Archief

ook van denis guedj :DE STELLING VAN DE PAPEGAAI;een roman over de geschiedenis van de wiskunde;is vertaald en uitgegeven bij Ambo

D G is een Frans wiskundige en wetenschapshistoricus;een zeer veelzijdig mens ,want daarnaast ook cineast,senario- en toneelschrijver en auteur van diverse romans
  o.a.:De Meridiaan;over het meten van de wereld
over hetzelfde onderwerp,en met dezelfde titel bestaat dan weer een ander boek,van Daniel Kehlmann

allemaal razend interessant

mensen worden letters,dat hebben we al gehad
nu:mensen worden cijfers
het is de kaft van een prachtig boekje van Denis Guedj uit de reeks "découvertes" van Gallimard
het boek vangt aan met een evocatie van de machten van 10;dat is ook hier te zien

en hier gaat het nog verder;van de melkweg op 10 miljoen lichtjaren,over een grote eik;totde wereld van protonen en electronen

dat is genieten

in de openbare bib van Bilzen is dit beeldje te vinden

deze foto komt uit De Standaard:

Peking 's nachts (klik)

Naar aanleiding van de Olympische Spelen krijgen wij erg veel foto's van China aangeboden.
Deze reeks van agentschap AP, over Peking na zonsondergang, wil ik u niet onthouden omdat ze zo bevreemdend is.

de letters tuimelen klaterend uit de mond van de operazangeres
in het kader van De Zomer Van Antwerpen,nog tot 20 juli in de uitstalramen op de Meir

er is een mooie site waar de evolutie van de taferelen te volgen is

De mensen van ROYAL DELUXE hebben dit gemaakt ( flickr wijst je verder de weg als je meer wil,ook youtube helpt je)

Op de webstek van kophieps vond ik deze misterieuze "foto van lezende man",zonder verdere uitleg
Mijn interesse voor Fens bracht me bij een ander boekje,en daar vond ik deze tekst:

De vroege fotografie deed de schilderkunst na. Het spel van licht en donker is door de fotograaf H. Osti (1826-1914) heel knap gespeeld. De lichtvlekken van het hoofd, van de manchet, van het boek en van het decoratieve randje van het salontafeltje - dat is alles. De rest is duisternis, al blijft de zwarte omtrek van het lichaam van de lezer flauw zichtbaar tegen de iets lichtere zwarte achtergrond. De man met zijn haast monastieke kruin is wel een zeer eenzame lezer al zit hij aan een cafétafel. Daarom mag hij de laatste zijn, want lezen is een eenzame bezigheid. Alle afbeeldingen in dit boekje zijn dan ook blijken van onbescheidenheid. Ook het oog kan storen.

De man is het definitieve voorbeeld van de tafellezer, bij wie doorgaans het hele lichaam meeleest. Hoe voorovergebogen zit hij; hoofd en boek naderen elkaar zo dicht dat zijn geest en die van het boek in elkaar overgaan. Wat bij alle intensief lezen het geval is. Daardoor is hij exemplarisch voor hier afgebeelde lezers en lezeressen.

Hij is ook de laatste lezer van de negentiende eeuw, die tot 1914 duurde. En daarmee de laatste van eeuwen leescultuur. In de twintigste wordt de lezer anders afgebeeld, soms niet zonder ironie. Maar in de meeste gevallen poseert hij voor zijn boekenkast, een enkeling met een boek in de hand, duidelijk quasi-lezend.

De waarschijnlijk meest gefotografeerde lezer van deze eeuw is de krantenlezer, de vluchtige lezer bij uitstek. De onzichtbaarste ook, want verdwenen achter de volle breedte van zijn blad. Met de krantenlezer is de stilte van het lezen verdwenen: de pagina's worden omgeslagen onder gekraak van papier. Iets van die stilte kan weer terugkeren bij de stijfste lezer van deze eeuw: die van het scherm. Daar zit de robot. In de ruimte klinkt het heel zachte gezoem van de computer. Voor sommigen een even mooi geluid als dat van de eeuwen stilte waarin is gelezen. En voor bijna iedereen toekomstmuziek

uit: "Poseren voor de bladspiegel" (lezers in de lijst)  van Kees Fens en Uta Janssens