.
Ik had nooit gedacht nu al alleen verder te moeten.
Ook jij had nooit gedacht om nu al niet meer hier te zijn.
We hadden nog een hele toekomst voor ons.
We hadden nog zoveel plannen.
We gingen nog zoveel samen doen.
Helaas,
de tijd was tekort.
Voor ons is er geen toekomst meer.
Samen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:54 Reageer op dit bericht

Alleen

De zondag is weer voorbij.
Er zijn toch van die dagen die lang duren.
Waar kan men naartoe op een zondag als men alleen is ?
Ik weet dat ik een nieuwe vriendenkring zal moeten opbouwen.
Van de oude blijft er zo goed als niets over.
En deze vrienden, die hebben hun kinderen , hun kleinkinderen.
Helaas, ik heb geen kinderen of kleinkinderen.
Dat is een groot gemis.
Niet alles gaat in het leven zoals men het graag heeft.
Ik tracht er het beste uit te halen wat op dit ogenblik gaat.
En spijtig genoeg is dat niet zo heel veel op dit moment.
Ik vraag me nu al af wat dat in de zomer gaat zijn.
Er gaan nog heel moeilijke tijden aanbreken.
Dat is iets dat ik al wel door heb.
Ik voel me zo alleen en daar is niemand die me daarbij me kan helpen.
Ik sta ervoor en ik moet erdoor.
Gemakkelijk is wel wat anders.
En het komende leven had ik me wel heel anders voorgesteld.
Ik had nooit gedacht om nu al weduwe te zijn.
Wat een hard woord en toch waarheid.
Ik had nooit gedacht om nu al alleen plannen te moeten maken.
Ik had nooit gedacht dat alleen zijn , zo erg was.
En toch is het zo.
Dat besef je pas als je het meemaakt.
Ik mis je enorm.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 01:46 Reageer op dit bericht

Kruiswoordraadsel

Ben vanavond gewoon in slaap gevallen.
Zomaar , zonder enige verwittiging , aan tafel.
Ik was bezig met een kruiswoordraadsel in te vullen.
Wanneer ik dat vroeger al eens deed, dan kreeg ik altijd op een speelse manier hulp van jou.
Dan gaf je me altijd hints tot dat ik bij het te zoeken woord uitkwam.
Toen was het plezierig om al eens een kruiswoordraadsel in te vullen.
Ik probeer op die manier verder te werken maar dat lukt me niet alleen.
Woorden die ik niet ken , zoek ik nu op de PC.
Ik ben een beginnelinge.
Vroegder deed ik dat zo eens af en toe.
Of op verlof.
Nu wil ik er wat meer tijd in steken.
Ook als geheugentraining.
En eerlijk gezegd, het is moeilijk.
Ik moet heel veel opzoeken.
Ik ga de oplossing ook dikwijls veel te ver zoeken.
Hoe vaak heb je me dat niet gezegd ?
Het éne kruiswoordraadsel is wel makkelijker of moeilijker dan het andere.
Dat is zoals je het bekijkt.
Toch ben ik van plan om vol te houden.
Ik merk natuurlijk dat ik heel veel woorden bijleer.
Maar er zullen altijd woorden zijn die ik nooit ga onthouden.
En natuurlijk zijn dat de stomste woorden eerst.
Wat was het vroeger toch aangenamer.
Veel aangenamer.
Ik wou dat die tijd terugkwam.
Al die aangename uren.
Zelfs al die moeilijke uren.
Wat zou ik graag van tijd wisselen.
Het volkse gezegde neem ik graag over :
"Vroeger was het toch beter".
En neem het maar aan,
voor mij was het nog maar enkele maanden geleden veel beter.
Ik mis je !
Ik mis je heel veel !
Zelfs voor het invullen een kruiswoordraadsel ...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:40 Reageer op dit bericht

Op bezoek

Vandaag is de dag tamelijk verlopen.
Eigenlijk is het één van de betere dagen in de week geweest wat mezelf betreft.
Ik maak me een beetje zorgen om mijn vader.
Kan momenteel zijn armen nog amper bewegen van de pijn.
Zelfs zijn eten moet gesneden worden omdat hij de kracht niet heeft.
Maar ja, 't zal wel over gaan zeker !
Het zal waarschijnlijk wel een kou in de schouder en in zijn armen zijn .
Dus geen dokter en eerst het weekend afwachten.
En dan zullen we wel zien wat er gaat gebeuren.
In de late namiddag ben ik dan voor de eerste keer op vriendenbezoek geweest.
Tot op heden kon ik het niet over mijn hart krijgen om er langs te gaan.
Vroeger gingen we met twee.
Nu alleen.
En alleen is maar alleen.
Vandaag is het me gelukt.
Natuurlijk zijn er waterlanders aan te pas gekomen.
Maar ondanks alles is het goed meegevallen.
We hebben een goede babbel gehad.
Alleen vind ik het spijtig dat die man nu ook gestopt is met zijn hobby.
En ja , dat was ook muziek.
Hij amuseerde zich met orgel spelen.
Nu staat het daar gewoon te staan en is hij niet van plan om nog door te gaan.
Tot vorig jaar ging hij nog voor bejaarden en zieken wat spelen om deze mensen eens een aangename namiddag te bezorgen.
Hij deed het allemaal gratis.
Een drankje mocht er zijn en dat was dan voldoende.
Nu is hij daar mee gestopt omdat zijne maat er niet meer is.
Ja , het waren twee handen op één buik.
En nu zou hij dus alleen verder moeten.
De moed en het plezier  om met muziek verder te gaan ontbreken op dit ogenblik.
Ik hoop dat ik hem nog kan ompraten.
Alhoewel ik ook nu al weet dat het heel moeilijk zal zijn.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:55 Reageer op dit bericht

Rotavond

Ik heb een rotavond acher de boeg.
Het begon deze voormiddag al bij mijn ouders thuis.
Er liggen kaarten gereserveerd voor het eerstkomende toneelstuk van GVT.
OK zeg ik tegen mij ouders gaan jullie maar.
Ik ga niet mee.
Ik kan het niet aan dat ik nu in deze zaal alleen (?) moet binnenkomen.
Jaren zijn mijn man en ik gaan kijken.
Jaren hadden wij hetzelfde plekje.
Het zou mij ongelooflijk veel pijn doen om daar nu te moeten binnen gaan en dan zien dat dat plekje is ingenomen door andere personen.
Ik zal er moeten aan wennen dat niets nog zal zijn zoals voorheen.
Maar nu nog niet.
Dat mag en kan men van mij niet verwachten.
Het doet veel te veel pijn.
De gedachte alleen al.
Krijg ik ook nog een telefoontje met de vraag of ik naar de vergadering kom van de biljart.
De andere vrouwen zullen er ook zijn.
Ik ben ermee akkoord dat die andere vrouwen er ook zijn.
Maar hun mannen zijn er ook !
Mijn man zal er nooit meer komen.
Mijn man zal er nooit meer zijn.
En ik had vandaag echt geen goesting om daar alleen binnen te gaan.
Ik heb uiteindelijk deze avond pas een berichtje gelaten dat ik niet zou komen.
Ik heb moeite gedaan maar ik voelde me rotter worden met de minuut.
Dus ik ben gewoon thuis gebleven.
Maar ik heb ook heel de avond gewoon zitten niksen.
Ik had de fut niet meer om nog iets te doen.
Zelfs geen krant lezen.
Mijn gedachten zaten overal en nergens.
Nu ben ik blij dat ik dit toch even van me kan aftypen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 01:31 Reageer op dit bericht

Onverwacht

Moeilijk beginnen vandaag.
Zoals het vandaag al heel de dag is geweest.
Het is vandaag een dag van vallen en opstaan.
Gisteren dacht ik nog dat het allemaal aan het beteren was.
Maar als ik dan deze dag bekijk , dan weet ik het toch niet goed.
Hoe moeilijk kan alles gaan.
Waarschijnlijk heb ik het vandaag ook heel de dag moelijk gehad met het feit
dat ik een onofficiële afspraak had met de heer specialist.
Ik ben  met onze vriend Dieter gaan praten.
Ik had nog één vraag voor hem in verband met je laatste operatie.
Die heb ik vandaag beantwoord gekregen.
Het heeft me toch wel deugd gedaan dat onze begeleidende specialist ,
ondanks alles ,
toch ook nu nog even tijd maakt om gewoon met mij te praten.
Hoe waardevol kan een goede verstandhouding zijn met zo iemand.
Wij hebben hem de laatste jaren het volle vertrouwen gegeven.
En eerlijk , dat merk je ook .
Zelfs wanneer ik in de toekomst nog vragen zou hebben,
dan mag ik terug langs komen.
Zomaar, zonder verdere plichtplegingen.
Maar ik heb geen vragen meer voor hem.
De vraag die ik had is beantwoord.
Nu kan ik verder met dat antwoord.
Het is alleen spijtig dat het allemaal zo moeten lopen is.
Geen afscheid van een geliefd iemand kunnen nemen is heel erg.
Het was allemaal zo plotseling , zo totaal onverwacht.
Totaal onverwacht voor mij.
Totaal onverwacht ook voor de heren specialisten.
Natuurlijk wisten we dat er iets ging gebeuren in de toekomst.
Maar niet nu, nog niet.
Dit had niemand verwacht.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:04 Reageer op dit bericht

Foto's

Vandaag heb ik me bezig gehouden met het nakijken van toch wel enkele honderden cliche's.
Ik heb ook nog een heel deel foto's gevonden die moeten verwerkt worden.
Ik ga nog wel enkele weken nodig hebben om deze allemaal te sorteren.
Hoe dikwijls hadden we niet gezegd : dat gaan we eens in orde brengen.
Nooit hadden we er tijd voor.
We zullen dat wel eens doen.
Maar nu niet !
Nu ben ik er mee bezig.
Gewoon om me bezig te houden.
Zo heel alleen.
Wat heb ik je hulp nodig.
Hulp die je me niet meer kunt geven.
Er zijn foto's bij die ik me niet meer kan herrinneren.
Wat een troep om daar alleen uit te geraken.
Eén ding heb ik wel geleerd.
In de toekomst steeds alles onmiddelllijk verwerken.
En zeker niet wachten tot ik eens tijd heb.
Hoeveel plezier zouden wij niet gehad hebben als we dat samen hadden afgewerkt.
En dan nog te zwijgen van de verhalen die rond die foto's hangen.
Gegarandeerd dat er heel wat personen niet weten dat wij zulke mooie foto's van hen hebben.
Zo goed als allemaal spontane foto's.
Foto's die iets vertellen.
Foto's die mooie momenten weergeven.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 02:21 Reageer op dit bericht

Bang

Vandaag werd er een steen op je graf geplaatst.
Gewoon een simpele zwarte steen.
Je naam in sierlijke grijze letters.
Ook de mijne !
Wie had ooit gedacht dat onze namen nu al terug te vinden zouden zijn op het kerkhof  ?
Juist , niemand.
En toch is het werkelijkheid.
Jij onder een koele steen.
Ik in ons appartementje.
Het is zo onwerkelijk allemaal en toch waar.
Ik moet er mij bij neerleggen  dat ik alleen verder moet.
Alleen de onzekere toekomst in.
Wat ben ik bang !
Bang voor hetgeen er komen zal.
Bang voor het totale onbekende.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door LEDALU om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Mijn Man , Mijn Ouders

↑ Terug naar de berichten