" Avondgloed "

" Zorgen "

U kunt u vanaf dit moment, én de rest van uw leven, doorbrengen met u zorgen te maken over de toekomst; maar hoeveel zorgen u ook maakt, er zal niets veranderen.

Annemieke.

" Het wonder van een lach "



Als ik wandel of wat loop,
in straten, of op pleinen.
Zie ik enkel louter wanhoop.
Het lijkt of mensen stilaan wegkwijnen.

Géén vrolijkheid, en ook géén lach,
zie ik op hun stroef gelaat.
Of lachen niet meer langer mag,
en sympathie niet meer bestaat.

Maar als ik naar hun glimlach,
breekt er een betovering door.
Sombere nacht wordt heldere dag !
Het is of ik hun blijdschap hoor !

Dus lieve mensen geef elkaar.
Het wonder van een lach !
Groet, of "smile" eens naar mekaar,
en vreugdevoller wordt uw dag !


Annemieke.

1000 + !!

In korte tijd meer dan 1000 bezoekers op mijn blog !
Bedankt lieve Bloggers !

Liefs van Annemieke .

" Serene kracht "


Héél diep bij ons vanbinnen,
woont er een sterke macht.
Die zal alles overwinnen,
dat is je serene kracht.

We zeuren en we slaan alarm,
over mini dit en onbelangrijk dat.
Boosheid maakt ons verhit en warm;
we zijn het leven meer dan zat.

Maar de mensen die iets mankeren,
vinden de weg naar dit stille oord.
Die hoor je niet meer reclameren,
al balancerend op hun levenskoord.

En als zij daar dan zijn aangekomen,
in dat stille rijk van pracht.
Gaat hun geest voorgoed daar wonen,
en versterkt zich met serene kracht.


Annemieke.

"Paprika"

Een paprika
uit Afrika
speelde graag harmonica
maar hij keek diep in de glazen
en kon daardoor niet langer blazen.
Toen speelde hij maar met Monica ...

Annemieke.

" Blauwe bol of grauwe bol ?"



Onze mooie wereldbol,
blauw hangend, in dat groot heelal.
Houdt het echt niet langer vol,
bedoezeld, door de mens vooral.

Een boompje planten hier en daar.
Wat heeft dat nog voor zin ?
Wouden verdwijnen rond zijn evenaar,
voor de mens zijn luxegewin.

We zijn te laat met onze keuzes,
voor onze arme blauwe bol.
Allemaal loze holle leugens,
en dit houdt blauwe bol niet vol.

En door ons aanhoudend vervuilvernijn,
is de wereld niet langer blauw.
Maakt snel een eind aan ieder welzijn.
De bol wordt donker, en asgrauw ...


Annemieke.

"Bouwen"



Jij zoekt ijverig in het gras,
je bouwkundig materiaal.
Geen spijkers, steen of glas,
dat is niet nodig allemaal.

Een plukje van het zachte mos,
of een mooi droog takje.
Alles vindt jij in het bos,
zonder haast, op je gemakje.

Zo bouw jij dan je nestje,
bekleed met veertjes, kogelrond.
Voor ons mensen steeds een lesje,
dat ware kunst uit de natuur steeds komt !


Annemieke.

" Weerspreuk "

Als de haan niet kraait bij het ochtendrood, komt er regen, of de haan is dood ...

Annemieke.

" Hutje op de hei "


Als een hutje op de hei,
is hier mijn huisje steeds voor mij.
Ik voel me hier echt vrij,
omringd door bos en bij.

Hier kan ik echt herbronnen,
en kom ik steeds tot rust.
In een stoeltje zalig zonnen,
door haar stralen zacht gekust.

En in mijn mooie groene hof,
is alles aan't ontspruiten.
Niets op Aard is er zo tof,
als vogels die steeds fluiten.

Nergens vind ik zo'n goed gevoel,
en is zo rijk voor mij.
Ver weg van het verkeersgewoel,
als mijn hutje op de hei ...


Annemieke.

Beste Bloggers,


Morgen is het Moederdag, en ook de dag dat het twee maanden is geleden dat in De Kolonie in Lommel, vijftien jonge kinderen het leven lieten bij de ernstige busramp in Zwitserland.
Ik woon hier vlakbij de school en de kerk, en zal nooit de indrukwekkende zee van bloemen vergeten, die daar was neergelegd door duizenden mensen.
En de radeloze ouders, die volkomen ontredderd, op en neer liepen tussen de kleine graven en die enorme bloemenzee, de school en de kerk.
De leegte, en het tomeloze verdriet in hun ogen, heeft een onwisbare indruk bij mij achter gelaten.
En opnieuw waren er weer duizenden mensen aanwezig bij de Avondwake, en enige dagen later bij de indrukwekkende begrafenisplechtigheid hier, in  De Soeverein van Lommel.
Bij de Avondwake ben ik aanwezig geweest, en had een zitplaats kunnen bemachtigen op de eerste rij. Het was een windstille en mysterieuze avond, en terwijl ik naar de bomen keek, en de toen aanwezige planeten, kreeg ik inspiratie voor het volgende gedicht.
Het heet:


" Zieltjes van De Kolonie "


In de nog kale voorjaarsbomen,
zongen zacht de vogels.
Wij zijn tot hier gekomen,
als doorboord door kogels.

Tijdens de avondplechtigheid,
bleven planeten naar ons staren.
Mysterieuze sereniteit,
alsof jullie dat soms waren.

Het leven is géén symfonie,
dat hebben we nu goed geweten.
Kleine Zieltjes van De Kolonie,
wij zullen u nooit vergeten.


Annemieke.


Lieve Bloggers,

Voor u allen een héél fijne Moederdag 2012, en vergeet nooit dat het voor veel Moeders én Oma's , hier in De Kolonie, nooit meer een fijne Moederdag kan zijn.

" Koffie eten, taartje drinken "



Onze hersenbovenkamer,
lijkt vaak ongemeubileerd.
En ondanks denkend gehamer,
zijn we woorden afgeleerd.

We komen er gewoon niet op,
ook al piekeren we ons suf.
Verdwenen is die heldere kop !
Wordt die kamer oud en muf ?

We gaan een kopje koffie eten,
en een gebakje drinken ...
En met de nijptang gaan we meten,
of noemen panters vinken ...

We zoeken en we speuren,
in ons denkend apparaat.
Maar het zal heel vaak gebeuren,
dat die wereld ons verlaat.

Maar het geeft ook heel veel reden,
tot onbeschrijfelijk gelach
Helder denken wordt verleden,
want ouder worden, is iets wat mag.


Annemieke.

" Mijn tuin "


Ik zwoeg en spit
verzet en schik
mijn rug is stram
mijn armen lam
mijn bankje draagt me
in de avonduren
als ik onophoudelijk
naar mijn andere lief blijf turen
mijn tuin, mijn tuin,
ik heb je lief
mijn mooie bloemenhartendief
mijn geur, mijn kleur
mijn ochtenddauw
mijn tuin, mijn tuin
mijn andere lief
wat hou ik toch van jouw.


Annemieke.

" Muziek der Stilte "


Tussen het mystieke bladergroen,
betoverd, door zovele kleuren.
Mysterieus, tot in de noen,
en vochtig bezwangerd door aardegeuren.

Ik ben hier, in dit stille rijk.
Mijn hart voelt daar geen kilte.
Ik leef, ik adem, en ik kijk.
En hoor de Muziek der Stilte.

Genezend voor elk mensenhart,
zijn deze stille natuuraccoorden.
Bevrijden mij van pijn én smart,
en spreken tot mij, zonder woorden.

Annemieke.

Ter nagedachtenis van een omgekomen kind bij de busramp van 13 Maart 2012


"Voor Sarah"


U, ontluikende jonge Lentebloem,
ruw weggerukt uit ons leven.
Zonder afscheid, zonder zoen.
Geluk voorgoed uit ons gedreven.

Bij de twinkling van iedere ster,
zal ik aan U denken.
Dicht bij ons, maar ook zo ver,
blijft U naar ons wenken.

Annemieke.

"Innerlijke rust"

U kunt geen innerlijke rust vinden zolang de macht over uw leven zich buiten uzelf bevindt.

Annemieke.

 "Liefde"

Bij het denken aan de liefde
heb ik de liefde lief.
En het is de liefde tot u, Geliefde.
Die mij tot die liefde hief.

Herman Gorter.

" Lieve zon "


Wat hebben wij u aangedaan,
dat gij bij ons niet komen wilt ? 
Laat ons niet in de koude staan !
Toe, wees nu voor ons eens mild !

Zend ons uw warme stralen,
en uw sprankelend helder licht.
Wij lopen hier te balen,
en alle bloemen blijven dicht.

Breng ons uw warme lentevreugd.
Het wordt de hoogste tijd !!
Uw warmte doet ons zoveel deugd.
En stop met uw onzichtbaarheid !!

Annemieke.

" Geloof "

Als je gelooft dat het zal lukken, dan zul je de kansen zien.
Als je gelooft dat het niet zal lukken, dan zul je de opstakels zien.

Annemieke.

 

" Voorjaarsdracht "


Skipak warme wintertrui,
is nu onze voorjaarsdracht.
Hiep hiep hoera, alweer een bui !
De Winter houdt ons in zijn macht.

Verwarming hoog, de kachel aan,
en als het kan ook nog de haard.
Met warme zonneschijn is het gedaan !
Ze vindt dit weer haar kracht niet waard.

De Lente houdt haar adem in,
en durft zich niet meer te vertonen.
Bloemenvreugde heeft geen zin,
zolang de Winter hier blijft wonen.


Annemieke.