Archief

Weet je , nu ik zoveel tijd gekregen heb ga ik beginnen om alles te sorteren.
Dat is iets wat ik in geen 20 jaar of meer heb gedaan.
Niet dat ik daar te lui voor ben geweest.
Helaas als zelfstandige ontbrak me gewoon de tijd.
Hoe dikwijls hebben we niet tegen elkaar gezegd :
we zouden dit eens of dat eens moeten in orde brengen.
Ik ben dan vandaag  begonnen met het nakijken en sorteren van alle doodsbrieven die wij  de voorbije jaren hebben gekregen.
Dat zijn er genoeg.
Wegdoen doe ik niet.
Dat plaatsje in de kast heb ik er wel voor over.
Nu zitten er brieven tussen die ik werkelijk moet gaan uitpluizen omdat de namen me niets zeggen.
Langs de andere kant zie ik , met het samenvoegen van die brieven , hele families tevoorschijn komen.
Ik ga nog wel enkele dagen werk hebben hiermee.
Had ik dat al maar eerder gedaan.
Je was een krak in namen en gezichten onthouden.
Je kon me telkens uit de nood helpen als ik met namen in de knoei zat.
Dit is weer zo een punt waarin ik je enorm mis.
Ik zoek me rot en jij zou gewoon zeggen hoe het in elkaar zit.
Ik ga nog dikwijls je hulp inroepen en ik hoop dan dat je met zult helpen op de één of andere manier.
Wat mis ik je ongelooflijk veel !
Zelfs voor zo iets stoms als dit.
Maar ik heb me dan ook voorgenomen om de kennissen die ik nu nog heb, eens goed te bekijken zodat ik in de toekomst niet te veel fouten meer ga maken.
Toen je nog bij me was kon je me verbeteren.
Nu moet ik ervoor zorgen dat het juist is.
Gaat niet gemakkelijk zijn.
Ik hoop dat je me op de één of andere manier toch blijft helpen.
Ik hoop dat je me regelmatig een teken geeft van je aanwezigheid.
Wat mis ik je.

Ik weet niet wat het met me is, maar er is iets.
Het gaat met de dag moeilijker.
Het zal wel normaal zijn zeker maar ik weet het niet.
Nu ik meer tijd heb gaat het niet meer.
Ik zit meer met je foto in mijn armen dan dat ik nog iets doe.
Eigenlijk doe ik niets meer.
Ik snap het allemaal niet.
Ik wist niet dat het zo'n pijn kon doen.
De moment dat ik in ons appartementje binnenkom ,
dan is het telkenmale die lege zetel die me van de wijs brengt.
Die zetel is zo leeg.
Daar zit niemand in die mij begroet.
Daar zit niemand in om te begroeten.
Die is zo leeg.
Die blijft leeg.
Net zoals de leegte die in het appartement hangt.
Net zoals de kilte die er binnen hangt.
Ik krijg die leegte , die kilte  met niets opgevuld.
Alles blijft leeg en kil.

Het was deze voormiddag weer moeilijk.
Ik was bezig met gewone kleine huishoudelijke taken.
Plots ging het niet meer.
Gewoon omdat ik een paar cd's aan het wegleggen was.
Als ik eraan dacht hoe je opleefde met muziek.
Hoe je opleefde met zingen.
Hoe je opleefde als je muziek aan het zoeken was op PC.
Je kon er je uren mee amuseren.
En al die liedjesteksten mooi op papier zetten.
Gewoon voor jezelf.
En ook om mee te zingen.
En je mocht er zeker van zijn : de tekst klopte tot op de letter.
Het waren weliswaar allemaal oude liedjesteksten.
Van de nieuwe muziekgenres was je geen liefhebber.
Voor jou waren het de jaren 50 , 60 en 70.
Engelstalige , Nederlandstalige , Franse , Duitse  liedjes.
Het maakte geen verschil.
Wanneer je het graag hoorde , kende je het ook.
Wat mis ik dat zingen binnenkamers.
Als ik nu geen radio opzet heb ik ook geen muziek.
Vroeger moest ik geen radio opzetten om muziek te hebben.
Je zong zelf de hele dag.
En als er instrumentale muziek door de kamer kwam ,
je zong gewoon mee.
Je had al die teksten niet nodig.
Je kende ze gewoon van buiten.
Wat een verschil met nu.
Nu is het hier echt stil.
De radio heeft nog niet veel opgestaan.
Ik heb er nog geen geniet van.
De muziek die er momenteel gespeeld wordt komt me veel te hard over.
Als ik iets wil horen , is het het rustige klassieke genre.
Het genieten zal met de tijd wel terugkomen.
Hoop ik toch.